პარტია თეთრების პროგრამული განაცხადი

თქვენთან

ერთად

თავისუფლების

რეალური

იდეით

თ ე თ რ ე ბ ი

     

2009 წლის 7 აპრილი (ხარება)

 

საინიციატივო ჯგუფის განცხადება

განსხვავებული პრინციპებით ახალი პოლიტიკური ძალის შექმნის დაწყების თაობაზე

     

დუმილი დღეს - ღირსებაზე უარის თქმის ტოლფასია!

ვინც კარგ დროს ელოდება - ცუდს ახანგრძლივებს!

გადავარჩინოთ საქართევლოს მომავალი!

   

დღეს საქართველოში

გაერთიანებული ოპოზიცია ხალხია,

ის ხალხი, ვისაც აღარ უნდა

ასე ცხოვრება

ჩვენ, სხვადასხვა თაობის, საქართველოს ყველა მხარის, ყველა ეთნიკური ჯგუფის, მსოფლიოს 30 ქვეყანაში მცხოვრებმა საქართველოს მოქალაქეებმა, 20-ზე მეტი პროფესიისა და ყველა სოციალური ფენის წარმომადგენლებმა – ხანგრძლივი თანამშრომლობის, ქვეყანაში არსებული მდგომარეობის ანალიზის, მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნის გამოცდილების შესწავლის, პროგრამული დოკუმენტების შედგენის, კავკასიის ქვეყნების, ევროპის, ამერიკის, რუსეთის, ჩინეთის, თურქეთის, ყაზახეთის, უზბეკეთის, რიგი სხვა ქვეყნების პოლიტიკურ, სამეცნიერო, საგანმანათლებლო და შემოქმედებით წრეებთან საქმიანი კონტაქტების დამყარების შემდეგ მივიღეთ გადაწყვეტილება განსხვავებული პრინციპებით ახალი ტიპის პოლიტიკური ძალის შექმნის თაობაზე.   ჩვენ ვქმნით პოლიტიკურ ძალას, რომლისთვისაც მისაღები იქნება მხოლოდ ნიჭის, გამოცდილების, პროფესიონალიზმის, კანონის უზენაესობის ძალაუფლება.   ჩვენ ვქმნით პარტიას, რომლისთვისაც უცხო ქვეყნებთან ნებისმიერი მოლაპარაკებისა და ქვეყნის შიგნით მოქმედების დროს ხელშეუხებელი პრიორიტეტები იქნება:  

• საქართველოს დამოუკიდებლობა;
• საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობა;
• ქართული ეროვნული ცნობიერება;

სხვა ყველაფერი კი – მოლაპარაკების და შეთანხმების საგანი.   ჩვენ ვქმნით პარტიას, რომლის მოღვაწეობის მთავარი პრიორიტეტები იქნება:  

• ოჯახი, ბავშვი, მოსწავლე, სტუდენტი, განათლება, მეცნიერება, ხელოვნება, ჯანდაცვა, სპორტი;
• უფროსი თაობა _ მადლიერების განწყობის შექმნა იმ ადამიანების მიმართ, რომლებმაც უმძიმეს პირობებში შეძლეს შეენარჩუნებინათ ”ენა, მამული, სარწმუნოება”;
• ინვალიდისა და შრომისუუნაროსადმი ღირსეული პირობების შექმნა;
• ქვეყანაში ნიჭისა და უნარის რეალიზაციის პირობების შექმნა;
• ჩვენ ვქმნით პარტიას, რომლისთვისაც ბრძოლა საქართველოსათვის ნიშნავს:
• ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენას;
• ქართული ცნობიერების გამთლიანებას;
• რეალურ დემოკრატიას;
• თავისუფალ ადამიანს;
• ძლიერ ეკონომიკას;
• ქვეყანას, გარედან მართვადი ხელისუფლების გარეშე;
• რეალურ რეფორმებს;
• ნიჭის ძალაუფლებას, როცა ყველას აქვს თანაბარი შესაძლებლობლები საკუთარი თავის რეალიზაციისათვის, როცა განათლება სახელმწიფოსაგან ფინანსდება და კონსტიტუციურად არის პრიორიტეტული, როცა ქვეყანა სისტემურად ვითარდბა მეცნიერულ აზრზე დაყრდნობით და როცა ქვეყანას მართავენ მოაზროვნე და მართალი ადამიანები.

  დრო გადის და ქვეყანაში ეკონომიკური პრობლემები არათუ იცვლება, კიდევ უფრო მწვავდება და ზოგიერთი მათგანი შეუქცევად ხასიათს იძენს: ეკონომიკის სტრუქტურა არაეფექტურია, ინფლაციის დონე ორნიშნა, კორუფციულია პრივატიზაციის მთელი პროცესი, დაუცველია მესაკუთრეების უფლებები, დეფიციტია საგადასახადო ბალანსში, ქვეყნის საგარეო სავაჭრო ბალანსი მკვეთრად უარყოფითია, დიდია საგარეო ვალი და სახეზეა მისი შემდეგი ზრდის ტენდენცია, გაუმართლებლად დაბალია მოსახლეობის დასაქმება. ჩვენ პოლიტიკურ ასპარეზზე გამოვდივართ მაშინ, როცა დეტალურად გავიაზრეთ ეს პრობლემები, ჩამოვაყალიბეთ მათი გადაჭრის გზები და გვაქვს ერთიანი პროგრამა. ჩვენ ვიცით, როგორ:

• დავძლიოთ სისტემური კრიზისი;
• აღვადგინოთ ტერიტორიული მთლიანობა;
• გავამთლიანოთ ქართული ცნობიერება;
• დავძლიოთ ამ ხელისუფლების მიერ დამკვიდრებული დაპირისპირება თაობათა შორის;
• შევქმნათ ღირსეული ცხოვრებისათვის აუცილებელი სოციალური გარემო, როცა ადამიანს არ ექნება დასაქმების, საარსებო მინიმუმის, საცხოვრებლისა და სამედიცინო მომსახურების პრობლემა (სამ წელიწადში მოვხსნით დასაქმების, ერთ წელიწადში – გარანტირებული სამედიცინო მამსახურების, წელიწადნახევარში – საარსებო მინიმუმის, მაქსიმუმ ორწელიწადნახევარში – საცხოვრებლის პრობლემებს);
• არსებითად შევცვალოთ ბიზნესგარემო, მოსახლეობა გავხადოთ გადამხდელუნარიანი, შესაძლებლად ვაქციოთ ყველა მსურველის ბიზნესში ჩართვა თანაბარი შესაძლებლობების საფუძველზე;
• მოვხსნათ მოსახლეობასა და ბანკებს შორის დღეს არსებული დაძაბულობა. ხუთ წელიწადში სხვადასხვა ფორმით დავძლიოთ ე.წ ”ანაბრების პრობლემა” სრულიად განსხვავებულ პრინციპზე დაყრდნობით, ვიდრე ეს ”მოქკავშირისა” და ”ნაცმოძრაობა-დემოკრატების” მთავრობებმა შემოგვთავაზეს. (თითოეული მეანაბრე მიიღებს იმ თანხას (ლარებში) მიღების დღის სავალუტო კურსით, რომელიც ტოლი იქნება მანეთებსა თუ კუპონებში შეტანილი თანხისა იმდროინდელი სავალუტო კურსით).
• შევქმნათ დღევანდლისაგან სრულიად განსხვავებული შრომის ანაზღაურების სისტემა. დღეს იგი პოლიტიკური კორუფციის შემადგენელ ნაწილად იქცა და ადასტურებს იმას, რომ დღევანდელი ხელისუფლების კურსი _ ეს არის გზა ტოტალიტარული სახელმწიფოს შექმნისაკენ, რომელსაც მართავს არა არჩეული ხელისუფლება, არამედ დანიშნული ბიუროკრატია, რომლის ხელფასი ზოგჯერ 300-500-ჯერ აჭარბებს პედაგოგის, ექიმის, მეცნიერის, ხელოვანის ხელფასს, პენსიონერის პენსიას, სტუდენტის სტიპენდიას, ლტოლვილისა და შრომისუუნაროს შემწეობას. ჩვენ ამ ვექტორს ვცვლით (სხვაობა მინიმალურ და მაქსიმალურ ანაზღაურებებს შორის იქნება მაქსიმუმ 20 ჯერზე მეტი… მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსის ხელფასი სიმბოლურად 1 ლარით მეტი იქნება ქვეყნის პრეზიდენტის ხელფასზე, ხელოვანის – პარლამენტის თავმჯდომარისაზე, ჯარისკაცის კონტრაქტით განსაზღვრული თანხა – მთავრობის თავმჯდომარისაზე, პედაგოგის – მინისტრისაზე).

  ჩვენი პროგრამა _ ეს არის პროგრამა ქვეყნის შესაძლებლობის მაქსიმალურ ზღვარზე მუშაობისა და მისი შესრულება მხოლოდ იმ პოლიტიკოსებს შეუძლიათ, რომელთაც აერთიანებთ ქვეყნისა და ხალხის სიყვარული, მისთვის თავდადების კეთილი ნება, არიან თავისუფალი ადამიანები, რეფორმატორები და დემოკრატიული ბუნებისანი. ვინ ვართ ჩვენ, ვინც ვდგავართ ამ ახალი ტიპის პოლიტიკური პარტიის შექმნის პროცესის დასაწყისთან?

• არც ერთი ჩვენგანი არც ”მოქკავშირის”, არც ”აღორძინების”, არც ”ნაცმოძრაობა-დემოკრატების” ხელმძღვანელობაში და არც მათ მიერ შექმნილ მთავრობებში არ ვყოფილვართ;
• ჩვენ თავიდანვე მკვეთრად უარყოფითი პოზიცია გვქონდა ”მხედრიონის”, ქურდების (განსაკუთრებულად, პოლიტიკურის), ხელისუფლებისაგან კონტროლირებადი ბიზნესის მიმართ;
• არც ერთს პოლიტიკური მიზნით არც გვარი, არც ეროვნება და არც სარწმუნოება არ შეგვიცვლია;
• თითოეულ ჩვენგანს მიგვაჩნია, რომ შეურაცხმყოფელია როგორც პროამერიკულობა, როგორც პრორუსულობა, ისევე ნებისმიერი სხვა ქვეყნის ინტერესების მსახურება, რომ მთავარია ქართული ღირსებით და საქართველოს ინტერესებით ცხოვრება, რადგან ასეთი პოლიტიკოსი არც ერთ ქვეყანას არ ებრძვის;
• ჩვენ ვაფიქსირებდით მძიმე განწყობას პრეზიდენტ ედუარდ შევარდნაძის მიმართ, მაგრამ, ამავე დროს, არც ე.წ. ”ვარდების რევოლუციას” ვუჭერდით მხარს, არც ახალ საპრეზიდენტო არჩევნებამდე 1 წლით ადრე მოქმედი პრეზიდენტის ასეთი ფორმით ცვლა მიგვაჩნდა მართებულად;
• ჩვენ ვაღიარებთ, რომ ე.წ. ”ვარდების რევოლუცია” იყო შეთქმულება საქართველოს წინააღმდეგ, რომ ”მოქალაქეთა კავშირს” ერთადერთი გზა ჰქონდა ქვეყნის პოლიტიკურ მმართველობაში დარჩენისათვის – სახელისუფლებო გადატრიალების მოხდენა და რომ არა ეს უკანასკნელი, ”მოქალაქეთა კავშირი” წასული იყო პოლიტიკური არენიდან ბუნებრივი გზით – არჩევნებით.
• ჩვენ ვაღიარებდით, რომ მიხეილ სააკაშვილი იყო არასერიოზული, გაუწონასწორებელი და ქვეყნისთვის საშიში პიროვნება მის პოლიტიკურ გუნდთან და რეჟიმთან ერთად, რაც დრომაც დაადასტურა;
• ჩვენ ვიცავდით უნივერსიტეტისა და მეცნიერებათა აკადემიის ღირსებას, განათლების სისტემას ვიცავდით დამანგრეველი რეფორმებისაგან, მეცნიერებასა და ხელოვნებას _ ხელისუფლების უღირსი შეტევებისაგან, ვიდექით დავით აღმაშენებლის ძეგლთან და გამოვდიოდით ძეგლის გადატანის წინააღმდეგ, რადგან მიგვაჩნდა რომ ხელისუფლების მხრიდან ეს იყო ქართული სახელმწიფოს ეროვნული ინტერესებისა (მართლმადიდებელი ეკლესია, მეცნიერებათა აკადემია, უნივერსიტეტი, შემოქმედებითი კავშირები) და ქართული ყოფისა და ფასეულობების წინააღმდეგ ბრძოლის მეორე გადამწყვეტი ეტაპი. დიდმა ქართულმა ერთობამ შესაძლებელი გახადა ქართული იდეის გადარჩენა და ამის კარგი მაგალითია საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, უწმიდესისა და უნეტარესის ილია მეორის ლოცვა-კურთხევით ”წმიდა ანდრია პირველწოდებულის ქართული უნივერსიტეტის” გახსნა;

  ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, ჩვენ გვინდა პარტიაში მოვიდნენის ადამიანები, რომელთაც გაცნობიერებული აქვთ წარსულის, აწმყოსა და მომავლის ერთიანობა ანუ ის, რისკენაც მოგვიწოდებდა დიდი ილია: ”აწმყო, შობილი წარსულისაგან, არის მშობელი მომავალისა”. ჩვენ გვინდა პარტიაში მოვიდნენ ის ადამიანები, რომელთაც ერთობის საფუძვლად/strongპრობლემები არ მიაჩნიათ სიძულვილი, ქვეყნის მართვისათვის – არ ეძებენ გარე ძალას, პოლიტიკურ საქმიანობაში – არ იყენებენ შავ ფულს, გლობალიზაციის პროცესში მონაწილეობისათვის – აუცილებელ პირობად არ მიაჩნიათ უთვისტომობა, პოლიტიკაში არსებობისა და პოლიტიკოსობისათვის – ღალატი, რომელთაც უგულვებელყოფა არ გაუკეთეს ქვეყნის გარეთ მცხოვრებ საქართველოს მოქალაქეებს – ქართველებს, აფხაზებს, ოსებს, აზებაიჯანელებს, სომხებს, რუსებს, ებრაელებს, ბერძნებს…, რომლებიც მხარს უჭერენ ბიზნესს და რომელთაც ბიზნესად არ აქციეს პოლიტიკა და ხელისუფლება. დრო ადასტურებს: განაწყენებულთა, დაპირისპირებულთა, გაბოროტებულთა, რევანშისტთა, სიძულვილით გაერთიანებულთა მოძრაობას არასდროს არ მოაქვს სიკეთე. ჩვენთვის კარგია ის, რაც კარგია საქართველოსათვის და არასოდეს იმას არ შევთავაზებთ ხალხსა და ქვეყანას, რაც კარგი იქნება მხოლოდ ჩვენთვის – პარტიისათვის, მაგრამ ქვეყნისათვის იქნება ცუდი. ეს მწარე გამოცდილება ჩვენს ქვეყანას წინ უდევს, ამით აცხოვრებენ პოლიტიკოსები და პოლიტიკური ძალები საქართველოს თითქმის ორი ათეული წელია _ და შედეგიც უმძიმესი გვაქვს. დრო ადასტურებს, რომ ქვეყნისთვის თანაბრად დამანგრეველია კოსმოპოლიტიზმიც, სეპარატიზმიც და ურა-პატრიოტიზმიც, სარწმუნოების უგულებელყოფაც, რელიგიური ფანატიზმიცა და ეკლესიის პოლიტიზებაც, სხვა ქვეყნის (როგორი წარმატებულიც არ უნდა იყოს) იდეოლოგიის, ცხოვრების წესის გაფეტიშებაც და ეროვნული ჩაკეტილობაც. დრო ადასტურებს, რომ, როცა ქვეყნისადმი მტრულად განწყობილ გარე ძალებს რომელიმე ქვეყნის დამონება და მისი ეროვნული ცნობიერების მოსპობა უნდათ, ამ ქვეყნის სათავეში მოჰყავთ ძალაუფლებისა და ფულის მოყვარული ხელისუფლება (ასეთივე ოპოზიცია, არასამთავრობო ორგანიზაციები და მათი მორჩილი ელექტრონული მედია), რომლის საშუალებითაც ამშევენ და აუძლურებენ ამ ქვეყნის მოსახლეობას, რომ ადვილად მართონ, ადვილად მოისყიდონ, _ გონებით კი არა, კუჭით აცხოვრონ. სამწუხაროდ, ზუსტად ამას უკეთებენ საქართველოს _ უძველესი კულტურის ქვეყანას. ჩვენ გვწამს, რომ საქართველოს მომავალი იმ ქართულ პოლიტიკურ ძალასთან, გაწონასწორებულ და სახელმწიფოებრივი აზროვნების მქონე იმ პოლიტიკოსებთან არის დაკავშირებული, რომელთაც:

• ხელისუფლების მთავარ ფუნქციად მიაჩნიათ ისეთი კონკურენტული გარემოს შექმნა და ისეთი სამოქალაქო საზოგადოების ფორმირება, სადაც ყველას ექნება საკუთარი ნიჭის, უნარისა და შესაძლებლობების რეალიზების თანაბარი პირობები;
• უცხოეთთან ურთიერთობის მთავარ საყრდენად ინტელექტი და ეკონომიკა მიაჩნიათ (არც ერთს და არც მეორეს არა აქვს არც ეროვნება და არც საზღვრები);
• ქვეყნის აღმშენებლობის მთავარ საყრდენად კი – ღირსება, პროფესიონალიზმი, გამოცდილება, თაობათა ერთიანობა მიაჩნიათ;

  პარტიის შექმნის პროცესი იქნება საქართველოს მოსახლეობასთან მოთათბირების, დიალოგის, ჩვენს უცხოელ მეგობრებთან, საქართველოში მოქმედ პოლიტიკურ ძალებთან და არასამთავრობო სექტორთან თანმშრომლობის პროცესი, რომელიც დაგეგმილია (და სასურველიცაა), გაცხადებიდან რამდენიმე თვეს გაგრძელდეს, თუმცა არც იმას გამოვრიცხავთ, რომ ქვეყანაში განვითარებული მოვლენების კვალობაზე, სულ რამდენიმე დღეში დასრულდეს (ჩვენს მიერ აქამდე გაწეული მუშაობა ყველა პირობას ქმნის საამისოდ). ჩვენ არც მთლიანად პარტიაში, არც რომელიმე მხარეში, ქალაქში, რაიონში თუ სოფელში არ გვეყოლება დანიშნული ლიდერი. პარტიის მთავარი შიდაპარტიული ორგანიზაციული პრინციპი იქნება: ”თავისუფალი ადამიანების კონკურენცია – ერთიანობისათვის”. პარტიის ლიდერად აღიარებული იქნება ის, ვინც რეგიონალურ არჩევნებზე მიიღებს არჩევნებში მონაწილეთა 30 პროცენტზე მეტ ხმას, პარტიის ყრილობაზე ხმათა უმრავლესობით არჩეული იქნება პარტიის თავმჯდომარედ და რომელსაც ლიდერად აღიარებს ყველა რეგიონი, უცხოეთში შექმნილი ყველა პოლიტიკური სტრუქტურა და ყრილობის დელეგატთა 90 პროცენტზე მეტი. ამრიგად, პარტიის ლიდერი ამავე დროს აუცილებლად უნდა იყოს მისი თავმჯდომარე, მაგრამ არა პირიქით. ანუ, პარტიას აუცილებლად ეყოლება თავმჯდომარე, მაგრამ შეიძლება არ ყავდეს აღიარებული ლიდერი. სამომავლოდ არც იმას გამოვრიცხავთ, რომ პარტიის ლიდერი არ იყოს მისი თავმჯდომარე. ჩვენ მიგვაჩნია, რომ პარტიის ლიდერის უმთავრესი მოვალეობაა პარტიის მომზადება არჩევნებისათვის და გამარჯვება არჩევნებში, სხვა შემთხვევაში იგი უნდა გადადგეს და პარტიაში დაიწყება ახალი ლიდერის შერჩევის პროცესი. პარტიის ლიდერი ავტომატურად ითვლება მის ერთადერთ კანდიდატად ქვეყნის უმაღლეს თანამდებობაზე. ჩვენ დღეს, პოლიტიკური პარტიის შექმნის პროცესის დაწყების გაცხადებისთანავე, ვპირდებით საქართველოს მოსახლეობას, რომ პარტიის შექმნის მთელი პროცესი – ეს იქნება ხალხთან ერთად, პროფესიონალებთან ერთად მუშაობა პარტიის საარჩევნო პროგრამაზე… პროგრამაში არ იქნება არც ერთი ზოგადი პუნქტი და ყველა პუნქტის გასწვრივ იქნება მითითებული მისი შესრულების ვადა… ჩვენი გამარჯვების შემთხვევაში, საარჩევნო ვადის ნახევრის გასვლის შემდეგ, გამოვაქვეყნებთ ჩვენი დანაპირების შესრულების ანგარიშს და მოსახლეობის მიერ არჩეული “ნდობის ჯგუფებით” (და არა საარჩევნო კომისიებით) ჩავატარებთ “ნდობის რეფერენდუმს”. თუ ხალხი რეფერენდუმზე დაგვიდასტურებს ნდობას, ჩვენ გავაგრძელებთ მოღვაწეობას ხელისუფლებაში. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ყოველგვარი მიტინგების, ქუჩის აქციების, რევოლუცია-გადატრიალებების გარეშე, დავნიშნავთ ახალ არჩევნებს და დავტოვებთ ხელისუფლებას. ჩვენ დღესვე – პოლიტიკური პარტიის შექმნის პროცესის დაწყების გაცხადებისთანავე, ვერთვებით პოლიტიკურ პროცესში, როგორც პოლიტიკური ძალა, ვუერთდებით პოლიტიკურ პარტიათა დეკლარაციას მოქმედების კოორდინაციის თაობაზე, გადაწყვეტილებას 9 აპრილიდან ფართომასშტაბიანი პოლიტიკური აქციების ჩატარების შესახებ, გადაწყვეტილებას, რომლის უპირველესი მიზანია საქართველოს პრეზიდენტის უპირობო გადადგომა. ჩვენ დღესვე – პოლიტიკური პარტიის შექმნის პროცესის დაწყების გაცხადებისთანავე, ვერთვებით რა პოლიტიკურ პროცესში, ვადასტურებთ ჩვენს კეთილგანწყობას, პატივისცემასა და თანამშრომლობის დიდ სურვილს საქართველოში მოქმედი ყველა პოლიტიკური პარტიისა და პოლიტიკოსისადმი (გარდა იმათი, ვინც მონაწილეობდა ან მხარს უჭერდა ხელისუფლებას მოსახლეობის დარბევასა და ქვეყანაში საომარი მოქმედებების გაჩაღებაში, ვინც არ გააპროტესტა სახელისუფლებო მკვლელობები, ვინც შემჩნეულია ხელისუფლებასთან უზნეო გარიგებებში). მიტევებას ვთხოვთ ყველას, პარტიასა თუ პოლიტიკოსს, თუ რომელიმე ჩვენგანის აქამდე გაცხადებული პოზიცია საწყენად მიიღეს. ჩვენი მხრივ, ვივიწყებთ ყველა წყენას, რომელიც მოგვაყენეს და ყველა პოლიტიკურ ძალას, ყველა პოლიტიკოსს მივმართავთ საჯაროდ: ჩვენ კარგად გვესმის, რომ ოპოზიციის საყოველთაო გაერთიანება ყოველთვის უტოპიური ამოცანა იყო ისევე, როგორც ხელისუფლებისა და ოპოზიციის ”შეხმატკბილება”, რომ ეს ყოველთვის იყო ”დემოკრატობანას” თამაში, ყალბი ერთობა მოსახლეობის შეცდომაში შეყვანის მიზნით. ასეთი ოპოზიციური ერთობის არც საფუძველი არსებობს, რადგან ყოველი პარტია იქმნება კონკრეტულ პრინციპებზე (მათ შორის, იდეოლოგიურზე) დაყრდნობით და განსხვავებული პრინციპების პარტიების ქუჩაში, ვინმეს ან რამის სიძულვილით გაერთიანებას ახალ დაპირისპირებასთან, გადატრიალება-რევოლუციებთან მივყავართ. ჩვენ მიგვაჩნია, რომ საქართველოში 1992 წლის შემდგომ ყველა გამარჯვებული პარტია დამარცხდა გამარჯვებისთანავე და ხელისუფლების სათავეში მისი შემდგომი ყოფნა ეს იყო ბრძოლა საკუთარი ხალხისა და ქვეყნის წინააღმდეგ. ჩვენი აზრით, ეს ხდებოდა იმიტომ, რომ პოლიტიკური ძალები ერთიანდებოდნენ არა საქართველოსათვის, არამედ კონკრეტული პიროვნებების წინააღმდეგ. ჩვენ მიგვაჩნია, რომ დღეს საქართველოში არის უმძიმესი სისტემური კრიზისი, რომელიც ”მოქკავშირის”, ”აღორძინების”, ”ნაცმოძრაობის” და მათი ლიდერების დანაშაულებრივ ქმედებათა შედეგია. ამავე დროს, პასუხისმგებლობის თავისი წილი ეკუთვნის პოლიტიკურ პროცესებში მონაწილე ყველა სხვა პოლიტიკურ ძალასა და პოლიტიკოსს. ეს უნდა ვაღიაროთ, თუ გვინდა დავძლიოთ ეს უმძიმესი სისტემური კრიზისი. ყველა ცდილობს, სხვას აჯობოს, მაგრამ საქვეყნო საქმეს აკეთებს მხოლოდ ის, ვინც საკუთარ თავზე იმარჯვებს. უნდა ვაღიაროთ, რომ საკუთარ თავზე გამარჯვებული არც პოლიტიკური პარტიები და არც პოლიტიკოსები არ ჩანან საქართველოს პოლიტიკურ სივრცეში. უნდა ვაღიაროთ ისიც, რომ საქართველოში მართვის სისტემაა ავადმყოფი და ასეთი სისტემა იზიდავს მხოლოდ პოლიტიკურ ავანტიურისტებს. ასეთია ქართული რეალობა! დემოკრატიული ქვეყნები ძლიერნი არიან არა პრეზიდენტებით, არამედ კონსტიტუციებით. ასეთ ქვეყნებში კონსტიტუცია იცავს ხალხს და სახელმწიფოს ქვეყნის სათავეში ძალაუფლების მოყვარული ხელისუფლების მოსვლისგან. სამწუხაროდ, ჩვენი კონსტიტუცია ამას ვერ აკეთებს. მეტიც, მნიშვნელოვანწილად, ხელს უწყობს ასეთი ხელისუფლების სათავეში მოსვლასა და შემდგომ პარპაშს (რასაც მკაფიოდ ადასტურებს ბოლო წლების პოლიტიკური მოვლენები). ჩვენი ამოცანა უნდა იყოს რაციონალური მართვის სისტემის შექმნა. ეს იქნება პოლიტიკაში პოლიტიკურად და ზნეობრივად ჯანსაღი ადამიანების მოსვლისა და ქვეყნის უმძიმესი სისტემური კრიზისიდან გამოყვანის, ძლიერი დემოკრატიული ქვეყნის მშენებლობის მყარი საფუძველი. ჩვენ მიგვაჩნია, რომ ყოველივე ამის გასაღები არის:

• იმ კონსტიტუციაში, რომელიც იქნება არა პოლიტიკური უმრავლესობის, არამედ საქართველოს მოსახლეობის ერთიანობისა და თანხმობის აქტი;
• დემოკრატიულ საარჩევნო სისტემაში და არჩევნების დემოკრატიულად ჩატარებაში, გაუყალბებელი არჩევნების სისტემის შექმნაში;
• ძალაუფლების რეალურ გადანაწილებაში ხელისუფლების შტოებს შორის, ხელისუფლებასა და პოლიტიკურ ოპოზიციას შორის ძალთა წონასწორობაში.

სწორედ ამიტომ გთავაზობთ – დავიწყოთ შეთანხმების პროცესი:

• საკონსტიტუციო ცვლილებებზე;
• დემოკრატიულ საარჩევნო სისტემაზე;
• ნონპროექტზე “ოპოზიციის შესახებ”.

  ჩვენ დღესვე – პოლიტიკური პარტიის შექმნის პროცესის დაწყების გაცხადებისთანავე, ქართულ საზოგადოებას, პოლიტიკურ პარტიებს ვთავაზობთ კიდევ ორ, ჩვენი აზრით, სახელმწიფოებრივად მნიშვნელოვან ინიციატივას: პირველი ეხება პარტიების საერთო შეთანხმებით სახელმწიფოებრივად მოაზროვნე ადამიანებისაგან “ნდობის საბჭოს”; მეორე კი _ “ეროვნული თანხმობის ხელისუფლების“ შექმნას _ და ვაკეთებთ ზოგად განმარტებებს მათი შექმნის აუცილებლობასთან დაკავშირებით; დღეს, უმძიმესი სისტემური კრიზისის პირობებში, უდიდესი მნიშვნელობა აქვს პოლიტიკური პროცესის მონაწილე თითოეული პარტიის პოლიტიკურ და სახელმწიფოებრივ პასუხისმგებლობას. ვიმედოვნებთ, რომ პოლიტიკოსი, პოლიტიკური პარტია, რომელსაც აქვს ასეთი პასუხისმგებლობა, არ ჩაერთვება არჩევნებში, თუ არა აქვს ქვეყნის კრიზისიდან გამოყვანის და ქვეყნის ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენის პროგრამა. მართალია, ყველა ერთხმად აცხადებს, რომ აქვთ ასეთი პროგრამები, მაგრამ მათ რატომღაც ”ასაიდუმლოებენ” და მათ გამოქვეყნებას არჩევნებში გამარჯვების შემთხვევაში პირდებიან საზოგადოებას. უეჭველია, რომ ეს არის პოლიტიკური თამაში და არა პოლიტიკური, მით უფრო, სახელმწიფოებრივი პასუხისმგებლობის გამოვლენა. ჩვენ გთავაზობთ, პოლიტიკურ პროცესში ჩართულმა პოლიტიკურმა პარტიებმა სრული კონსენსუსით საზოგადოების ნდობით აღჭურვილი ადამიანებისაგან, გამოჩენილი მოღვაწეებისაგან შევქმნათ “ნდობის საბჭო” და სწორედ მათ სამსჯავროზე გამოვიტანოთ ჩვენი პროგრამები ამ ორ უმნიშვნელოვანეს საკითხთან – კრიზისის დაძლევასა და ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენასთან დაკავშირებით. ”ნდობის საბჭო” კი ჩვენთან შეხვედრების ანალიზზე დაყრდნობით საზოგადოებას გააცნობს მოსაზრებებს იმის თაობაზე, თუ ვის აქვს ასეთი პროგრამები და რომელი პარტიების პროგრამებმა მიიქციეს მათი ყურადღება. რაც შეეხება “ეროვნული თანხმობის ხელისუფლების” შექმნას. ჩვენი აზრით, პოლიტიკოსთა აბსოლუტურ უმრავლესობას არა აქვს ქვეყნის მართვის არც თეორიული ცოდნა და არც პრაქტიკული გამოცდილება. მიგვაჩნია, რომ დღეს არც ერთ პოლიტიკურ ძალას არა აქვს ის შესაძლებლობა, რომ ასეთ დაძაბულ მომენტში დამოუკიდებლად და ერთპიროვნულად მართოს ქვეყანა, გამოიყვანოს იგი კრიზისიდან. ჩვენ ვფიქრობთ, რომ “ნდობის საბჭო”, მეცნიერთა მონაწილეობით, შეიმუშავებს მოთხოვნებს, რომელთაც სასურველია აკმაყოფილებდეს პრეზიდენტი, მთავრობა, მინისტრები, არსებული მდგომარეობის გათვალისწინებით. და მხოლოდ ამის შემდგომ იგივე “ნდობის საბჭომ” და პოლიტიკურ პარტიათა წარმომადგენლობამ (ასამბლეამ) შევქმნათ “ეროვნული თანხმობის ხელისუფლება” ჩვენს გარეთ, ანუ პოლიტიკური პარტიების გარეთ. საქართველოს ბედნიერება პოლიტიკურ ქიშპობაში და მხოლოდ ”მეს” ძახებაში კი არ უნდა იყოს (როგორც ამას ადგილი აქვს დღეს), არამედ პოლიტიკოსთა მზადყოფნაში _ შეიქმნას პროფესიონალთა ხელისუფლება, _ ეროვნული თანხმობის ხელისუფლება (თავისი მონაწილეობის გარეშე). ეს იქნება ქვეყნის სასიკეთოდ შემობრუნების ისტორიული მომენტი… ქვეყანას ეყოლება ხელისუფლება, რომელიც იმუშავებს არა თავის შესაძლებლობის მაქსიმუმზე (როგორც დღევანდელ ხელისუფლებას აფასებს დღევანდელი პრეზიდენტი), არამედ ქვეყნის შესაძლებლობის მაქსიმუმზე გაანგარიშებით. ჩვენ ვთავაზობთ პოლიტიკურ პარტიებს – მივიღოთ ასეთი გადაწყვეტილებები, გამოვაქვეყნოთ ჩვენი შეთანხმება და ეს იქნება, ერთი მხვრივ, ხალხის თვალში პოლიტიკოსების, პოლიტიკური პარტიების (როგორც სახელისუფლებო, ასევე ოპოზიციურის) მიერ კატასტროფულად დაკარგული ავტორიტეტისა და ნდობის აღდგენის პროცესის დაწყება, მეორე მხვრივ, ჩვენი თანხმობაც იმაზე, რომ, ვინც არ უნდა გავიმარჯვოთ, ვეღარ გავყოყოჩდებით, მთელ ძალაუფლებას ხელში ვერ ჩავიგდებთ, როგორც, სამწუხაროდ, ეს დღეს არის. და ამის გარანტი იქნება ჩვენი შეთანხმება როგორც საკონსტიტუციო ცვლილებებსა და არჩევნების პრინციპებზე, ასევე, განსაკუთრებულად, კანონპროექტზე ”ოპოზიციის შესახებ”. რაც მთავარია, ეს იქნება ქვეყნისათვის უბედურების მომტანი ამ ხელისუფლებისა და რეჟიმის, ასევე მისი შემქმნელების (და არა მარტო ერთი კაცის) პოლიტიკური დასასრული. კიდევ ერთი, ჩვენი აზრით, მნიშვნელოვანი და პრინციპული საკითხი: პოლიტიკოსები ერთმანეთს ვესაუბრებით მხოლოდ პრესითა და ტელევიზიით. არაერთი პოლიტიკოსი დაზარალდა მათი ტენდენციურობისა ან, უბრალოდ, არასაკმარისი კომპეტენტურობის გამო. იგივე მიზეზით ხშირად ზარალდება მოსახლეობა, რომელიც იღებს ტენდენციურ ინფორმაციას, მით უფრო მაშინ, როდესაც ცალკულ სატელევიზიო არხებსა და ზოგიერთ გაზეთს საკუთარი კანდიდატები ჰყავთ. დიდი ხანია საზოგადოებას არ უნახავს მათ წინაშე ცოცხლად მოპაექრე პოლიტიკოსები. შთაბეჭდილება იქმნება, რომ ბევრი გაურბის ამას. როგორც ჩანს, ეშინია ხალხის წინაშე ოპონენტებთან შეხვედრისა და დისკუსიისა. მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენი პარტიის დამფუძნებელთა უმრავლესობას პრაქტიკული გამოცდილების მდიდარი გამოცდილება გვაქვს, 5 წელია არც ხელისუფლებისა და არც ოპოზიციური პარტიებისათვის ხელი არ შეგვიშლია მათ საქმიანობაში. ქვეყანა რა დღეშიცაა, ყველანი კარგად ვხედავთ. პასუხისმგებლობას კი არავინ იღებს. ჩვენ ვცხოვრობთ იმ პოლიტიკოსთა ეპოქაში, როცა ყველა მათგანი სწორს ამბობს, ყველა მათგანი სწორად მოქმედებს, ყველა პოლიტიკოსი ირწმუნება, რომ წინასწარ ჭვრეტდა მოვლენათა ასეთ განვითარებას, ანუ ყველა კარგები არიან, მაგრამ საქმე ცუდად არის. ამიტომ მოდით, ბატონო პოლიტიკოსებო, გავიდეთ ხალხში და ვუპასუხოთ უბრალო ადამიანების (და არა წინასწარ დარიგებული ჟურნალისტების) კითხვებს. ყოველივე ზემოაღნიშნულს ვაცხადებთ ის ასთერთმეტი ადამიანი, რომლებიც ვდგავართ ახალი ტიპის პოლიტიკური პარტიის შექმნის პროცესის დასაწყისთან. დღეს თქვენ ხედავთ მხოლოდ შვიდს. პოლიტიკური განაცხადის შემდგომ, ყოველ კვირაში, საზოგადოების წინაშე წარსდგება ახალი შვიდეული. დარწმუნებით ვამბობთ, რომ თქვენ ნახავთ ნამდვილ პროფესიონალებს, მაღალი ზნეობის, გამოცდილებისა და უმაღლესი პასუხისგებლობის მქონე ადამიანებს…… ორ თვეში შევქმნით საინიციატივო ჯგუფებს ყველა მხარეში, ქალაქსა და რაიონში; ორ თვეში გამოვაქვეყნებთ ჩვენი პროგრამული დოკუმენტების პროექტებს, გამოვაცხადებთ ოპონენტთა საბჭოს შექმნას;სამ თვეში დავიწყებთ როგორც რეგიონული სტრუქტურების არჩევნებს, ასევე რეგიონალურ არჩევნებს პარტიის ლიდერის შერჩევისათვის; 5 თვეში ჩავატარებთ პარტიის ყრილობას:

• ყრილობაზე მოხდება ლიდერის აღიარებაც და საარჩევნო პროგრამის მიღებაც;
• ყრილობისათვის გამოვცემთ გაზეთს, სადაც პარტიის თითოეულ დამფუძნებელს დაეთმობა ერთი გვერდი და მასში მოცემული იქნება როგორც მისი პოლიტიკური ხედვა, ისე მისი პოზიცია საქართველოს ბოლო 17 წლის გამოწვევებთან დაკავშირებით (სამოქალაქო ომით დაწყებული, ამერიკის, ევროპის და რუსეთისადმი დამოკიდებულებით დამთავრებული);
• გაზეთში გამოქვეყნდება კონკრეტული პიროვნების სრული ბიოგრაფია, ქონებრივი დეკლარაცია (ხალხმა უნდა იცოდეს, ვინ რით და როგორ იწყებს პოლიტიკურ საქმიანობას), გამოქვეყნებული იქნება ცნობა თითოეულის ფსიქიკური გსაქართველოსstrong/strongstrong/strongამოკვლევის შედეგებზე (დღევანდელობა ადასტურებს ამის აუცილობლობას).

  ჩვენ დღეს ვაკეთებთ განაცხადს ახალი ტიპის პოლიტიკური პარტიის შექმნის პროცესის დაწყების თაობაზე და ამ პროცესს შეიძლება შემოუერთდეს ყველა, ვინც ეთანხმება ჩვენს მიერ აქ ჩამოყალიბებულ პრინციპებს და ხელს აწერს პოლიტიკურ დეკლარაციაზე, რომელიც შემდგომ კვირაში წარედგინება საზოგადოებას. ჩვენ ვაღიარებთ და ვადასტურებთ, რომ ქვეყანა უმძიმეს სისტემურ კრიზისშია, რომ საქართველოში 1992 წლიდან არ შეცვლილა პოლიტიკური ხელისუფლება (არც სახელისუფლებო, და არც ოპოზიციური) და ჩვენ ვქმნით პოლიტიკურ ძალას, რომელიც იბრძოლებს ქვეყნის დამოუკიდებლობისათვის (ჩვენ ის დავკარგეთ), ქვეყნის თავისუფლებისათვის (ჩანასახშივე მოვსპეთ), ქვეყანაში რეალური დემოკრატიისათვის (დღეს იგი ყალბია და მოჩვენებითი), პოლიტიკის გაადამიანურებისათვის (დღეს იგი არაადამიანურია), რეალური სოციალური პოლიტიკისათვის (დღეს იგი მოჩვენებითი და დემაგოგიურია), მოქმედებებს იმისათვის, რომ დავიბრუნოთ ჩვენი ახლობლები – აფხაზები და ოსები.. …ბრძოლას იმისათვის, რომ ყოველ სოფელს, ქალაქს, რაიონს, მხარეს, დავუბრუნოთ ცენტრალური ხელისუფლების მიერ მითვისებული უფლებები, რომ ყველგან იყოს მთელი მოსახლეობის მიერ არჩეული მერი და გამგებელი, რომ მხარის გუბერნატორს ნიშნავდეს არა პრეზიდენტი, არამედ ირჩევდეს მხარის ქალაქებისა და რაიონების საკრებულოების გაერთიანებული შეკრება და ეს უკანასკნელი, გარკვეულად, მხარის პარლამენტის ფუნქციასაც ასრულებდეს.. ჩვენ ვიწყებთ ბრძოლას რეალური რეფორმებისათვის განათლებაში, ეკონომიკაში, პოლიტიკაში, სასამართლო სისტემაში, თავდაცვის სისტემაში, ძალოვან სტრუქტურებში, სოციალურ სფეროსა და საზოგადოებრივ ყოფაში., ბრძოლას ხელისუფლებისაგან, პოლიტიკოსებისაგან, ქურდებისაგან და საერთოდ პოლიტიკისაგან თავისუფალი ბიზნესისათვის. ჩვენ, უკვე როგორც პოლიტიკური ძალა, ვიწყებთ ბრძოლას ადამიანის ბუნებრივი უფლებებისათვის (სიცოცხლე, სიტყვის თავისუფლება, საკუთრების ხელშეუხებლობა), ბრძოლას ტოტალური სახელისუფლებო კორუფციის წინააღმდეგ (ასეთი მდიდარი ხელისუფალნი და ასეთი ზეცენტრალიზებული კორუფცია არ იცის საქართველოს ისტორიამ). ჩვენ, ვაცხადებთ რა ახალი ტიპის პოლიტიკური პარტიის შექმნის პროცესის დაწყებას, კარგად ვაცნობიერებთ იმ პასუხისმგებლობას, რომელსაც დრო და ქვეყანაში შექმნილი სიტუაცია გვაკისრებს. დრო, რომელიც ადასტურებს, რომ საქართველოსთვის დგას ერთ-ერთი ყველაზე დრამატული მომენტი მთელი მისი ისტორიის მანძილზე. ჩვენ კარგად ვაცნობიერებთ, რომ დღეს ხელისუფლებაც და მისი პოლიტიკური ოპოზიციის დიდი ნაწილიც გარე ძალების ტყვეობაშია, _ ორივე საკუთარი ნებით. უფრო მეტიც, ხელისუფლება – საკუთარი ტყუილების, ოპოზიცია კი – საკუთარი ილუზიების ტყვეობაშია. ხელისუფლება თანმიმდევრულად ამკვიდრებს შიშს, ოპოზიციის გაუთვლელი და გაუცნობიერებელი მოქმედება კი ხალხში ამკვიდრებს გულგატეხილობას. დღეს საქართველოს ეროვნულ სხეულს დამოკლეს მახვილივით ადგას ორი მძიმე სნეულება – შიში და გულგატეხილობა, რომელთა ერთობლიობამ ხალხში უიმედობის განწყობა შექმნა. ჩვენ კარგად ვაცნობიერებთ, რომ პოლიტიკურ განაცხადს ახალი ტიპის პოლიტიკური პარტიის შექმნის თაობაზე ისეთ მძიმე პერიოდში ვაკეთებთ, როცა ქვეყანაში საღად მოაზროვნე ადამიანების დრო გაჩერებულია, სიკეთე გათითოკაცებულია, და მთავარ პოლიტიკურ ფიგურებად იქცნენ მონური ფსიქოლოგიის მედროვენი, როცა ხელისუფლების მთელი ვერტიკალი აგებულია კერპთაყვანისმცებლობაზე, რომელიც ერთ დიდ პოლიტიკურ ბოროტებად არის შეკრული. ჩვენ კარგად ვაცნობიერებთ, რომ, როგორც პოლიტიკური ძალა, პოლიტიკურ ასპარეზზე გამოვდივართ მაშინ:  

• როცა ხელისუფლებაც და მისი პოლიტიკური ოპოზიციის მნიშვნელოვანი ნაწილიც ძირითადად ერთი ზნეობისა და მორალის ადამიანები არიან. ხელისუფლება მზად არის, ლამის მთელი საქართველო დათმოს, ოღონდ თვითონ დარჩეს, პრეზიდენტს სკამი შეუნარჩუნოს. ოპოზიციის ხსენებული ნაწილი წინასწარ უთანხმდება მის უცხოელ მეპატრონეებს იმავეს გასაკეთებლად – სკამის, ხელისუფლების, ძალაუფლების მოსაპოვებლად;
• როცა საქართველოს მოსახლეობის ერთ ნაწილს მიაჩნია, რომ ამერიკა გადაგვარჩენს, მეორე (მართალია, მცირეს, მაგრამ საკმაოდ გავლენიან) ნაწილს – რომ ხსნა რუსეთშია;
• როცა ამერიკის შეერთებული შტატებისა და რუსეთის ფედერაციის ხელისუფალთ დიდი ვაჭრობა აქვთ ერთმანეთში კავკასიის, საქართველოს გამო, როცა აშშ მის მიერ მოყვანილი ხელისუფლების შენარჩუნებით, რუსეთი კი თავისი მარიონეტების მოყვანით ცდილობენ საქართველოსა და კავკასიაზე გავლენის გაძლიერებას;
• როცა კატასტროფულად მცირეა იმ ადამიანების რაოდენობა (ჩვენც მათ რიგებს ვეკუთვნით), რომლებიც ფიქრობენ, რომ გადარჩენა არც ამერიკაშია და არც რუსეთში, არც ნატოში და არც ნეიტრალიტეტში(ერთსაც ხომ გარედან გვკარნახობენ და მეორესაც), რომ ”თურაშაულის პატრონი ტყეში არ უნდა ეძებდეს პანტას”, რომ გადარჩენა მხოლოდ საქართველოშია, მხოლოდ იმ ხელისუფლებაშია, რომელიც გარედან არ იმართება, და ემსახურება არა სხვა ქვეყნის ინტერესებს, არამედ საკუთარ ხალხსა და ქვეყანას… რომ გადარჩენა იმ ხელისუფლებაში კი არ არის, რომელმაც საქართველო აქცია აშშ და რუსეთის ინტერესთა დაჯახების ასპარეზად, არამედ იმ ხელისუფლებასა და იმ პოლიტიკაშია, რომელიც დაპირისპირებას თანამშრომლობით შეცვლის, რომელიც ქართული სახელმწიფოს ინტერესზე სხვა ქვეყნების ინტერესთა ზედდების ხელოვნებით წაიყვანს ქართულ პოლიტიკას… იმ ხელისუფლებაშია, რომელიც ერთი სახელწიფოს ლანძღვით არ აწონებს თავს მეორეს და გაცნობიერებული აქვს, რომ საქართველოს მომავალი უპირველესად ეს არის ეროვნული თვითმყოფადობის, თავისთავადობის შენარჩუნება. ამასთანავე, ეს არის ევროპა, ეს არის მეგობრობა ამერიკასთან, რუსეთთან, ყველა მეზობელთან, ეს არის მშვიდობიანი და ძლიერი კავკასია… იმ ხელისუფლებაშია, რომელმაც იცის, რომ საქართველო უნდა იყოს მრავალვექტორული ქვეყანა, ბალანსის პოლიტიკის ქვეყანა, ქვეყანა, რომლის მთავარი საგარეო პრინციპი იქნება: თანამშრომლობა _ ყველასთან, მეგობრობა _ მეგობართან, უფროსობა _ არავისაგან, მსახურება _ საქართველოს.

  ჩვენ კარგად ვაცნობიერებთ, რომ პოლიტიკურ ასპარეზზე, როგორც პოლიტიკური ძალა, გამოვდივართ მაშინ, როცა ხელისუფლებამ პოლიტიკას გამოაცალა მისი წარმატების ისტორიული საყრდენი – სიბრძნე, და დააკავშირა ასაკთან, უმეცრებასთან, უტიფრობასთნ, რასაც შედეგად მოჰყვა ჩვენი ”ისტორიული მტრის” _ თაობათა დაპირისპირების და გათიშულობის გაძლიერება, სულიერი ღირებულებების გაუგებარი რევიზია მისი დამანგრეველი შედეგებით… მსოფლიო გამოცდილება ადასტურებს, რომ ხელისუფლება აზროვნებაა და არა ასაკი, კომპეტენტურობაა და არა პარტიული დამსახურება, მოქნილი დიპლომატიაა და არა ხისტი პოლიტიკა, კორექტულობაა და არა უზრდელობა, სიბრძნე და სიდინჯეა და არა ბაქიაობა და ცანცარი. ჩვენ კარგად ვაცნობიერებთ, რომ პოლიტიკურ ასპარეზზე, როგორც პოლიტიკური ძალა, გამოვდივართ მაშინ, როცა ხელისუფლებას მიაჩნია, რომ მისი ოპოზიცია არის კონკრეტული პოლიტიკოსი, მისი გუნდი, მისი პოლიტიკური პარტია, ან რომელიმე პოლიტიკური ალიანსი. სამწუხაროდ, ოპოზიციაშიც არა ერთი პოლიტიკოსი და პოლიტიკური პარტიის ლიდერი ფიქრობს ასე. ჩვენ სრულიად განსხვავებული პოზიცია გვაქვს და მიგვაჩნია, რომ დღეს ხელისუფლების ოპოზიცია:  

• უმუშევრობა, შიმშილი და თავისივე კორუფციაა;
• ჯართად ქცეული საწარმოები და ”საკონცენტრაციო ბანაკებად” ქცეული სოფელია;
• საკუთრებისადმი ხელისუფლების აღვირახსნილი დამოკიდებულება, ის პრივატიზაციაა, რომელმაც საქართველოს მოქალაქეები ლამის მონებად და სხვათა მსახურად აქცია საკუთარ ქვეყანაშიც და ქვეყნის გარეთაც;
• მის მიერვე აბუჩად აგდებული განათლება, მეცნიერება, ხელოვნება, მედიცინა, სპორტია;
• უმოწყალოდ დახოცილი ბიჭებია – სანდრო გირგვლიანი, ბუტა რობაქიძე, ზურა ვაზაგაშვილი, გაურკვეველ და საეჭვო ვითარებაში გარდაცვლილი პრემიერ-მინისტრი ზურაბ ჟვანია, ვერაგულად მოკლული პროფესორი გურამ შარაძე, ხელისუფლების მიერ მტრად შერაცხული და სასიკვდილოდ განწირული, ქვეყნისათვის სასიკეთოდ მომართული ბიზნესმენი და მეცენატი ბადრი პატარკაციშვილი, უაზრო და ვერაგ ომში ჩაცხრილური დღემდე დაუდგენელი რაოდენობის მეომრები, ხელისუფლების უსულგულობით გამწარებული და გარდაცვლილი დედები არიან;
• მისივე ცხოვრების წესია, ხელისუფალთა ზღვარგადასული ფუფუნებრივი ცხოვრებაა, საკუთარი თავისათვის დანიშნული ამერიკული ხელფასი, პენსიონერებისათვისა და პედეგოგებისათვის კი მსოფლიოში ყველაზე დაბალი, (ნიგერიულზე დაბალი) პენსია და ხელფასია;
• მის მიმართ მონურად განწყობილი ხალხის, კერპთაყვანისმცემლების, ხელისუფლების მსახური და მის ფეხქვეშ გართხმული ბიზნესმენებისაგან შეწუხებული და შეურაცხყოფილი მოაზროვნე ადამიანებია;
• დაკარგული ტერიტორიები და ამ ტერიტორიებიდან შეურაცხყოფილად აყრილი ადამიანებია;
• დღეს ხელისუფლების ოპოზიცია – ხელისუფლებისვე ტყუილებია!

  დღეს საქართველოს მთავარი მტერი არა რომელიმე სხვა სახელმწიფო, არამედ თავისი ქვეყნის ინტერესების უგულებელმყოფელი და სხვის დაკრულზე მობუქნავე, ქვეყნის გარედან მართვადი პრეზიდენტი, ხელისუფლება და პოლიტიკური ძალაა – მნიშვნელობა არა აქვს ასეთი პოლიტიკური ძალა ხელისუფლებაშია თუ მის გარეთ… დღეს საქართველოში გაერთიანებული ოპოზიცია – ხალხია, ის ხალხი, ვისაც აღარ უნდა ასე ცხოვრება. ჩვენ კარგად ვაცნობიერებთ, რომ პოლიტიკურ ასპარეზზე, როგორც პოლიტიკური ძალა, გამოვდივართ მაშინ, როცა მთელი პოლიტიკური სივრცე უჭირავს არა საქვეყნო იდეებსა და პროგრამებს, არამედ ერთმანეთის ლანძღვას, გინებას, როცა ელექტრონული მედია, პრაქტიკულად, პრივატიზებულია ხელისუფლების მიერ, ან მონოპოლიზებულია ფულიანი ოპოზიციის მიერ. სამწუხაროა, რომ ექსპერტთა დიდი ნაწილი კარგავს თავისუფლებას, შეგნებულად ხდება ტენდენციური გარკვეული პოლიტიკოსთა და პოლიტიკურ ძალთა მიმართ. ყოველივე ეს არც ამ პოლიტიკოსებს, არც მათზე მიბმულ ექსპერტებს, არც იმ ბიზნესმენებს, რომლებიც აფინანსებენ ხელისუფლებას თუ ოპოზიციას და არა დემოკრატიასა და სიტყვის თავისუფლებას, არც ჟურნალისტებს, რომლებიც ამაში მონაწილეობენ – არ მატებს ღირსებას, პირიქით, ეს მათთვის ღირსების დაკარგვის ტოლფასია და, რაც ყველაზე სამწუხაროა, ყოველივე ეს ანგრევს დემოკრატიისა და თავისუფლების ფუნდამენტურ პრინციპებს. ჩვენ კარგად ვაცნობიერებთ ამ და უამრავ სხვა საფრთხეს, რომელთა წინაშეც აღმოჩნდა ჩვენი ქვეყანა შლეგი ხელისუფლების გამო, და კარგად გვაქვს გააზრებული მათი დაძლევის გზები. ჩვენ ამ საკითხებზე მრავალი ექსპერტის, მოაზროვნე ადამიანის, საქართველოს გარეთ მცხოვრები ქართველის, ჩვენი უცხოელი მეგობრების მონაწილეობით, დიდი ხანია, ღრმად და საფუძვლიანად ვმსჯელობთ და ვფიქრობთ. ჩვენ ვფიქრობთ, რომ არსებულ პრობლემათა გადაჭრის გზები უნდა ვეძებოთ ჩვენი ქვეყნის წარსულში, რამეთუ, ჩვენი ქვეყანა თავის მრავალსაუკუნოვანი სახელმწიფოებრიობის გზაზე არაერთხელ აღმოჩენილა მსგავს პრობლემათა წინაშე და ჩვენს წინაპრებს ღირსეული გამოსავალი უპოვნიათ. უფრო მეტიც, კაცობრიობის ისტორია ადასტურებს, რომ ვინც წარსულს აანალიზებს – მომავალში ცხოვრობს და ის, ვინც წარსულს უარყოფს – წარსულში. დავაკვირდეთ იმ პოლიტიკოსებს (განსაკუთრებით ხელისუფლებიდან), რომლებიც თავგამოდებით ცდილობენ წარსულის უარყოფას, როგორ ემსგავსებიან მეოცე საუკუნის ოციანი წლების ბოლშევიკებს, თუნდაც იმით, რომ უარყოფენ და ებრძვიან თავიანთ წინაპრებს, მამებსა და პაპებს. ჩვენ ასევე ვფიქრობთ, რომ დღეს გადარჩენა არა არჩევნებშია, არამედ არჩევანის თავისუფლებაშია, იმაშია, რომ ხალხმა გააცნობიეროს, რომ ქვეყანაში ქუჩის პოლიტიკოსების დრო უნდა დამთავრდეს და პროფესიონალების დრო უნდა დადგეს, რომ ხალხი ემოციით კი არა, გონებით და სხვა ქვეყნის ჩარევისა და კარნახის გარეშე ირჩევდეს ხელისუფლებას, რომ ჩვენ ყველამ კარგად გავაცნობიეროთ, ქვეყნის მტერია ის, ვინც ამომრჩევლის ხმას ყიდულობს და ისიც, ვინც ხმას ყიდის, რომ პოლიტიკოსი, რომელიც ხმას ყიდულობს – ქვეყანას ყიდის და ამომრჩეველი, ვინც თავის ხმას ყიდის (არჩევნებზე არმისვლაც ხმის გაყიდვაა!) _ ყიდის თავისი შვილების მომავალს და ყიდულობს სიღარიბეს, მონობას, გაუსაძლის ცხოვრებას და ამდიდრებს და საკუთარ თავზე აბატონებს და ათარეშებს ხმის მყიდველს. ჩვენ კარგად ვაცნობიერებთ, რომ დღეს, ყველაფერთან ერთად, ქვეყანა არის ერთი უმძიმესი საშიშროების წინაშე: მეტისმეტად ბევრი ქვეყნის გარეთ და არანაკლები _ ქვეყნის შიგნითაც დაინტერესებულია, რომ თუ, მოხდება ხელისუფლების ცვლა, იგი მოხდეს ჩანაცვლებით, ანუ შეიცვალოს კონკრეტული პიროვნება, მაგრამ სისტემა დარჩეს. მიგვაჩნია, რომ ეს იქნება ქართული ეროვნული ცნობიერების, ეროვნული მეობის, – ე.ი. საქართველოს დასასრული! ასეთი სახელისუფლებო ცვლილების შედეგები საქართველომ უკვე არაერთხელ განიცადა: ზვიად გამსახურდიას გაუყვეს ხელისუფლება, იგი მოიცილეს მისივე პოლიტიკური მეგობრების ხელით და ხელისუფლება ჩააბარეს სწორედ მისსავე მეგობრებს. იგივე მოხდა შევარდნაძესთანაც – “მოქკავშირი” გაუყვეს, შევარდნაძე მოიცილეს მისივე აღზრდილი პოლიტიკური თანაგუნდელების ხელით და ხელისუფლება ჩააბარეს მისსავე თანაგუნდელებს. იგივე პროცესი მიმდინარეობს დღესაც. სააკაშვილს ხელისუფლება უკვე გაუყვეს და მისივე პოლიტიკური თანაგუნდელები (”ვარდოსნები”) დაუპირისპირეს. ჩამოთვლილთაგან პირველი (გამსახურდია) ამ პროცესის მსხვერპლია, ხოლო დანარჩენი ორი კი (შევარდნაძე, სააკაშვილი) მონაწილეც და შედეგით კმაყოფილიც. მსხვერპლი სრულიად საქართველოა. იქმნება ხელისუფლებათა ცვლის ილუზია, სინამდვილეში კი არც ქვეყნის პოლიტიკური იდეოლოგია და არც პოლიტიკური მოთამაშეები არ იცვლებიან, ქვეყანაში კი კრიზისი ღრმავდება და სულ უფრო კატასტროფულ მასშტაბებს იღებს. საქართველოს დამანგრეველი ამ ვერაგული სცენარის ავტორთა მიზანი ნათელია: ამით საქართველოს მტრული იდეოლოგია ნარჩუნდება, ქართული ფასეულობები ნადგურდება, ქართული ცნობიერება იშლება, ქვეყანაში ცხოვრება გაუსაძლისი ხდება… და იმის გამო, რომ 1992 წლიდან მოსული ყველა ხელისუფლება ერთმანეთის გაგრძელებაა, საქართველოს მოსახლეობისათვის უცნობი ხდება ის ფინანსური მაქინაციები, რასაც ჯერ ”მოქკავშირის”, შემდგომ კი მისი პოლიტიკური მემკვიდრე ”ნაცმოძრაობის” ლიდერები მიმართავდნენ არცთუ უცხოელთა მხარდაჭერისა და მონაწილეობის გარეშე. საქართველოში უნდა დამთავრდეს მოღალატე პოლიტიკოსთა ეპოქა: ბევრი, ვინც გამსახურდიას შემოჰყვა პოლიტიკაში, გამსახურდიას ღალატით დარჩა შევარდნაძესთან, შევარდნაძით დამკვიდრდა, იგივე ადამიანები შევარდნაძის ღალატით დარჩნენ სააკაშვილთან, სააკაშვილით მოსულებმა და დამკვიდრებულებმა სააკაშვილით და მისივე ღალატით მოიპოვეს სამი რამ: პოლიტიკური დივიდენდები, გავლენა და ფული. და სწორედ მათზე დაყრდნობით აპირებენ პოლიტიკაში და ხელისუფლებაში დარჩენას. დააკვირდით და დარწმუნდებით, რომ ეს მოღალატეები კარგად ცხოვრობენ, ხალხსაც კარგად ეფარისევლებიან, ხალხის გაღარიბებით კი სულ უფრო მდიდრდებიან. ამას ჰქვია ”პოლიტიკური პროსტიტუცია”. დღეს სწორედ ასეთი ეპოქა დგას, დროა, იგი დამთავრდეს, ამ უმსგავსოებას წერტილი უნდა დაესვას და იგი ხალხმა უნდა დასვას ქართული ცნობიერების, მაღალი ზნეობისა და მორალის მქონე პოლიტიკოსების სასარგებლოდ. ჩვენ დასაწყისშივე ვემიჯნებით მოღალატეთა პოლიტიკას და იმ პოლიტიკოსებს, რომელთაც შეუძლიათ, როგორც თვითონვე ამბობენ, ”ეშმაკს შეეკრან სააკაშვილის წინააღმდეგ”. ჩვენ ვებრძვით არა პიროვნებას, არა სააკაშვილს (ეს მისთვის მეტისმეტად დიდი პატივი იქნებოდა), არამედ დამანგრეველ იდეოლოგიასა და სისტემას, რომელიც ხელს უწყობს ასეთი ხალხის გამოჩენას, ამოტივტივებას და გაბატონებას. ჩვენ, უკვე როგორც პოლიტიკური ძალა, ვიწყებთ ბრძოლას პოლიტიკაში და პოლიტიკით გამდიდრებულთა წინააღმდეგ, ბრძოლას 1992 წლიდან მოსულ, 1995 წელს ”მოქალაქეთა კავშირად”, 2003 წელს ”ნაციონალურ მოძრაობად” და ე.წ. დემოკრატებად გადაკეთებულ პოლიტიკურ პარტიათა ლიდერებისა და მათი უცხოელი მეგობრების მიერ შექმნილ რეჟიმთან, ბრძოლას იმ რეჟიმთან, რომელშიც მთავარ პოლიტიკურ ფუნქციას ასრულებს არა პარლამენტი, არამედ ქვეყნის გარედან მართვადი ფარული პოლიტიკური კომიტეტი, პოლიტიკური ფუნქციის მატარებელი შინაგან საქმეთა სამინისტრო, პროკურატურა (დღეს იუსტიციის სამინისტროდ წოდებული), სასამართლო, საგადასახადო, საბაჟო და ჯარის სარდლობა… დიდი ანალიზი არაა საჭირო, დაინახო, რომ ფარულ პოლიტიკურ კომიტეტში და ყველა ზემოთ ხსენებულ სამინისტროსა და უწყებაში ხელმძღვანელებად გვევლინებიან არაქართული ცნობიერების, ქართველი კაცისათვის მიუღებელი ღირებულებების, პირდაპირ ვთქვათ, არა/strongstrong /strong/strong/strongstrongსახელმწიფოებრივად მოაზროვნე ადამიანები: სოროსელები, რაიკომის პირველი მდივნების გასოროსებული შვილები, ყველაზე ბინძური და დაუნდობელი ”მხედრიონელები”. მათი ერთობა ქმნის ამ მარიონეტულ რეჟიმს. ჩვენ ვდგავართ ხალხთან და იმ პოლიტიკურ ძალებთან ერთად, რომლებიც იბრძვიან საქართველოს განთავისუფლებისათვის მარიონეტი ხელისუფლების, მარიონეტი პრეზიდენტის, მარიონეტი პოლიტიკოსებისა და მართლმადიდებელი ქვეყნისათვის გარედან თავსმოხვეული დამანგრეველი, ურწმუნო იდეოლოგიისა და რეჟიმისაგან. და კიდევ ერთი: ჩვენ კარგად ვიცით, რომ პოლიტიკურ არენაზე ორგანიზებულ პოლიტიკურ ძალად გამოჩენისთანავე უცხო სხეულივით აღმოვჩნდებით. ჩვენი პრინციპების გამო მიუღებელი ვიქნებით მთელი ხელისუფლებისა და პოლიტიკური ოპოზიციის უდიდესი ნაწილისათვის. ჩვენს წინააღმდეგ დაიწყება ბრძოლა დასაშვები და დაუშვებელი ყველა ფორმით – იგნორირებით დაწყებული და შეურაცხმყოფელი ეპითეტებით დამთავრებული. ჩვენ მათ ვერ დავემსგავსებით, _ სიძულვილს სიძულვილით არ ვუპასუხებთ. ჩვენს პაექრობაში კი ხალხი ყველაფერს დაინახავს და სათანადოდ შეაფასებს. ბევრმა, ვინც ჩვენი პროგრამული დოკუმენტები და პრინციპები მოისმინა, პირველი, რაც გვითხრა, იყო ის, რომ ”ჩვენ გაცილებით მაღალი წარმოდგენის ვართ ხალხზე, ვიდრე იგი ამას იმსახურებს”, რომ ხალხი ”ბრბოდ იქცა”, რომ ”ხალხი უმოწყალოდ ჰყიდის თავის ხმას და ქვეყანას და როგორ შეიძლება, ამ ხალხის იმედი გვქონდეს”, რომ ”ხალხი უკვე მოსყიდვით გადანაწილებულია პარტიებში, ქალაქებსა და რაიონებში შექმნილ პოლიტიკურ ქარხნებსა და პოლიტიკურ სინდიკატებს ხალხი უკვე დაჩმორებული ჰყავს”… ჩვენ არც ერთ ამ მოსაზრებას არ ვიზიარებთ. ჩვენ გულწრფელად გვაქვს მაღალი წარმოდგენა საქართველოს მთელ მოსახლეობაზე და ბოლომდე ამ წარმოდგენით დავრჩებით, როგორი შედეგებითაც არ უნდა დამთავრდეს ჩვენთვის არჩევნები. ჩვენ მიგვაჩნია, რომ სწორედ პოლიტიკოსებმა მივიყვანეთ ხალხი და ქვეყანა დღევანდელ უმძიმეს მდგომარეობამდე, დავღალეთ ჩვენი რიტორიკითა და დაპირებებით. პოლიტიკოსებს აქვთ მოსახდელი ბოდიში ქართველი ხალხისა და საქართველოს მოსახლეობისათვის და ეს სწორედ დიდი ბრძოლის წინ უნდა გაკეთდეს. ჩვენ ვიცით ერთი, – რომ ქვეყანას დიდი ”პოლიტიკური დიდგორი” აქვს მოსაგები და მას მოიგებს მხოლოდ ის, ვინც ღირსებით იბრძოლებს, ვინც ხმას მისცემს არა მოსყიდვით, არამედ ისე, რომ მართალი იყოს თავისი ქვეყნის მომავალთან, შვილებისა და შვილიშვილების მომავალთან, საკუთარ სინდისთან, რწმენასთან. ჩვენ ასეთი ადამიანების იმედი გვაქვს და ვიცით, რომ, მიუხედავად დიდი გაჭირვებისა, ასეთი განწყობა, სიამაყე, მოვალეობა და პასუხისმგებლობა ყოველ ქართველში, საქართველოს ყველა მოქალაქეშია. სწორედ ამიტომ, ჩვენი აზრით, არავის ღირსებას არ მატებს, მოაზროვნე და განათლებულ ადამიანებს კი ღირსებას ართმევს, ქვეყნის საერთაშორისო ავტორიტეტს ანადგურებს და საქართველოს, როგორც ცივილიზაციის სათავეებთან მდგომ ქვეყანას, ჩრდილს აყენებს:

• დუმილი მაშინ, როცა ქვეყანაში სიკეთე გათითოკაცდა, ბოროტება კი ერთ სახელისუფლებო პოლიტიკურ მუშტად შეიკრა;
• დუმილი მაშინ, როცა, მოქკავშირ-ნაცმოძრაობა-დემოკრატების წყალობით, ქვეყანაში ღარიბი სულ გაღატაკდა, მდიდარი კი კიდევ უფრო მდიდარი გახდა, როცა სიმდიდრე პირდაპირ დაკავშირდა ხელისუფლებასთან;
• დუმილი მაშინ, როცა იყიდება ყველაფერი – მიწაც, მიწაში და მიწის ზემოთ არსებულიც გაიყიდა ხელისუფალთა უსინდისობით და მთელი სიმდიდრე არადემოკრატიული ქვეყნების ბიზნესმენთა ხელში აღმოჩნდა;
• დუმილი მაშინ, როცა ხელისუფლებამ, ნაცვლად იმისა, რომ ხალხს ემსახუროს, ხალხი აქცია თავის მსახურად და ამკვიდრებს მონურ ფსიქოლოგიას;
• დუმილი მაშინ, როცა ებრძვიან ნიჭს, გონიერებას, კრიტიკულ აზროვნებას, ებრძვიან ქართულ ეროვნულ ცნობიერებას, მართლმადიდებელ ეკლესიას, მეცნიერებას, კულტურას, განათლებას, სპორტს, ჯანმრთელობას, ებრძვიან მოაზროვნე ადამიანებს და ფულით ყიდულობენ გაჭირვებულებს, როცა დეკლარირებული თავისუფლების ნაცვლად მივიღეთ ”ფულისუფლების” ქვეყანა, სადაც სისტემაა კორუმპირებული და სადაც თავად კორუფციული სისტემის შემქმნელები იჭერენ კორუფციის მსხვერპლით;

  დუმილი დღეს, მართლაც პიროვნული და ეროვნული ღირსებისა და საქართველოს დაკარგვის ტოლფასია. კიდევ ერთხელ ვიმეორებთ: ვინც კარგ დროს ელოდება, აშკარად ცუდს ახანგრძლივებს. უკვე როგორც პარტია, ამ განწყობითა და სულისკვეთებით ვიწყებთ ბრძოლას საქართველოსათვის! დავუდგეთ საქართველოს და გადავარჩინოთ მისი მომავალი!

2009 წლის 7 აპრილი

Заявление инициативной группы о начале принципиально отличающегося процесса создания новой политической силы

Молчание сегодня – равносильно потере достоинства! Кто дожидается лучших времен – продлевает худшие времена! Спасем будущее Грузии!

Сегодня в Грузии объединенная оппозиция  - это народ,

который не желает больше так жить

Мы, граждане Грузии, представляющие разные поколения, все области Грузии, все этнические группы, населяющие Грузию, проживающие в 30 странах Мира, представители более 20 профессий и социальных слоев – в результате длительного сотрудничества, анализа создавшегося в стране положения, изучения опыта различных стран Мира, создания программных документов, контактов с научными, просветительскими и творческими кругами стран Кавказа, Европы, Америки, России, Китая, Турции, Казахстана, Узбекистана, ряда других стран – приняли решение о создании новой политической силы на основе совершенно новых принципов.

Мы создаем политическую силу, для которой будет приемлема только власть таланта, опыта, профессионализма, верховенства законов.

Мы создаем партию, для которой на любых переговорах с иностранным государством, а также для любых действий внутри страны неприкасаемыми приоритетами будут:

• Независимость Грузии;
• Территориальная целостность Грузии;
• Грузинское национальное самосознание;

а все прочее – предметом переговоров и договоренностей.

Мы создаем партию, главными приоритетами деятельности которой будут:

• Семья, ребенок, учащийся, студент, просвещение, наука, искусство, здравоохранение, спорт;
• Старшее поколение – формирование атмосферы благодарности по отношению к людям, сумевшим в тяжелейших условиях сохранить «Язык, отечество, вероисповедание»;
• Создание достойных условий для инвалидов и нетрудоспособных;
• Создание условий для реализации таланта и способностей внутри страны.
• Мы создаем партию, для которой борьба за Грузию означает:
• Восстановление территориальной целостности;
• Восстановление целостности грузинского самосознания;
• Реальную демократию;
• Свободную личность;
• Сильную экономику;
• Страну с правительством не управляемым извне;
• Реальные реформы;
• Власть таланта, когда у всех равные возможности для самореализации, когда образование финансируется государством и является приоритетом конституционно, когда страна развивается системно, опираясь на научную мысль и когда страной правят мыслящие и правдивые люди.

Проходит время, а экономические проблемы в стране не то что не меняются, – они еще более усугубляются, и зачастую принимают необратимый характер: структура экономики неэффективна, уровень инфляции двузначный, весь процесс приватизации подвержен коррупции, права собственников не защищены, налицо дефицит платежного баланса, торговый баланс страны резко отрицательный, внешний долг большой и имеет тенденцию к увеличению, уровень занятости населения неоправданно низкий.

Мы выходим на политическую арену после детального осмысления этих проблем, определения путей их преодоления, имея единую программу. Мы знаем, как:

• Преодолеть системный кризис;
• Восстановить территориальную целостность;
• Воссоединить целостность грузинского самосознания;
• Преодолеть внедренное этой властью противопоставление поколений;
• Создать социальные условия для достойной жизни, когда у людей не будет проблемы медицинского обслуживания, трудоустройства, прожиточного минимума, проблемы жилья (за 3 года снимем проблему трудоустройства, за год – медицинского обслуживания, за полтора года решим проблему прожиточного минимума, и максимум за 2,5 года – проблему жилищного обеспечения);
• Существенно изменить бизнес-среду, сделать население платежеспособным, создать условия равных возможностей для всех желающих включиться в бизнес;
• Снять напряжение, существующее на сегодняшний день, между банками и населением. За пять лет решить проблему возвращения населению сбережений, причем опираясь на принципы, абсолютно отличающиеся от тех, которые нам предложили правительства«Союза Граждан» и «Национал-Демократов». (Каждый вкладчик получит эквивалент вклада в ларах в соответствии с курсом рубля или купона на момент осуществления вклада);
• Создать систему оплаты труда, в корне отличающююся от сегодняшней. Сегодня она стала составной частью политической коррупции и подтверждает то, что курс сегодняшнего правительства – это дорога к созданию тоталитарного государства, во главе которого находится не избранная власть, а назначенная бюрократия, чъя заработная плата в некоторых случаях в 300-500 раз превосходит заработную плату педагога, врача, ученого, художника, пенсию пенсионера, стипендию студента, помощь беженца и нетрудоспособного. Мы же меняем этот вектор (соотношение между максимальной и минимальной заработными платами будет равно максимум 20… Заработная плата академика академии наук будет символично на 1 лар больше, чем у президента страны, у деятеля искусства на 1 лар больше, чем у председателя парламента, фиксированная сумма контракта военослужащего на 1 лар больше, чем у председателя правительства, а у педагога – также на 1 лар больше, чем у министра).

Наша программа – это программа работы на пределе максимальных возможностей страны и выполнить ее смогут только те политики, которых объединяет любовь к народу и Родине, способность на добровольное самопожертвование ради неё, которые являются свободными людьми, реформаторами и демократами по своей природе.

А кто мы, люди, стоящие у истоков процесса создания партии нового типа?

• Никто из нас не был ни в «Союзе Граждан», ни в «Возрождении», ни в «Национал-Демократах», как в их руководстве, так и в сформированных ими правительствах;
• Мы сразу же имели жестко отрицательную позицию по отношению к «Мхедриони», ворам (в особенности, политическим), бизнесу, контролируемому властью;
• Никто из нас в политических целях не менял ни фамилию, ни национальность, ни веру;
• Каждый из нас считает, что оскорбительны как проамериканизм, как прорусизм, так и служба интересам любой другой страны, что главное жить интересами Грузии, блюсти грузинское достоинство, т.к. такой политик не противопоставляется ни одной другой стране;
• Мы порицали политику президента Эдуарда Шеварднадзе, но, в то же время, не поддерживали т.н. «Революцию Роз», впоследствии также не считали правильным требование смены действующего президента за год до новых президентских выборов;
• Мы заявляем, что т.н. «Революция Роз» была сговором против Грузии, что у «Союза Граждан» был лишь один путь к тому, чтобы остаться в политическом управлении – государственный переворот, и если бы не это, «Союз Граждан» был бы смещен естественным путем – выборами;
• Мы изначально признавали, что Михаил Саакашвили несеръезный, неуравновешенный и опасный для страны политик, что и подтвердил режим, созданный им (к большому сожалению – здесь мы предпочли бы ошибиться);
• Мы защищали честь Университета и Академии Наук, защищали систему образования от разрушительных реформ, науку и искусство – от недостойных выпадов власти, стояли возле памятника ДавидаСтроителя и выступали против перенесения памятника, т.к. мы считали, что со стороны власти это был второй, решающий этап борьбы против национальных интересов Грузии (Православной Церкви, Академии Наук, Университета, творческих союзов), грузинского бытия и грузинских ценностей. Великое грузинское единство сделало возможным спасение грузинской идеи, и прекрасный образец этого – создание Грузинского университета имени Святого Андрея Первозванного, освященное Его Святейшеством, Католикосом-Патриархом Грузии, Ильёй Вторым;

Учитывая все сказанное, мы хотим, чтоб в партию пришли те люди, которые осознают единство прошлого, настоящего и будущего, т.е. то, к чему нас призывал Великий Илья Чавчавадзе: «Настоящее, рожденное прошлым, является прародителем будущего».

Мы хотим, чтоб в партию пришли те люди, которые не считают ненависть основой для единства, которые не опираются на внешнюю силу для управления страной, не используют черные деньги в политической деятельности, не считают безродность обязательным условием для участия в процессе глобализации, а предательство обязательным в политике; которые не пренебрегали гражданами Грузии, живущими за границей – грузинами, абхазами, осетинами, азербайджанцами, армянами, русскими, евреями, греками и т.д.; люди, поддерживающие бизнес, но не превращающие в бизнес политику и власть.

Время подтверждает: движение обиженных, противопоставленых, озлобленных, реваншистов, людей, объединенных под флагом ненависти, никогда не приводит к добру. Для нас хорошо то, что хорошо для Грузии в целом, и мы никогда не предложим людям и стране ничего такого, что будет хорошим только для нас, партии, но будет плохим для страны. Этот горький опыт лежит перед нашей страной, так заставляли жить народ Грузии политики и политические силы в течение почти двух десятилетий, – и результат тяжелейший.

Время подтверждает, что для государства одинаково разрушителен космополитизм, сепаратизм, и ура-патриотизм, пренебрежение верой, религиозный фанатизм и политизация церкви, слепое перенимание идеологии и взглядов другого государства (какими бы успешными она ни были), и национальная замкнутость.

Время подтверждает, что, когда вражески настроенные к какой-либо стране внешние силы хотят ее поработить и уничтожить ее национальное самосознание, они приводят к управлению этой страной корыстных людей, любящих власть и деньги (то же относительно оппозиции, неправительственных организаций и послушных им средств медии), при помощи которых истощают о обессиливают население этой страны, чтобы им можно было легко управлять, подкупать, чтоб оно жило не как разумные люди, а просто существовало. К сожалению, именно это делают с Грузией, страной древнейшей культуры.

Но мы верим, что будущее Грузии связано с теми политическими силами, с теми уравновешенными и мыслящими во благо государства политиками, которые:

• Считают главной фунцией правительства создание такой конкурентоспособной среды и формирование гражданского общества, где у всех будут одинаковые условия для реализации собственного таланта, способностей и возможностей;
• Считают главными принципами при взаимоотношениях с заграничными странами интеллект и экономику (ни то ни другое не имеет ни национальности ни границ);
• Считают основой для возрождения страны достоинство, профессионализм, опыт, единство поколений.

Процесс создания партии будет процессом диалога и обмена мнениями с населением, процессом сотрудничества с нашими зарубежными друзьями, действующими в Грузии политическими силами и неправительственным сектором. Этот процесс планируется осуществить в течение нескольких месяцев с момента провозглашения его начала (собственно, это и желательно), однако мы не исключаем, что в зависимости от реального развития событий он может занять всего несколько дней (работа, проведенная нами создает все предпосылки к этому).

У нас ни в целом в партии, ни в каком-либо краю, городе, районе или деревне, не будет назначенного лидера. Главным организацонным принципом внутри партии будет: «Конкуренция свободных людей во имя единства».

Лидером партии будет провозглашен тот, кто на региональных выборах получит более 30 процентов голосов от общего числа проголосовавших, будет избран большинством голосов председателем на съезде партии и которого должны признать все регионы, все созданные заграницей политические структуры и более 90 процентов делегатов съезда. Таким образом, лидер партии обязательно должен быть еще и ее председателем, но не наоборот. То есть, для партии обязательным будет наличие председателя, но при этом у нее может и не быть провозглашенного лидера. На будущее мы не отрицаем и того, что лидер партии не будет ее председателем. Мы считаем, что главной обязанностью лидера партии является подготовка партии к выборам и победа в них, при другом исходе он должен уйти, после чего в партии начнется процесс выборов нового лидера. Лидер партии автоматически считается ее единственным кандидатом на пост Президента страны.

Мы уже сегодня, сразу после провозглашения начала процесса создания новой политической партии, обещаем населению Грузии, что процесс создания партии будет представлять собой прилюдную работу над избирательной программой партии с привлечением профессионалов… В этой программе не будет ни одного общего пункта и напротив каждого пункта будет указана дата его исполнения… В случае нашей победы, по завершении первой половины избирательного срока мы опубликуем наш отчет об исполнении обещанного, и посредством избранных населением «групп доверия» (а не избирательных комиссий) проведем т.н. «Референдум доверия». Если народ подтвердит свое доверие к нам, в этом случае мы продолжим свою деятельность в правительстве. В противном случае, мы, безо всяких митингов, уличных акций, революций и переворотов, назначим новые выборы и покинем власть.

Мы уже сегодня, сразу после провозглашения начала процесса создания новой политической партии, включаемся в политический процесс, как отдельная политическая единица, присоединяемся к декларации политических партий о координации действий, т.е. к решению о начале с 9 апреля широкомасштабных акций, ставящих целью безоговорочную отставку Президента Грузии.

Мы уже сегодня, сразу после провозглашения начала процесса создания новой политической партии, включившись в политический процесс, пожтверждаем свои благосклонность, уважение и большое желание сотрудничать по отношению ко всем политическим партиям и политикам Грузии (за исключением тех, кто непосредственно участвовал или же поддерживал правительство в разгоне мирных акций с применением силы и разжигании военных действий в стране, кто не протестовал против серии убийств со стороны представителей правящих кругов и кто был замечен в безнравственных сделках с властью). Мы просим прощения у всех, у политиков и у партий в целом, если какая-либо из ранее обозначенных нами позиций обидела их. Со своей же стороны, мы готовы забыть все причиненные нам обиды и публично обращаемся ко всем политическим силам и политикам: мы отлично понимаем, что всеобщее объединение оппозиции всегда было утопической задачей, также как и «гармония» между властью и оппозицией, что это всегда была игра в демократию и представляло собой фальшивое единство с целью ввести в заблуждение население. На самом деле не существует основы для такого оппозиционного единства, так как каждая партия создается на базе конкретных принципов (идеологических в том числе), и выход на улицу партий, с различающимися принципами, объединенных ненавистью к кому или чему либо, приводят к революциям и переворотам. Мы считаем, что в Грузии после 1992 года все победившие партии на деле потерпели поражение в тот самый момент, когла стали победителями, так как их дальнейшее пребывание у власти представляло собой борьбу против собственного народа и государства. Мы полагаем, это происходило потому, что политические силы объединялись не во благо Грузии, а против конкретных лиц. Мы считаем, что на сегодняшний день в Грузии имеет место тяжелый системный кризис, который является следствием преступных деяний «Союза Граждан», «Возрождения», «Национал-Демократов» и их лидеров. В то же время, своя часть ответственности лежит на всех остальных политических силах и политиках, участвующих в политических процессах. Мы обязаны это признать, если хотим преодолеть этот тяжелейший системный кризис. Все стараются превзойти других, но государственными делами может заниматься только тот, кто стоит выше своего «Я». Следует признать, что в политическом пространстве Грузии таких политических партий и политиков не видно. Надо признать также то, что в Грузии больна сама система управления, и такая система привлекает только политических авантюристов. Такова реальность Грузии! Демократические страны сильны не своими президентами, а своими конституциями. В таких странах конституция защищает граждан и государство от прихода во главу страны властолюбивого правительства. К сожелению, наша конституция этого не делает. Более того, она в значительной степени содействует приходу к власти и дальнейшему разгулу именно такого правительства (что ярко подтверждают политические явления последних лет). Нашей задачей является создание рациональной системы управления. Это будет прочной основой для прихода в политику политически и нравственно здоровых людей, выхода из тяжелейшего системного кризиса в стране и построения сильного демократического государства. Мы считаем, что ключём ко всему этому является:

• Такая конституция, которая будет актом единства и согласия всего населения Грузии, а не только политического большинства;
• Демоскратическая избирательная система и проведение демократических выборов, создание системы нефальсифицируемых выборов;
• Реальное распределение власти между ветвями правительства, равновесие сил между властью и политической оппозицией.
• Именно поэтому мы предлагаем начать процесс достижения согласия:
• По конституционным изменениям;
• По демократической системе выборов;
• По законопроекту «Об оппозиции».

Мы уже сегодня, сразу после провозглашения начала процесса создания новой политической партии, предлагаем грузинскому обществу и политическим партиям ещё две, по нашему мнению, государственно-значимые инициативы:

Первая – со всеобщего согласия партий – создание «Совета доверия», состоящего из государственно мыслящих людей;

Вторая же – создание «Правительства национального согласия» – и даем общие пояснения о необходимости их создания;

На сегодняний день, в условиях тяжелейшего системного кризиса, очень большое значение имеет политическая и государственная ответственность всех партий, учавствующих в политическом процессе. Надеемся, что политик, политическая партия, у которых есть такая ответственность, не будут участвовать в выборах, если не будут иметь программу, направленную на выход страны из кризиса и восстановление территориальной целостности. Правда, все в один голос заявляют, что у них имеются такие программы, но почему то «держат их в секрете» и обещают обществу обнародовать в случае победы на выборах. Безусловно, это есть ни что иное, как просто политическая игра, которая не имеет ничего общего с проявлением политической, тем более, государственной ответственности. Мы предлагаем всем партиям, включенным в политический процесс, при полном консесусе создать «Совет доверия», который будет состоять из выдающихся деятелей, которым доверяет общество, и представим наши программы по поводу двух важнейших вопросов – по преодолению кризиса и восстановлению территориальной целостности – на их суд. «Совет доверия» же на основании встреч, проведённых с нами, ознакомит общество с тем, у кого есть подобные программы и программы каких партий привлекли его внимания больше всего.

Что-же касается создания «Правительства национального согласия». Мы считаем, что абсолютное большинство политиков не имеют ни теоритических знаний ни практического опыта для управления страной. Мы также считаем, что на сегодняшний день, в такой напряжённый момент, ни одна политическая сила не способна независимо и единолично управлять страной и вывести её из кризиса. Мы думаем, что «Совет доверия» , с учётом сложившегося положения, с привлечением учёных, выработает требования, которым должны удовлетворять президент, правительство, министры. И только после этого «Совет доверия» и представительство политических партий (асссамблея) должны создать «Правительство национального доверия» – вне наших политических партий. Счастье Грузии должно быть не в политическом соперничестве и не в выкриках «Я! Я! Я!» (как это имеет место сегодня), а в готовности политиков – создать правительство из профессионалов, правительство национального доверия (в котором, возможно, не будет их самих).

Это будет исторический момент поворота страны к лучшему. У государства будет правительство, которое будет работать не на максимуме своих возможностей (как оценивает нынешний президент нынешнее правительство), а на максимуме возможностей страны.

Мы предлагаем политическим партиям, принять такое решение, опубликовать наше соглашение, и это будет, с одной стороны, началом процесса восстановление катастрофически потерянного авторитета и доверия по отношению к политикам и политическим партиям (как правительственным, так и оппозиционным), а с другой стороны, нашим соглашением о том, что, кто бы не победил, никто не зазнается, никто не приберёт всю власть, как это, к сожалению, происходит сегодня. И гарантом всему этому будет наше согласие, основанное как на конституционных изменениях и принципах выборов, так и, в особенности, на законопроекте «Об оппозиции». Что самое важное, это будет политическим концом нынешней власти, её режима и её создателей (но не только одного человека), приносящих несчастье всей стране.

Еще одним, по нашему мнению, принципиальным и важным вопросом является то, что мы, политики, в основном общаемся друг с другом только по телевидению и с помощью прессы. Не один политик уже пострадал от их тенденциозности или, просто, от нехватки компетентности. По той же причине довольно часто страдает население, которое получает тенденциозную информацию, тем более тогда, когда у отдельных телевизионных каналов и некоторых газет имеются свои кондидаты. Уже долгое время обществу не доводилось видеть диспутирующих политиков «вживую». Создается впечатление, что многие избегают этого. Как видно, эти люди боятся прилюдной встречи и дискуссии с оппонентами. Несмотря на то, что у большинства учредителей нашей партии имеется богатый практический опыт, мы в течении 5 лет не мешали ни правительству ни оппозиционным партиям в их деятельности. И мы все хорошо видим в какм состянии наша страна. Ответственность же на себя никто не берёт. Мы живём в эпоху политиков, когда каждый из них говорит правду, каждый из них правильно действует, каждый политик уверяет, что он заранее предугадывал такое развитие событий, т.е. они все хорошие, но всё почему-то плохо. Поэтому давайте, господа политики, выйдем в люди и ответим на вопросы простых людей (а не вопросы журналистов, обговоренные заранее).

Всё вышесказанное подтверждаем мы все, 111 человек, стоящие у истоков процесса создания политической партии нового типа. Сегодня перед вами всего лишь семеро. В конце каждой последующей недели после нашей политической заявки, обществу будет представляться новая семерка. Мы с уверенностью говорим, что перед вами предстанут настоящие профессионалы, люди с высоким уровнем нравственности, опыта и с чувством высшей ответственности… По истечении двух месяцев мы создадим иницитивные группы во всех краях, городах и районах; по истечении двух месяцев опубликуем проекты наших программных документов, провозгласим создание союза оппонентов; по истечении трех месяцев начнем выборы региональных структур, а также региональные выборы по избранию лидера партии; по истечении пяти месяцев проведем съезд партии:

• На съезде произойдет признание лидера и будет принята избирательная программа;
• Специально для съезда будет издана газета, в которой каждому учредителю партии будет выделена одна страница и на ней будут даны как его политические взгляды, так и его позиция по поводу главных вызовов Грузии на протяжении последних 17 лет (начиная с Гражданской войны и кончая взаимоотношениями с Америкой, Европой и Россией);
• В газете будут опубликованы полная биография конкретной личности, его имущественная декларация (люди должны знать кто с чего и чем начинает свою политическую деятельность), справка о результатах психического исследования (нынешняя ситуация доказывает необходимость этого).

Сегодня мы делаем заявление о начале процесса создания политической партии нового типа и к этому процессу могут присоединиться все, кто согласен со сформулированными нами принципами и готов подписаться под политической декларацией, которая будет представлена обществу на следующей неделе.

Мы признаем и подтверждаем, что страна находится в тяжелейшем системном кризисе, что в Грузии начиная с 1992 года не изменилась политическая власть (ни правительственная, ни оппозиционная), и что мы создаем политическую силу, которая будет бороться за независимость страны (мы ее утеряли), за свободу (которую задушили в зародыше), за реальную демократию (на сегодняшний день она является фальшивой и показушной), за привнесение человечности в политику (на сегодняшний день она бесчеловечна), за реальную социальную политику (на сегодняшний день она показушна и демагогична), за действия по возвращению нам наших близких – абхазов, осетин… Вести борьбу для того, чтоб каждой деревне, городу, району, краю вернуть права, отнятые у них и присвоенные себе центральной властью, чтоб везде были мэры и управляющие (гамгебели), избранные всем населением, чтобы губернатор края не назначался президентом, а избирался объединенным собранием городских и районных органов правления всего края, и также чтоб оно (собрание), определенно, исполняло роль парламента края… Мы начинаем борьбу во имя реальных реформ в просвещении, экономике, политике, системе судов, системе обороны, силовых структурах, социальной сфере и в общественном бытие; борьбу за бизнес, свободный от власти, политиков, воров и от политики в целом. Мы, уже как политическя сила, начинаем борьбу за естественные права человека (на жизнь, свободу слова, неприкасаемость собственности), борьбу против тотальной коррупции власти (таких богатых властелинов и такую сверхцентрализованную коррупцию доселе не знала грузинская история).

Мы, провозглашая начало процесса создания политической партии нового типа, прекрасно осознаем ту ответственность, которую накладывают на нас время и существующая в стране ситуация. Время, подтверждающее, что перед Грузией стоит один из самых драматичных моментов на протяжении всей ее истории.

Мы прекрасно понимаем, что на сегодняшний день власть и большая часть политической оппозиции находятся в плену внешних сил, причем обе по своей собственной воле. Более того, власть находится в плену своей лжи, а оппозиция – в плену своих иллюзий. Власти последовательно внедряет страх, а не до конца просчитанные и неосознанные действия оппозиции внедряют среди людей разочарование. Сегодня над грузинским национальным строением наподобие дамоклова меча возвышаются два тяжелых недуга – страх и разочарование, котрые сообща формируют в людях ощущение безнадежности.

Мы прекрасно осознаем, что мы делаем наше политическое заявление о создании политической партии нового типа в такой трудный период, когда в стране время здравомыслящих людей приостановлено, добро разобщено, и главными политическими фигурами стали временщики с рабской психологией, когда вся вертикаль власти построена на идолопоклонстве, которое связано в одно большое политическое зло.

Мы прекрасно осознаем, что, как политическая сила, выходим на политическую арену в то время:

• Когда и власть и значительная часть ее политической оппозиции в основном являются людьми с одной и той же моралью и нравтвенностью. Правительство готово отдать чуть ли не всю Грузию, ради того, чтоб остаться самому и сохранить скамью президенту. Упомянутая же часть оппозиции заранее договаривается со своими зарубежными патронами о том же – о добывании скамьи, правительства, власти.
• Когда одна часть грузинского населения считает, что нас спасет Америка, другая (хоть и меньшая часть, но довольно влиятельная), считает, что наше спасение в России;
• Когда между главами Соединенных Штатов Америки и Российской Федерации идет большая торговля Кавказом и отдельно Грузией, когда США – путем сохранения правительства, приведенного ко власти ими, а Россия – путем прихода к власти своих марионеток, пытаются усилить свое влияние в Грузии и на Кавказе;
• Когда катастрофически мала численность таких людей (мы тоже к ним относимся), которые считают, что спасение ни в Америки, ни в России, ни в НАТО и даже ни в нейтралитете (всё это нам диктуют извне), что “обладателю Турашаули незачем искать панту в лесу”, что спасение в руках самой Грузии, только в том правительстве, которое не управляется извне, и которое служит интересам не другой страны, а своей, своему народу.., что спасение страны является делом не того правительства, которое превратило Грузию в поле для столкновения интересов США и России, а такого правительства и такой политики, которое сумеет заменить противостояние на сотрудничество, которое будет проводить грузинскую политику искусным наложением интересов других стран на интересы грузинского государства… Спасение Грузии в руках правительства, которое не пытается покрасоваться перед одним государством обругивая другое, которое осознает, что будущее Грузии это, прежде всего, сохранение национальной самобытности. В то же время, будущее – это Европа, дружба с Америкой, Россией, со всеми соседями, это сильный и мирный Кавказ… Спасение Грузии в руках того правительства, которое знает, что Грузия должна быть государством со многими векторами, государством политического баланса, страной, для которой главными принципами для внешних сношений должны быть: сотрудничество – со всеми, дружба – с другом, старшинство – ни от кого, служение – Грузии.

Мы прекрасно осознаем, что, как политическая сила, выходим на политическую арену в то время, когда власти удалили из политики историческую основу для успеха – мудрость, увязав ее с возрастом, невежеством, отсутствием моральных устоев, что повлекло за собой усиление нашего «исторического врага» – противостояния и отчуждения поколений, непонятную переоценку духовных ценностей с ее разрушительными последствиями… Мировой опыт подтверждает, что правление это мысль, а не возраст, компетентность, а не партийные заслуги, корректность, а не невоспитанность, мудрость и степенность, а не хвастливость и невоздержанность.

Мы прекрасно осознаем, что, как политическая сила, выходим на политическую арену в то время, когда власти считают, что их оппозицией является конкретный политик, его команда, его политическая партия, или же какой-либо политический альянс. К сожалению, и в оппозиции немало политиков и лидеров политических партий, имеющих такое же мнение. Мы же имеем по отношению к этому вопросу в корне отличающуюся позицию и считаем, что сегодня оппозицией для властей являются:

• Безработица, голод и собственная коррупция;
• Превращенные в металлолом предприятия, превращенные в «концентрационные лагеря» деревни;
• Необузданная тяга властей к собственности, приватизация, превратившая граждан Грузии чуть ли не в рабов и слуг как в своей собственной стране, так и за ее пределами;
• Униженные ею же просвещение, наука, искусство, медицина, спорт;
• Безжалостно убитые парни – Сандро Гиргвлиани, Бута Робакидзе, Зура Вазагашвили, Премьер министр Зураб Жвания, погибший при невыясненных и сомнительных обстоятельствах, вероломно убитый профессор Гурам Шарадзе; провозглашенный врагом государства и обреченный на погибель, бизнесмен и меценат Бадри Патаркацишвили, который был исполнен желания сделать много хорошего для страны в целом (что он и делал, пока был жив); множество молодых жизней, загубленных в бессмысленной и коварной войне, чье количество до сих пор не установлено, умершие матери, жизнь которых была отравлена бесчувственностью властей;
• Их же стиль жизни – пребывание властей в безграничной роскоши, назначение ими самим себе американских зарплат, при том, что в стране самые низкие пенсии, а также зарплата педагогов (ниже чем в Нигерии);
• Мыслящие люди, испытывающие притеснения со стороны рабских служителей властям, идолопоклонников, бизнесменов распластавшихся перед властями;
• Потерянные территории и люди, оскорбительно изгнанные с этих территорий;
• Сегодня оппозицией властей является их систематическая ложь!

Сегодня главными врагами Грузии являются не какие либо другие государства, а президент страны, власти и политические силы (независимо от того у власти они или нет) игнорирующие ее интересы, пляшущие под чужую дудку и управляемые извне…

Сегодня в Грузии объединенной оппозицией является народ – тот самый народ, который уже не желает так жить.

Мы прекрасно осознаем, что, как политическая сила, выходим на политическую арену в то время, когда все политическое пространство заполнено не общегосударственными идеями и программами, а распрями, поношением друг друга, когда электронные средства медии, фактически, приватизированы властями, либо монополизированы денехной частью оппозиции. Достойно сожаления то, что большая часть экспертов теряет свободу, сознательно становится тенденциозной в угоду определенным политикам и политическим силам. Все это не добавляет достоинства ни таким политикам, ни привязанным к ним экспертам, ни бизнесменам, которые финансируют власти, либо оппозицию, но не демократию и свободу слова, ни журналистам, которые в этом участвуют – наоборот, это для них равносильно потере достоинства, и, что самое печальное, все это разрушает демократию и фундаментальные устои свободы.

Мы прекрасно осознаем, эти и многие другие угрозы, перед лицом которых оказалась наша страна по вине бездумных властей и хорошо продумали пути их устранения. Мы давно глубоко и основательно думаем и работаем над этими вопросами с привлечением многих экспертов и мыслящих людей, наших граждан, живущих за пределами Грузии, наших зарубежных друзей. Мы считаем, что пути преодоления существующих проблем следует искать в прошлом нашей же страны, так как на протяжении многовековой государственности наша страна неоднократно оказывалась перед лицом подобных проблем и нашим предкам удавалось находить достойные решения. Более того, общечеловеческая история подтверждает, что тот, кто анализирует прошлое живет в будущем, отрицающий же прошлое – живет в прошлом. Обратите внимание на удивительное сходство современных политиков, отвергающих прошлое, с большевиками 20-х годов прошлого столетия, хотя бы в том, как они борются против своих же отцов, дедов и, вообще, предков.

Мы также считаем, что сегодня спасение не в выборах, а в свободе выбора, в том, чтобы народ осознал – время уличных политиков должно закончиться и должно настать время пофессионалов, что народ должен избирать правительство не на основе эмоций, либо под диктовку других стран, а осмысленно и самостоятельно. Спасение в том, чтобы все хорошо осознали – врагами являются и те, кто покупают голоса и те, кто продают их, что политик, покупающий голоса, на самом деле, продает Родину; избиратель, продающий свой голос (кстати, неявка на выборы – также форма продажи своего голоса), продает будущее своих детей и этим самым покупает рабство, тягостную жизнь и обогащает и допускает властвование над ним покупателя его голоса.

Мы прекрасно осознаем, что сегодня, вдобавок ко всему, страна находится перед лицом еще одной тяжелейшей угрозы: слишком многие, как за пределами страны, так внутри ее, заинтересованы в приходе к власти конкретных лиц, либо конкретной команды, т.е. в замещении власти, но в сохранении системы. Мы считаем, что это было бы крахом национального самосознания, национального «Я», т.е. это было бы крахом Грузии.

Результаты такого замещения властей Грузия испробовала уже неоднократно: Звиада Гамсахурдия устранили руками его политических друзей, а затем передали власть им же. То же самое произошло и с Шеварднадзе – его устранили руками членов воспитанной им политической команды, которой и вручили власть. Подобные процессы наблюдаются и сегодня. Саакашвили уже противопоставили членов его же политической команды («розанчиков»). Первый из вышеперечисленных (Гамсахурдия) явился жертвой таких процессов, двое же остальных (Шеварднадзе, Саакашвили) – его участники, удовлетворенные его результатами. В конечном итоге, жертва – вся Грузия. Создается иллюзия смены власти, на самом же деле, не меняются ни политическая идеология страны, ни политические игроки. Между тем, кризис в государстве усугубляется и приобретает катастрофические масштабы.

Цель авторов такого вероломного по отношению к Грузии сценария ясна: этим самым сохраняется вражеская по отношению к Грузии идеология, уничтожаются грузинские ценности, разлагается грузинское самосознание, жизнь в стране становится невыносимой… и, постольку поскольку все правительства, пришедшие к власти, начиная с 1992 года, являются продолжениями друг друга, для населения Грузии продолжают оставаться неизвестными финансовые махинации, к которым прибегали лидеры «Союза граждан», а затем его политического наследника, «Национального движения», не без поддержки и участия их иностранных покровителей.

В Грузии следует положить конец эпохе продажных политиков: многие из тех, кто пришел ко власти вслед за Гамсахурдия, изменив ему утвердились при Шеварднадзе, те же люди, изменив Шеварднадзе, остались при Саакашвили, те же, кто пришел и утвердился благодаря Саакашвили, от самого Саакашвили и от измены ему приобрели три вещи: политические дивиденды, влияние и деньги. И именно опираясь на это прявляют намерение остаться в политике и у власти. При внимательном рассмотрении легко убедиться, что эти изменники и сами превосходно живут, и успешно втираются в доверие народу, и все больше обогащаются за счет обеднения этого народа. Это и называется «политической проституцией». Сегодня именно такой период, которому пора поставить точку и это должен сделать народ в пользу высокоморальных политиков с грузинским самосознанием. Мы априори отмежевываемся от политики изменников и от тех политиков, которые, как сами говорят, «способны пойти на союз с самим дъяволом против Саакашвили». Мы боремся не против личности, не против Саакашвили (было бы слишком большой честью для него), а против разрушительной идеологии и системы, способствующим проявлению, выходу на поверхность, и господству таких людей. Мы, уже как политическая сила, начинаем борьбу против обогащенных в политике и политикой, против лидеров политических партий, пришедших к власти с 1992 года, переименованных в «Союз граждан» в 1995 году, а в 2003 году в «Нац. движение» и т.н. демократов, а также против режима, созданного их иностранными покровителями, режима, в котором главенствующюю политическую функцию выполняют не парламент, а некий тайный политический комитет, управляемый извне, министерство внутренних дел, облеченное политическими полномочиями, прокуратура (сегодня именуемая министерством юстиции), суды, налоговая и таможенная службы, командование вооруженными силами…Легко видеть, что как в тайном политическом комитете. так и во всех вышеперечисленных министерствах и ведомствах руководителями являются носители негрузинского самосознания, исповедующие ценности, неприемлемые для грузин, люди, негосударственного мышления, наконец: соросовцы, осоросовевшие дети бывших первых секретарей райкомов, самые нечистоплотные и безжалостные «мхедрионовцы». На их сообществе держится этот марионеточный режим. Мы стоим рядом с теми людьми и политическими силами, которые борются за освобождениен Грузии от марионеточного правительства, марионеточного президента, марионеточных политиков, а также навязанных извне разрушительных и неприемлемых для православного государства, идеологии и режима, лишенных веры.

И еще одно: мы точно знаем, что выйдя на политическую арену в качестве организованной политической силы, сразу же будем выглядеть как инородное тело. Благодаря нашим принципам будем неприемлемы для властей, а также для большой части политической оппозиции. Против нас начнется борьба с применением всех средств, как допустимых, так и недопустимых – начиная игнорированием и завершая «награждением» оскорбительными эпитетами. Мы не уподобимся им – не будем отвечать ненавистью на ненависть. Народ сам сумеет все разглядеть в нашем единоборстве и даст ему соответствующюю оценку.

Первое, что было сказано многими, ознакомившимися с нашими документами и принципами было то, что мы дескать слишком хорошего мнения о наароде, который де этого не заслуживает. По мнению этих людей, «народ превратился в толпу», «народ безжалостно продает свои голоса и страну, и как можно надеяться на такой вот народ», что «народ путем подкупа уже распределен между партиями по политическим заводам, созданным в городах и районах, и что он полностью унижен и всецело подчинен политическим синдикатам».

Мы не разделяем ни одно из этих соображений. Мы искренне высокого мнения о населении Грузии в целом и до конца будем придерживаться этого мнения, независимо от того, как завершатся для нас выборы. Мы считаем, что именно политики довели народ и страну до нынешнего тяжелейшего состояния, достали всех своей риторикой и своими посулами. Политикам (и нам в их числе) следует извиниться перед грузинским народом и населением Грузии и это надо сделать именно перед большой битвой.

Мы знаем одно – страна стоит перед необходимостью выиграть большую битву, своего рода «Политический Дидгори», и выиграть ее сможет только тот, кто будет бороться не теряя достоинства, кто будет голосовать не подкупом, а так, чтобы быть правым перед будущим своей страны, перед будущим своих детей и внуков, перед собственной совестью, верой. Мы надеемся на таких людей и знаем, что несмотря на большие трудности, такой настрой, такая гордость и такая ответственность продолжают жить в каждом грузине, каждом гражданине Грузии.

Именно поэтому, мы считаем, что никому не добавляет достоинства, а у мыслящих и образованных людей отнимает его, уничтожает международный авторитет страны и бросает тень на Грузию, как страну, находившуюся у истоков мировой цивилизации:

• Молчание, когда в стране добро разобщено, а зло собрано в единый государственно политический кулак;
• Молчание, когда благодаря «союзу граждан – нац. движению – демократам», в стране бедный стал совершенно обездоленным, а богатый еще более разбогател, когда богатство напрямую связалось с властью;
• Молчание, когда продается все – и земля и то, что в земле и то, что над землей проданы и стали собственностью бизнесменов из недемократических стран благодаря бессовестности властей;
• Молчание, когда власти, вместо того, чтобы служить народу, наоборот, вынуждают народ служить властям и насаждают рабскую психологию;
• Молчание, когда подвергаются преследованиям талант, ум, критическое мышление, грузинское национальное самосознание, православная церковь, наука, культура, просвещение, спорт, основы здоровья, мыслящие люди. Когда за деньги покупают обездоленных, когда вместо декларированной свободы имеем страну «денежного права», где сама система коррумпирована и где творцы коррумпированной системы наказывают жертв коррупции;
• Молчание, когда выборы выигрывает не народ, а та политическая сила, которая подсчитывает голоса… когда страной правит марионеточное правительство, пришедшее к власти фальсификацией выборов, управляемое другой страной и… когда украдена даже президентская скамья, насильно присвоен парламеентаризм, когда почти все должностные лица занимают чужие должности;
• Молчание, когда страной правит оскорбительно трусливый и лживый президент – автор насилья 7 ноября, инициатор начала войны протов одной из частей собственного государства, виновник потери территорий Грузии.

Молчание сегодня, действительно, равносильно потере личностного и национального достоинства, а, в конечном итоге, равносильно потере Грузии.

Еще раз позволим себе повторить, что тот, кто дожидается лучших времен, явно продлевает худшие времена.

Именно с таким настроем и решимостью приступаем к борьбе за Грузию, уже как партия!

Поднимемся же во имя Грузии и спасем ее будущее!

7 апреля 2009 года Тбилиси