ბრძოლა საქართველოსთვის! რეალური რეფორმების დროა! საქართველო ქვეყნის გარედან მართვადი ხელისუფლების გარეშე! გავერთიანდეთ და გავათავისუფლოთ საქართველო მარიონეტი ხელისუფლებისა და პოლიტიკოსებისაგან! ჩვენი მთავარი საგარეო პრინციპებია: თანამშრომლობა - ყველასთან, მეგობრობა - მეგობართან, უფროსობა - არავისგან, მსახურება - საქართველოს! შემოგვიერთდით! დუმილი დღეს ღირსების დაკარგვის ტოლფასია! ვინც კარგ დროს ელოდება - ცუდს ახანგრძლივებს! დემოკრატი რეფორმატორები

ბრძოლა საქართველოსთვის!

ეს საკითხი მეოცე საუკუნის დასასრულსა და ოცდამეერთე საუკუნის დასაწყისში მთელი სიმწვავით დადგა საქართველოს წინაშე და რაც დრო გადის, მით მეტ სიმძაფრეს იძენს. დაკარგულია ტერიტორიები, გაიყიდა მიწაც, მიწაში და მიწის ზემოთ არსებულიც, დაინგრა ეკონომიკა და საქართველო უცხოეთის პროდუქციის ბაზრად იქცა, ქვეყნის მოსახლეობის უდიდესმა ნაწილმა დატოვა ქვეყანა და ეს პროცესი ძლიერდება, ქვეყანამ პრაქტიკულად დაკარგა დამოუკიდებლობა - იგი გარედან იმართება, ქვეყანას ჰყავს დანიშნული პრეზიდენტი და დანიშნული პარლამენტი, ქვეყანას მართავს ყალბი ეროვნული პათოსის, დემოკრატიის თამაშის, სოციალური დემაგოგიისა და პოლიტიკური კორუფციის ხელისუფლება, მიდის გეგმაზომიერი შეტევა ეკლესიაზე, ოჯახზე, განათლებაზე, კულტურაზე, ქართულ ცნობიერებაზე, ფეხქვეშ ითელება პიროვნება - მისი ღირსება და თავისუფლება, პრაქტიკულად დაუცველია ადამიანის ბუნებითი უფლებები: სიტყვის, საკუთრების და სიცოცხლის უფლება, რაც დრო გადის საქართველო მით უფრო ცილდება დასავლურ ცივილიზაციას, ქვეყნის საგარეო პოლიტიკა - მათხოვრულია, საქართველო იქცა მსოფლიო გიგანტთა ინტერესების დაჯახების ადგილად, ნაცვლად ქართულ ინტერესებზე მათი ინტერესების ზედდებისა... საქართველო დიდი ხანია ცხოვრობს ყალბი რეფორმებით და ეს განწყობა ტელევიზიების დამანგრეველი გავლენით კიდევ მეტ ძალას იძენს...

საქართველოში დღეს მოაზროვნე ადამიანების პოლიტიკური დრო გაჩერდა და მთავარი პოლიტიკური ძალა სიღარიბე და ღარიბი გახდა. საქართველო დღეს არის ქვეყანა, სადაც პოლიტიკიდან პრაქტიკულად გამოიდევნა გონება და მთელი პოლიტიკური სივრცე ემოციას უჭირავს, ხელისუფლებაც და მისი პოლიტიკური ოპოზიციაც ერთდროულად ტყვეობაშია და მსხვერპლიცაა: ხელისუფლება საკუთარი ტყუილების, ოპოზიცია - საკუთარი ილუზიების ტყვეობაშია და ერთიც და მეორეც იგივეს მსხვერპლია, რის ტყვეობაშიც არის. ტყუილი მხოლოდ მაშინ ხდება პოლიტიკური ინსტრუმენტი, როცა მისი ავტორი შიშს ამკვიდრებს, პოლიტიკურ ილუზიებს მოაქვს მასობრივი გულგატიხელობა. შიშმა და გულგატეხილობამ, რომლებმაც მოიცვა მთელი ქვეყანა - შექმნეს დეპრესიული გარემო. საქართველოში არის, არა რომელიმე ერთი მიმართულების (პოლიტიკური, სოციალური, ეკონომიკური, ზნეობრივი...), არამედ სისტემური კრიზისი, რომელმაც საზოგადოებრივი ყოფის ყველა სფერო და რგოლი მოიცვა.

საქართველო დღეს ყოფილ სოციალისტურ ქვეყნებს შორის, ყველაზე ღარიბი, ყველაზე ძვირი, ყველაზე გაყიდული, ყველაზე ქვეყნის გარედან მართვადი, ყველაზე დაბალი ხელფასების, პენსიების, შემწეობების და სტიპენდიების, ყველაზე დაბალი მშენებლობისა და კეთილმოწყობის ტემპების, ყველაზე მაღალი გადასახადებისა და მომსახურების ფასების ქვეყანაა...

ბრძოლა საქართველოსთვის ნიშნავს:

ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენას;
ქართული ცნობიერების გამთლიანებას;
რეალურ დემოკრატიას;
თავისუფალ ადამიანს;
ძლიერ ეკონომიკას;
ქვეყანას გარედან მართვადი ხელისუფლების გარეშე;
რეალურ რეფორმებს...
ნიჭის ძალაუფლებას...

მსოფლიო რეფორმათა კონცეფცია

(,,თვისებრივი მსოფლიო” კონცეფციის მიხედვით)

I. მსოფლმხედველობრივი პოზიცია

ნებისმიერი სოციალური ფორმაციის განვითარების სწორი, ევოლუციური მიმართულების განსაზღვრისათვის, პირველ რიგში აუცილებლად მიგვაჩნია მსოფლიოს, როგორც პლანეტური სოციუმის თავისთავადი, ევოლუციური ფორმირების პროცესინგის გონებაჭვრეტითი გააზრება. ამ პროცესის წარსულებრივ, საწყის მომენტად ჰომო საპიენს საპიენს-ის წარმოშობის თეორიული მომენტი და შემდგომ ,,ჯოგური” სოციალური ეტაპი მიგვაჩნია სასრულად კი - დღევანდელ მსოფლიოს რეალური, ცალკეულ ფორმაციათაგან შედგენილი სახე:

1. ჯოგურობის ეტაპი -- 2. გვაროვნულობის ეტაპი -- 3. ტომურობის ეტაპი -- 4. ეთნოსურობის ეტაპი -- 5. ხალხობრიობის ეტაპი -- 6. ეროვნულობის ეტაპი -- 7. ერობრიობის ეტაპი. -- 8. ინტერნაციონალიზმის ეტაპი -- 9. კაცობრიობის ეტაპი.

პირველყოფილი ადამიანისა და მისი ჯოგად თანაცხოვრების ეტაპზე ბიოლოგიურ-კულტურული განვითარების შესაბამისად მიმდინარეობს თანაცხოვრების ფორმათა (ურთიერთდამოკიდებულებათა) გართულება და სადგომთა გამსხვილება. ვითარდება მითვისებითი მეურნეობა, პირველყოფილი ჯოგური კულტურა და არსებობას იწყებენ პრიმიტიული რელიგიური წარმოდგენები და რიტუალები.
პირველყოფილი ადამიანური ჯოგი თანდათანობით იცვლება გვარით, მონადირე-შემგროვებლის ჯოგური ცხოვრების წესი ნაცვლდება მოშენება-მოყვანის წესით, რაც საცხოვრებელ ადგილზე მიბმულობის დასაწყისია. გვაროვნული კავშირები წარმოადგენენ ფორმას, რომელშიც უკვე არსებობენ საზოგადოებრივი და წარმოებითი ურთიერთობანი, რაც პირველყოფილი კოლექტივიზმის საფუძვლად გვევლინება. ამ პერიოდის ადამიანები ავლენენ რა ინტელექტუალურ შესაძლებლობებს, ვითარდება პირველყოფილი ტექნოლოგია, კულტურა და რელიგია. აზრს უკვე შეუძლია რეალობიდან მოწყვეტა, არსებობას იწყებენ წეს-ჩვეულებები, რიტუალები, მითები.
გვაროვნულ კავშირთა საფუძველზე წარმოიშვება პირველყოფილი თემური წყობილება, რომელსაც უკვე გააჩნია სოცილაური ორგანიზაციის ელემენტები; ამ წყობილებისთვისაა დამახასიათებელი ტომის წარმოშობა, რომელიც კლასამდელი ეპოქის ეთნო-სოციალური ერთობლიობის ტიპად, კომპაქტურ ეთნიკურ წარმონაქმნად წარმოგვიდგება. ამ პროცესის შემდგომი განვითარებისას არსებობას იწყებენ ხელისუფლების ორგანოები, რომლებიც არ ატარებენ პოლიტიკურ ხასიათს. ტომისათვის ასევე დამახასიათებელია დიალექტის საერთოობა, წეს-ჩვეულებათა და რელიგიურ წარმოდგენათა ერთიანობა.
პირველყოფილი საზოგადოებრივი წყობის დეგრადაციისა და კერძო-საკუთრებრივ დამოკიდებულებათა განმტკიცების პერიოდში ტომები ეთნიკურ ჯგუფებად ერთიანდებიან, წარმოიქმნებიან ტერიტორიული კავშირები, ტომობრივ ენათა საფუძველზე იქმნება საერთო ენა, კულტურა და საერთო კრებითი სახელი, ე.ი. ეთნოსის ჩამოყალიბების პროცესში ისტორიულ ტერიტორიებზე განსახლებული ტომები თანდათანობით ირწყმებიან და სოციალურ-კლასობრივად ერთიან მდგრად ეთნიკურ ჯგუფებს ქმნიან - ერთიანი საარსებო გარემოთი, საერთო ნიშნებით, კულტურის სტაბილური თავისებურებებით, საერთო რელიგიური წარმოდგენებით, გარკვეული ფსიქოლოგიური წყობით და საკუთარი ერთიანობის შეგნებით ანუ თვითცნობიერებით.
ხალხობრიობა თანდათანობით ეთნოსის განვითარების საფუძველზე და მონათმფლობელურ საზოგადოებაში ფორმირდება. მონათმფლობელური წყობილება წარმოგვიდგება პირველ კლასობრივ ფორმაციად, რომელიც იქმნება პირველყოფილი-თემური წყობილებილების დაშლისა და კლასობრივი საზოგადოების ინსტიტუტების (კერძო საკუთრებისა და სახელმწიფოს) ჩამოყალიბების პროცესებში. ჩნდებიან ქალაქის ტიპის დასახლებები, შემდგომ კი ქალაქ-სახელმწიფოები. ხალხობრიობის პერიოდში ხელისიუფლების ორგანოები უკვე ატარებენ პოლიტიკურ ხასიათს, ვითარდება სოფლის მეურნეობა, ტექნიკა-ტექნოლოგიები, ხელოვნება, რელიგია (პოლითეიზმი, შემდგომ იერარქიზირებული პანთეონი, რაც ღმერთის აბსოლუტიზაციის საფუძვლად გვევლინება).
ქალაქ-სახელმწიფოებრივ ფორმაციათა გამსხვილების და შერწყმის კვალდაკვალ ყალიბდებიან ქვეყანა-სახელმწიფოები, წარმოიშვება ერი (ნაცია). ამ პროცესებში ფორმირდება სახელმწიფოებრივი ენა, ვითარდება ფულადი მიმოცვლა, მიმდინარეობს კაპიტალიზაცია. პარალელურად ყალიბდება ცენტრალიზებული მმართველობის ფორმები. ეკონომიკური განვითარება მიმდინარეობს მონათმფლობელობის რეგრესირების პირობებში, რომელიც თანდათან ფეოდალურით იცვლება.
ერობრიობა იქმნება საერთო ტერიტორიულობის, ეკონომიკური კავშირების, ენის, კულტურის, რელიგიისა და ნაციონალური თვითცნობიერების ჩამოყალიბების საფუძველზე, რაც ფეოდალური საზოგადოების პირობებშია შესაძლებელი. ეს პერიოდი ხასიათდება სოციალურ ფორმაციათა მოწყობის შიდა სტრუქტურული გართულებით, პარალელურად - ცენტრალური მმართველობის ფორმათა ჩამოყალიბება-განვითარებით და სახელმწიფოთა თანდათანობითი გაძლიერებით; შედეგად გრძელდება საარსებო ტერიტორიათა გადანაწილება იქმნებიან გიგანტი სახელმწიფოები. ფეოდალიზმის გვიანი პერიოდი მის წიაღში მანუფაქტურული წარმოების და კაპიტალისტურ ურთიერთობათა ჩანასახის წარმოშობით ხასიათდება, რის შედეგადაც თანდათანობით ფეოდალიზმის ეპოქა კაპიტალიზმით იცვლება.
ინტერნაციონალიზმის ეტაპი ერებს შორის სათანამშრომლო ურთიერთობათა წარმოშობით ხასიათდება და ნაციათა გამსხვილებას, შერევას ან სერიოზულ სახეცვლილებას არ იწვევს (გამონაკლის შემთხვევათა გარდა); ამ პროცესის აქტუალურობა ბოლო საუკუნის განმავლობაში მომხდარ ევოლუციურ თუ რევოლუციურ პროცესებს უკავშირდება, რომლის დროსაც მსოფლიოში ყალიბდება ა) საზოგადოებრივ-ეკონომიკური მიოწყობის ორი ძირითადი ფორმა - კაპიტალისტური და სოციალისტური და ბ) რესპუბლიკური მმართველობის შესაბამისად ორი სახე - დემოკრატიული და ავტორიტარული; კაპიტალიზმის შემთხვევაში - მმართველობრივი პოზიცია ორიენტირებულია საზოგადოების წარმოებით ურთიერთობათა, საწარმოო ძალთა განთავისუფლების და სათანადოდ მწარმოებლის ანუ ადამიანის ინტერესების დაცვის თუ უფლებათა გაფართოებისაკენ. სოციალიზმის შემთხვევაში - მმართველობრივი პოზიცია ორიენტირებულია სოციალურ მაკონტროლებელ ფუნქციათა გაძლიერებისაკენ, ეკონომიკისა და წარმოების ცენტრალიზებისაკენ და სათანადოდ ადამიანთა უფლება-თავისუფლებათა შეზღუდვისაკენ. სოციალისტური ბანაკის რღვევის შემდგომ, ინტერნაციონალისტური ეტაპი სახელმწიფოთა შორის ეკონომიკური და კულტურული კავშირების დონეზე ვლინდება (მაგ. ევრო- კავშირი).
კაცობრიობის ეტაპის დასაწყისად ის მომენტი მოიაზრება, როდესაც ადამიანები ეთნიკურ-ეროვნულ თუ სოციალურ კუთვნილებასთან ერთად აცნობიერებენ იმასაც, რომ პლანეტაზე თანაარსებობენ და ცალ-ცალკე ვერ შეძლებენ წამოჭრილ გლობალურ პრობლემებთან ბრძოლას. გლობალურია თანამედროვე ზოგადსაკაცობრიო პრობლემათა მთელი ის კომპლექსი, რომელთაგან თითოეული სამი ძირითადი ნიშნით ხასიათდება: 1) მოცემული პრობლემა მსოფლიო მნიშვნელობისაა და ამიტომ ერთნაირად ეხება ყველა ხალხის, ქვეყნისა თუ რეგიონის ინტერესებს; 2) მისი გადაუჭრელობა, ანდაც გადაჭრის დაგვიანება გარდაუვალი კატასტროფით ემუქრება კაცობრიობის მომავალს; 3) მისი გადაჭრა აღემატება ცალკეული, თუნდაც, უმაღლეს დონეზე განვითარებული ქვეყნების ეკონომიკურ თუ ინტელექტუალურ შესაძლებლობებს და ეს შესაძლებელია მხოლოდ მსოფლიოს ყველა ხალხისა და ქვეყნის ერთობლივი მოქმედებით. კაცობრიობად თვითშემეცნება არ არის დამოკიდებული ერების შერევასთან ან ქვეყნებისა და სახელმწიფოების შერწყმასთან, მას უფრო მსოფლიო კოლექტივიზმის სახე აქვს (მაგალითად გაერთიანებული ერების ორგანიზაცია).

აღწერილიდან ნათლად სჩანს, რომ დღევანდელი მსოფლიოს შემადგენელი ნებისმიერი ქვეყნის თუ სახელმწიფოს (საზოგადოებრივ-ეკონომიკური განვითარების რა დონეზეც არ უნდა იყოს იგი) ბუნებრივი, თავისთავადი, ევოლუციური მონაპოვრებია:

განსახლების არეალი - ანუ პლანეტური ტერიტორია ბუნებრივი რესურსებითა და ეკოელემენტური ასეთობით, სადაც ,,მიბმული” მოსახლეობა Aშესაბამის მოთხოვნილებათა დასაკმაყოფილებლად ახორციელებს შრომით, დასაცავად კი - ბრძოლით ქმედებებს.
პიროვნულობა - ანუ აბორიგენული მოსახლეობის გენეტიკური, ხასიათებრივი და ნიჭიერებრივი ასეთობა, რომელიც ერთის მხრივ განსახლების არეალის ბუნებრივ პირობათა ასეთობით, მეორეს მხრივ კი ადამიანური ელემენტის წარმოშობის ევოლუციური პრინციპებით განისაზღვრება.
ეთნიკურობა - ანუ საერთო გენეტიკურ საფუძველსა და განსახლების არეალზე პირდაპირ დამოკიდებული, სოციალური ,,პაკეტის” ნიშანთვისებრივი ასეთობა.
ფორმაციულობა - ანუ ეთნიკურ თუ ეროვნულ ჯგუფად დროში განწელილად თანაარსებობის პირობებში (ისტორიულად) ჩამოყალიბებული ქვეყნის მმართველობრივი და საზოგადოებრივ-ეკონომიკური ასეთობა (გრადირებს - ტომობრივიდან სახელმწიფოებრივამდე).
კულტურულობა - ანუ ეთნიკურ თუ ეროვნულ ჯგუფად ისტორიულად არსებულობის პირობებში ჩამოყალიბებული შიდა ფორმაციული მაინტეგრირებელი (შემაკავშირებელი) მახასიათებელი, მოიცავს - ენას, ადათ-წესებს, ისტორიულ მემკვიდრეობას, ხელოვნებას, ინტელექტუალურ და სულიერ სიმდიდრეებს.
ინდივიდუალურობა -ანუ ზემოაღწერილ ნიშან-თვისებათა ერთობლიობა, რაც მსოფლიოს შემადგენელ ყოველ ცალკეულ სოციალურ ელემენტს ბუნებრივად და ევოლუციურად ფასეულს ხდის, როგორც თავისთავად, ასევე ყველას ერთმანეთისა და ყველას ყველასათვის.

ამდენადაც აწმყო მომენტისათვის მსოფლიო სოციუმი წარმოგვიდგება ცალკეულ, ინდივიდუალურ, ფორმაციულად და კულტურულად განსხვავებული განვითარების მქონე ელემენტების ერთობად, რომლებიც თავისთავადი ევოლუციური პროცესების პირობებში ფორმირებულან; ამდენადაც საგულისხმოა, რომ მათი ერთობლივი ასეთად არსებულობა და ფუნქციონალური მრავალფეროვნება, მსოფლიოს შემდგომი განვითარების ბაზისს წარმოადგენს, ანუ მისი შემდგომი ბუნებრივი პროგრესირებისთვისაა აუცილებელი.

აღსანიშნავია, რომ მსოფლიოს მრავალმა ქვეყანამ, თავისი არსებულობის ბოლო ეტაპზე განიცადა გაუაზრებელი, ემოციური, არადაგეგმილი ან არასწორ მსოფლმხედველობრიობაზე დაფუძნებული მენტალური რეფორმები, რომლებმაც დისონანსური და დეგრადაციული ფლუქტუაციები შეიტანეს მსოფლიოს აწმყოებრივ ასეთობაში და იგი არასტაბილური, არამდგრადი გახადეს. მსოფლიო აწმყოებრივი არასტაბილურობისა და არამდგრადობის საფუძველს წარმოადგენს ისიც, რომ ზოგიერთი ეკონომიკურად განვითარებული, მრავალრიცხოვანი ქვეყანა მსოფლიო ერთპიროვნული ლიდერობისაკენ მიისწრაფვის რა ყველანაირი საშუალებებით ცდილობს გავლენა მოიპოვოს სხვა, ეკონომიკურად სუსტად განვითარებულებზე, რასაც მოსყიდვის, მოტყუების, ძალდატანებისა თუ დამსჯელობითი პოლიტიკური მექანიზმების საშუალებით ანხორციელებს. აღნიშნული მოქმედებები თუნდაც ეკონომიკურად სუსტად განვითარებულ, მაგრამ ძლიერი ინდივიდუალურობის მქონე ქვეყნებში, ხშირ შემთხვევაში ათავისუფლებს ეროვნულ, სოციალურ თუ რელიგიურ თავდაცვის, თვითგადარჩენის თუ სხვა თვითმყოფადობის შენარჩუნებისაკენ ორიენტირებულ ბუნებრივ რეაქციებს, რასაც მსოფლიო სინამდვილეში უარყოფითი ფლუქტუაციების სახე აქვს.

მაგრამ ყველაზე უფრო საშიშ, დისონანსურ, დეგრადაციულ და საბოლოოდ შესაძლოა დამღუპველ პოზიციას მსოფლიო სინამდვილეში მსოფლმხედველობრივად არასწორად გააზრებული გლობალისტური და კოსმოპოლიტური რეფორმატორული იდეოლოგიები წარმოადგენს:

კოსმოპოლიტური იდეოლოგია უარყოფს ეროვნულ სუვერენიტეტს ქადაგებს სამშობლოსადმი, ეროვნული კულტურისადმი გულგრილობას და აყენებს "მსოფლიო სახელმწიფოს” შექმნის, "მსოფლიო მოქალაქეობის” დაწესების იდეას.
სხვა პოზიციებით, მსოფლიო შედგება განვითარებული და განუვითარებელი სოციალური ფორმაციებისგან, სადაც განვითარებულობის კრიტერიუმად მათი მხოლოდ ეკონომიკურ-ტექნოლოგიური და სოციალური განვითარებულობის დონე მიიჩნევა; და რომ ამ ნიშნულის (ჩვენის აზრით საეჭვო) მიმართ "ქვემოთ მდგომი”, არასრულფასოვანი ქვეყნების განვითარების გზას მათი იძულებითი წესით განვითარება წარმოადგენს. ამდენადაც, შექმნილია ძალადობრივად დასანერგი ეკონომიკურ-ტექნოლოგიური, დემოკრატიული თუ სხვა ასეთი ფასეულობების ნუსხა, რომელიც განვითარების ეტალონად და ორიენტირად მიიჩნევა. ამდენად გლობალისტური მსოფლიო პროცესის განვითარება გულისხმობს: ა) ქვეყნებს შორის გეოგრაფიული თუ ეკონომიკური საზღვრების თანდათანობით წაშლას, ეკონომიკურ ინტეგრაციას და ა.შ. ბ) ამ პროცესების "სამიზნე” ქვეყნებში ინდივიდუალიზმის და თვითმყოფადობის (ისტორია, ენა და დამწერლობა, სოციალური მოწყობისა და მმართველობის ფორმების, ეროვნულობა, პატრიოტიზმი, ტრადიციები და წეს-ჩვეულებები და ა.შ.) ამოძირკვას, ანუ არასრულფასოვან "უჯრედთა გენეტიკური მასალების” ჩანაცვლებას ვითომცდა "სრულფასოვანით” და გ) ე.წ. "სრულფასოვანი” მსოფლმხედველობის დანერგვას განუვითარებელ მსოფლიოში მის რელიგიურ, მსოფლმხედველობრივ თუ კულტურულ მონაპოვართა წაშლის გზით; ეს პროცესი "სოციალურ კლონირებად” გვესახება, რომლის შედეგადაც ტერიტორიულად უსაზღვრებო, სოციალურად ერთგვაროვანი, გენეტიკურად აღრეული და ინტელექტუალურ-სულიერად გაღატაკებული, ერთფეროვანი დეგრადირებული მსოფლიო მიიღება.

ჩვენეული გაგებით, როგორც უკვე ავნიშნეთ, ბუნებრივი პლანეტური ევოლუციის პირობებში, გარკვეულად განსხვავებული ინდივიდუალობის და განვითარების მქონე სოციალური "უჯრედები” ჩამოყალიბდნენ, ანუ მსოფლიო სოციალურად ა) მრავალფეროვანი და ბ) მრავალფუნქციური გახდა;

ფეროვნებაში იგულისხმება, რომ ფორმაციათა პლანეტურ, კონკრეტულ ტერიტორიებზე "მიბმულობა”, ბუნებრივი თავსებადობა, მათ საშუალებას აძლევთ, მაქსიმალურად სარგებლიანად მოახდინონ ბუნებრივ ტერიტორიათა და სიმდიდრეთა შრომითი ათვისება, რითაც თავის წვლილს შეიტანენ მსოფლიო ასეთ მოთხოვნილებათა დაკმაყოფილებაში;
ფუნქციურობაში იგულისხმება, რომ ინდივიდუალობისაგან გამომდინარე, ყოველ ფორმაციას, რა საზოგადოებრივ-ეკონომიკური განვითარების დონეზე არ უნდა იყოს იგი, გაჩნია ის ევოლუციურად მინიჭებული კულტურული, ინტელექტუალური, სულიერი თუ სხვა "ნიჭიერებრივი” შესაძლებლობები, რომლითაც შესატყვის მონაწილეობას მიიღებენ ზოგადსაკაცობრიო მოთხოვნილებების დაკმაყოფილებასა და მსოფლიო სამომავლო გეგმების რეალიზებაში.

ამდენად, ჩვენეული კონცეპტუალური პოზიცია ასეთია:

აწმყოებრივად -- პლანეტური ტერიტორია მთლიანადაა გადანაწილებული თვითმყოფად და განუმეორებელი ინდივიდუალობის მქონე სოციალურ ფორმაციათა შორის;

თითოეული სოციალური ფორმაცია, მიუხედავად იმისა თუ ა)რა ტერიტორიასა და ბუნებრივ სიმდიდრეს ფლობს, ბ)რა სახის ფუნქციურობასა თუ ნიჭიერებრიობას ავლენს მისი მოსახლეობა, გ)როგორაა განვითარებული სოციალურ-ეკონომიკურად თუ მმართველობრივად, დ)როგორია მისი ეთნო-ეროვნული კუთვნილება და ე)რა განვითარების დონეზეა კულტურულად და ინტელექტუალურად - წარმოადგენს ზოგად საკაცობრიო ფასეულობას.

ყოველი სოციალური ფორმაცია თანაბრადფასეული და თანაბარუფლებიანია, როგორც მსოფლიოს შემადგენელი ნაწილი.

ყოველ სოციალურ ფორმაციას გააჩნია ბუნებრივი, ევოლუციური უფლება შეინარჩუნოს თვითმყოფადობა, განვითარდეს ინდივიდუალურობის ფარგლებში და თავისი შესაძლო წვლილი შეიტანოს მსოფლიოს წინსვლის საქმეში.

ყოველი სოციალური ფორმაცია, როგორც მსოფლიოს ნაწილი, მოვალეა პატივი სცეს სხვებს და შესაძლებლობათა ფარგლებში ყოველგვარი დახმარება გაუწიოს მათ.

ყოველი სოციალური ფორმაცია, როგორც მსოფლიოს ნაწილი მოვალეა შესაძლებლობათა ფარგლებში აქტიური მონაწილეობა მიიღოს გლობალურ პრობლემათა დაძლევაში.

მსოფლიოს, როგორც პლანეტური სოციალური სისტემის მიზანსწრაფული, პროგრესული განვითარებისათვის საჭიროა ფორმირდეს a)ფინანსური ფონდი; b)კულტურული ფონდი; c)ინტელექტუალური ფონდი; რომელთაგანაც:
1. ფინანსური ფონდი წარმოიშვება მსოფლიოს სოციალურ შემადგენელთა ეკონომიკური განვითარების შესაბამისი შენატანებით და ორიენტირებულია: 1)ყოველმხრივი ურთიერთ დახმარებისაკენ; 2)გლობალურ პრობლემათა აღმოფხვრისაკენ და 3)მსოფლიოს ერთიან სისტემად სამომავლო განვითარებისაკენ.
2. კულტურული ფონდი ორიენტირებულია: 1)ცალკეულ ფორმაციათა კულტურულ მონაპოვართა შენარჩუნებისა და 2)ზოგადსაკაცობრიო კულტურულ ფასეულებათა ერთობლივად განვითარებისაკენ.
3. ინტელექტუალური ფონდი ორიენტირებულია: 1)ცალკეულ ფორმაციათა ინტელექტუალური და ნიჭიერებრივი განვითარების ყოველგვარი ხელშეწყობისა და 2)მსოფლიო საერთო ინტელექტუალური პოტენციალის ჩამოყალიბებისაკენ (რომლის მიზანი იქნება მსოფლიო პრობლემათა გადაჭრის და სამომავლო განვითარების გზების მოძიება).

აუცილებელია ფორმირდეს მსოფლიო ბაზარი, რომელიც ,,მომარაგდება” ცალკეულ ფორმაციათა სამეურნეო, ტექნოლოგიური თუ კულტურულ-ინტელექტუალური პროდუქციით და გახდება როგორც მონაწილე სუბიექტთა დამატებითი შემოსავლების, ასევე მსოფლიო ფინანსური ფონდის შევსებისა და განვითარების წყარო;

აუცილებელია ფორმირდეს მსოფლიო საბჭო (ინტელექტუალური და მაპროგრამებელი ორგანო), რომელშიც თანაბარ მონაწილეობას მიიღებს მსოფლიოს ყოველი სუბიექტი და რომელსაც თანდათან ჩამოუყალიბდება ლიბერალური, რეკომენდაციული, მაგრამ რეალურად მმართველობრივი ფუნქცია (ეყრდნობა და იყენებს მსოფლიო ფონდების პოტენციალს).

ამ პოზიციიდან და რეალობიდან გამომდინარე, აუცილებელია, განცხადდეს და წამოწყებულ იქნას მსოფლიო რეფორმატორული მოძრაობა ,,ევოლუციური (პროგრესული) მსოფლიოსათვის”, რომლის მიზანსაც -- ა)სოციალურ სუბიექტებსა თუ მსოფლიო ორგანიზაციებამდე ჩვენეული ხედვის დაყვანა, ბ)იდეოლოგიური პოლემიკის წამოწყება, გ)კონცეფტუალური პოზიციის ობიექტური სრულყოფა და დ)მისი რეალიზების გზების მოძიება - წარმოადგენს.

აქვე აუცილებელია აღინიშნოს, რომ შესაბამისობის პრინციპი - ,,მთლიანის რაობა განსაზღვრავს შემადგენელ ნაწილთა ასეთობას, ნაწილთა ასეთობა კი თავის მხრივ განაპირობებს მთლიანის რაობას”, გვაძლევს საფუძველს დავსვათ კითხვა - როგორი უნდა იყოს ჩვენი ქვეყანა, როგორც მსოფლიოს თანაბარუფლებიანი, თვითმყოფადი და მის განვითარებაში აქტიურად მონაწილე სუბიექტი.

II. ზოგადად რეფორმათა შესახებ

ნებისმიერი სოციალური ფორმაციის წარმოქმნა, განვითარება თუ სახეცვლა შეუძლებელია რეფორმათა გარეშე. შესაძლებელია გამოვყოთ რეფორმათა ასეთობის ოთხი მახასიათებელი - ა)მიმართულებრიობა, ბ)ხასიათებრიობა. გ)რაოდენობრიობა და დ)თვისებრიობა.

ა)რეფორმები მიმართულებრივად ორგვარი შეიძლება იყვნენ: 1. პროგრესული და 2. რეგრესული. ბ)ხასიათებრივად - 1. ევოლუციური და 2. რევოლუციური. გ)რაოდენობრივად - 1. კომპლექსური და 2. ელემენტური. და დ)თვისებრივად - 1. რადიკალური და 2. ლიბერალური.

ა) პროგრესულია რეფორმა, თუ იგი განსაზღვრულად და დაგეგმილად ორიენტირებულია სერიოზულად გააზრებული სამომავლო მიზნების მისაღწევად. ასეთი რეფორმა ეტაპთა ერთობლიობად წარმოგვიდგება, სადაც ყოველ წინა ეტაპთა შედეგები სერიოზულ გააზრებას საჭიროებენ, რაც მომდევნოთა მიმართულებრივი თუ მნიშვნელობრივი სისწორის კორელაციისათვის არის აუცილებელი.

რეფორმათა სწორი მიმართულების განსაზღვრისათვის უპირატესი მნიშვნელობა აქვს რეფორმატორთა მსოფლმხედველობრივ პოზიციას.

ა’’) რეგრესულია რეფორმა, თუ იგი სურვილთა და ემოციათა ფონზე არაგააზრებულად ხორციელდება, ანუ, რომლის საფუძველსაც რეფორმატორთა უმეცრება წარმოადგენს. ასეთი რეფორმები ხშირ შემთხვევვაში ქაოტურია. ეტაპობივი შედეგები ურთიერთგამომრიცხავია, წარმოიშვებიან წინააღმდეგობები და უარყოფითი სოციალური ფლუქტუაციები. ასეთი ქვეყანა მმართველობრივად თუ სოციალურ-ეკონომიკურად დეგრადირებს და სიტუაციურად დესტაბილიზდება.

ბ’) ევოლუციურია რეფორმა, თუ მისი წარმოშობა-განვითარება ა) ბუნებრივად თავისთავადი ან ბ) სწორად გათვლილ-გააზრებულია

ა) ბუნებრივად თავისთავადობაში იგულისხმება იმ ობიექტური სოციალ-ეკონომიკური, რელიგიური, კულტურული და სხვა ბუნებრივი წანამძღვრების არსებობა, რომლებიც განაპირობებენ ევოლუციურ თვითრეფორმირებას. ბ) სწორად გათვლილ-გააზრებულია და ევოლუციურია რეფორმა, თუ მას რეფორმატორები აპროვოცირებენ და წარმართავენ სწორი მსოფლმხედველობრიობის საფუძველზე და მარტივი პრინციპით ,,აწმყო შობილი წარსულისაგან, არის მშობელი მომავალისა”. ასეთი ევოლუციური რეფორმები აუჩქარებლად, რბილად, სრულყოფილად მიმდინარეობს და ეტაპობრივი ცვლილებები თუ გადასვლები სოციალურად არაწინააღმდეგობრივია. ბ’’) რევოლუციურია რეფორმა თუ მისი განვითარება დაჩქარებული, იმპულსური, ემოციური და ამდენად არაბუნებრივი და არასწორად დაგეგმილია. ასეთი რეფორმები ხშირ შემთხვევაში ნებისმიერი ქვეყნისათვის ,,გარედან” თავს მოხვეულია, ანუ ემსახურება ,,სხვა” ძალთა თუ ქვეყანათა ინტერესებს და იწარმოება ადგილზე მარიონეტულ ჯგუფთა, ან პოლიტიკურ ორგანიზაციათა მიერ. რევოლუციური რეფორმაციული ცვლილებები ქვეყნის ისტორიული, რელიგიურ, კულტურულ თუ სხვა ბუნებრივ მახასიათებელთა წაშლის და მათი უცხო ფასეულობათამიერი ჩანაცვლებით, ძალადობრივად ხორციელდება და ამდენადაც ხშირ შემთხვევაში უარყოფითი სოციალური ფლუქტუაციების ფონზე მიმდინარეობს.

გ’) კომპლექსური რეფორმა, უნდა იაზრებდეს მთლიანად სოციალური ფორმაციის გარდაქმნის გზას, როგორც მმართველობრივად, ასევე სოციალურ-ეკონომიკურად და მიზანსწრაფულად ახორციელებდეს მას. აღნიშნული რეფორმაციული ცვლილებები აზრობრივად ერთიან კონცეპტუალურ ხედვაში უნდა იყვნენ მოქცეულნი და ინტეგრალურად დაგეგმილნი, არ უნდა იწვევდნენ უარყოფით სოციალურ ფლუქტუაციებს. ასეთი რეფორმის მსოფლმხედველობრივი საფუძველი უნდა ითვალისწინებდეს 1. ,,დედა” ქვეყნის ისტორიულ, რელიგიურ, კულტურულ და სხვა წარსულებრივ ანასახებს. 2. მმართველობრივ, სოციალურ-ეკონომიკურ, თუ პოლიტიკურ აწმყოებრივ რეალიებს და 3. ქვეყნის სამომავლო მოთხოვნილებებს - მსოფლიო გეოპოლიტიკური მდგომარეობის, გლობალური პოლიტიკური მიმართების და რეგიონალური სიტუატიური ურთიერთქმედებების გათვალისწინებით.

ასეთად გათვლილი და მიზანსწრაფულად წარმოებული კომპლექსური რეფორმა აუცილებლად გახდება ქვეყნის განვითარების საფუძველი. გ’’) ელემენტური რეფორმა ქვეყნის კონკრეტულად რომელიმე მმართველობრივი პოლიტიკურ-ეკონომიკური თუ დარგობრივი მახასიათებლის, მიმართულების ან ინსტიტუტის, ანუ სახელმწიფო ელემენტის გარდაქმნას მოიაზრებს და მიმართულია, სოციალური მთლიანობის "ქარგაში” შესაბამისობის პრინციპის აღდგენისაკენ, ანუ, იმდენად, რამდენადაც - "მთლიანის რაობა განსაზღვრავს შემადგენელ ნაწილთა ასეთობას, ნაწილთა ასეთობა კი, თავის მხრივ, განაპირობებს, მთლიანის რაობას” - ელემენტური რეფორმები გარკვეულწილად განსაზღვრავენ ქვეყნის ერთიანი განვითარების გზასაც.

დ’) რადიკალურია რეფორმა, თუ იგი ორიენტირებულია ქვეყნის მმართველობრივი და სოციალურ-ეკონომიკური ფორმის, ან მათი ინსტიტუტების პოლარულად გარდაქმნისკენ. ასეთი პოზიცია გამართლებულია იმ პირობებში, როდესაც სოციალურ ფორმაციას წარსულში უკვე განუცდია გარკვეული გაუაზრებელი, ემოციური, იმპულსური, თავსმოხვეული და სხვა არაბუნებრივი რეფორმები და შედეგად სახელმწიფოს გაუკუღმართებული ჰიბრიდული თუ გადაგვარებული ფორმა ჩამოყალიბებულა. ამ შემთხვევაში რადიკალური რეფორმა ,,გაფუჭებულის გამოსწორებას”, ანუ ,,ავადმყოფის გაჯანმრთელებას” ემსახურება, რაც წარსულებრივი გამოცდილებებისა და აწმყოებრივი აუცილებლობების ღრმა გააზრებას ითხოვს. რადიკალური რეფორმაციული პროცესის სწორად საწარმოებლად აუცილებელია სამომავლო ,,სამიზნე” პოზიციის საფუძვლიანი შემუშავება, რეფორმაციული გეგმის დასახვა და მოსახლეობასთან აგიტაციურ-პროპაგანდისტული, განმანათლებელი მუშაობის წარმოება, რეფორმებში ერთობლივი მონაწილეობის მიზნით. დ’’) ლიბერალურია რეფორმა, თუ იგი ,,რბილად” თანმიმდევრული და ლაბილურია. ასეთი რეფორმა ქვეყნის მმართველობრივ და სოციალ-ეკონომიკურ მთლიანობას კი მოიცავს, მაგრამ, თითქმის შეუმჩნევლად მიმდინარეობს და ვითარდება. ეს შესაძლებელია იმ ქვეყნებში, რომლებმაც მმართველობრივადაც და სოციალ-ეკონომიკურადაც გარკვეულ წილ განვითარებას მიაღწიეს, ამდენად, ევოლუციური ,,სრულყოფილებისაკენ” ისწრაფვიან.

III. ქართული აწმყოებრიობა რეფორმათა ჭრილში

(რეტროსპექცია 1989-2008 წ.წ.)

უტოპიური იდეისაკენ (რეგრესული სოციალისტური რევოლუციური რეფორმის შედეგი) სვლით ,,დაღლილი”, ,,დასუსტებული”, სოციალისტური სისტემა თავისი არსებობის ბოლო პერიოდში თვითგადარჩენას დემოკრატიზაციის პროცესების წამოწყებითა და ეკონომიკის ნაწილობრივი განთავისუფლებით ანუ ე.წ. ,,პერესტროიკით”, (გაუაზრებელი და დაუგეგმავი, იმპულსური პროგრესული და ლიბერალური რეფორმა) ცდილობს, - რომელიც როგორც საზოგადოებრივ-ეკონომიკურ, ასევე ხელისუფლებრივი გარდაქმნების, ანუ გარკვეულად დეცენტრალიზაციის ჭრილში დაუგეგმავად, დაჩქარებულად ხორციელდება;
ხელისუფლებრივი თუ ეკონომიკური ცენტრალიზმის შესუსტება სოციალისტურ რესპუბლიკებში ათავისუფლებს, აქტივიზირებისკენ უბიძგებს მიძინებულ, აქამდე შებოჭილ საზოგადოებრივ პოტენციალს, - რაც სისტემის დაუგეგმავი რღვევის პროცესს განაპირობებს, ქაოტურად მიმდინარეობს და ეროვნული დამოუკიდებლობის მოპოვებისთვის ბრძოლის (გაუაზრებელი, დაუგეგმავი და ემოციური, პროგრესული, რევოლუციური, რადიკალური რეფორმა) სახე აქვს;
ამ ეტაპზე ჩვენი ქვეყნის ხელისუფლებაში მოსული, მმართველობის პრინციპებსა და პოლიტიკაში გაუწაფავი ეროვნული ძალები ვერ უზრუნველყოფენ გარდაქმნათა ქაოტური პროცესების სტაბილიზირებას, მოქმედებენ უპროგრამოდ და იმპულსურად:
საზოგადოება იხლიჩება, - იწყება ხელისუფლების გადანაწილებისთვის ბრძოლის პროცესი, (დაუგეგმავი, გარედან თავს მოხვეული, რევოლუციური, რეგრესული რეფორმა) რომელიც ერთის მხრივ - პროვოცირებულია ეროვნული ხელისუფლების სრული პოლიტიკური არაკომპეტენტურობით, მეორეს მხრივ კი - ძალაუფლებადაკარგული, მაგრამ დიდი სახელისუფლებო გამოცდილების მქონე, დემოკრატიის ნიღაბს ამოფარებული ყოფილი პროკომუნისტური ძალების მიერ; (პროვოცირდება რუსეთიდან).
ეროვნული ხელისუფლება იდევნება და ნაცვლდება დემოკრატიით შენიღბული ავტორიტარული ხელისუფლებით. იწყება მოჩვენებითი საზოგადოებრივ-ეკონომიკური დეცენტრალიზაციის პროცესები, - (არაგააზრებული, იმპულსური, დაუგეგმავი, ევოლუციური, რადიკალური კომპლექსური რეფორმა) მათ შორის ე.წ. პრივატიზაციაც, რომელიც სახალხო ქონების კლანური, პარტიული, პირადი გამორჩენის თუ სხვა ნიშნებით გადანაწილება – გათავისებაში ვლინდება. კორუმპირებული ხელისუფლება და მასთან დაახლოებული პირები ხალხის დაუკითხავად სახელმწიფო ქონებას პირად საკუთრებაში იღებენ;
ხელისუფლების საგარეო პოლიტიკა "მათხოვრულია” და მიმართულია საზღვარგარეთიდან ფინანსური დახმარებითა თუ სესეხების მოძიებისკენ. მიმდინარეობს მოზიდული თანხების არამიზნობრივი ხარჯვა და კორუმპირებულ სახელმწიფო მოხელეთა მიერ მისი პირადი ინტერესებისათვის გამოყენება;
სახელმწიფოს საშინაო პოლიტიკა მიმართულია საზოგადოების, ცალკეული ადამიანის პიროვნულობის მიზანსწრაფული დათრგუნვისაკენ, - რისთვისაც აქტიურად გამოიყენება ეკონომიკური თუ სოციალური ბერკეტები;
ხელისუფლება მიზანსწრაფულად აჩლუნგებს ადამიანის თავისუფლებისმოყვარეობას; მიმდინარეობს ტრადიციათა განდევნა და დემოკრატიული აზროვნების ჩახშობა, (გარედან დაგეგმილი ან გაუაზრებელი რეგრესული ლიბერალური რეფორმა) - რაც ხელისუფლებას საშუალებას აძლევს შეინარჩუნოს სრული საზოგადოებრივი უკონტროლობის პირობები და ამდენად, ვითომცდა ხალხისათვის, სახელმწიფოსათვის ზრუნვასა და მისთვის სასიკეთოდ მოქმედებას შეფარულმა პირადი მიზნებისა და ინტერესებისათვის იღვაწოს.
გაუაზრებელი, არამიზანსწრაფული, წინააღმდეგობრივი, სოციალური, ეკონომიკური თუ პოლიტიკური რეფორმებისაგან დაღლილი ხალხის უკმაყოფილებას კარგად იყენებენ გლობალისტური ძალები, ჩნდება ,,ამერიკული ინტერესი” კავკასიის, როგორც გეოპოლიტიკური რეგიონის მიმართ (აზერბაიჯანის ნავთობი, რუსულ-ირანული ურთიერთობები, შუა აზიის ქვეყნების მიმართ სამომავლო ინტერესები და სხვა) და ,,გარედან იგეგმება და მიზანსწრაფულად, მარიონეტული სამთავრობო ჯგუფების საშუალებით ხორციელდება რევოლუციური, საქართველოსათვის რეგრესული, კომპლექსური, რადიკალური რეფორმა, რომელშიც არასწორად ინფორმირებული, მოტყუებული ხალხი ემოციურად და იმპულსურად მონაწილეობს.

გარე მიზნებს დაქვემდებარებული მარიონეტული მმართველი ჯგუფი მოქმედებს რა უცხო ინტერესების დაკმაყოფილებისათვის, მათ მიერვე სერიოზულად გათვლილი პროგრამების საფუძველზე გაუანალიზებლად, საკუთარი (და არა ქვეყის) მოთხოვნილებათაგან გამომდინარე, ძალადობრივად აწარმოებს რეგრესულ, კომპლექსური ლიბერალურ რეფორმებს, რაც ბუნებრივია ხალხის უკმაყოფილებას იწვევს.

კომპლექსური რეგრესული რეფორმების საფუძველზე, ძალადობრივად დესტრუქცირებს ეკონომიკა, სასამართლო თუ კანონმდებელი ინსტიტუტები, განათლება და მეცნიერება. გლობალური ინტერესები საქართველოსგან ქმნიან დაქვემდებარებულ, (კულტურულად, რელიგიურად, სოციალურად) წაშლილ, ადვილად სამართავ მარიონეტულ ქვეყანას. და ა.შ. და ა.შ.

საქართველოს ისტორიული განვითარების ბოლო ეტაპის განხილვა რეფორმაციულ ჭრილში საშუალებას გვაძლევს დავაფიქსიროთ ის ფაქტი, რომ ნებისმიერი რეფორმა პროგრესულად ითვლება იგი, ევოლუციურად თუ ლიბერალურად, იმ შემთხვევაში თუ იგი გონივრულად გააზრებული, დაგეგმილი და მიზნობრივად ორიენტირებული არ არის ანუ ქაოტური, ემოციური ან იმპულსურია, დადებითი გარდაქმნებისა და ქვეყნის განვითარების ნაცვლად მის დეგრადაციასა და დაცემას ემსახურება. ამასთან ერთად აუცილებლად უნდა აღინიშნოს, რომ პროგრესულობა თუ რეგრესულობა გარკვეულად ფარდობითი ცნებებია და დამოკიდებულია იმაზე თუ რას ან რატომ, ან რასთან მიმართებაში ვთვლით ასეთად; ჩვენს შემთხვევაში, პროგრესულაliდ ვთვლით იმ რეფორმას, რომელიც ქვეყანას ა) შეუნარჩუნებდა რა ინდივიდუალურობას (ეთნიკურობას, ენას, ისტორიულ დანატოვარს, კულტურას, რელიგიას, ტერიტორიულ მთლიანობას და სხვა მახასიათებლებს) ბ) მისცემდა საშუალებას მაქსიმალურად გამოევლინა თავისი პოტენციური შესაძლებლობები და როგორც თანასწორს, დაეკავებინა ადგილი მსოფლიო თანამეგობრობაში.

IV. ჩვენეული რეფორმატორული ხედვის პრინციპული სქემა

საქართველო

(რესპუბლიკური, დემოკრატიული, კაპიტალისტური, ფედარალური)

(ევოლუციური, პროგრესული, კომპლექსური, რადიკალური)

საშინაო პოლიტიკური რეფორმა

ეკონომიკური რეფორმა (ა)

სასოფლი-სამეურნეო რეფორმა
მრეწველობის რეფორმა
ფულის რეფორმა

სოციალური რეფორმა (ბ)

საკუთრების რეფორმა
სოციალური გარანტიების რეფორმა
დემოგრაფიული რეფორმა

მმართველობრივი რეფორმა (გ)

სახელისუფლებო შტოების რეფორმა
დემოკრატიული რეფორმა
"ძალოვანი” რეფორმა

კულტურული რეფორმა (დ)

განათლების რეფორმა
მეცნიერების რეფორმა
კულტურული მემკვიდრეობის შენარჩუნება

ტერიტორიული რეფორმა (ე)

ტერიტორიული მოწყობის რეფორმა
მიწის რეფორმა
ცენტრ-რეგიონალური ურთ.რეფორმა

საგარეო პოლიტიკური რეფორმა მსოფლიო სამომავლო მოწყობის კონცეფციის შემუშავება

უცხო ქვეყანათა მიმართი ურთიერთობების რეფორმა
სამხედრო ურთიერთობების რეფორმა

ა)

სასოფლო-სამეურნეო რეფორმა გულისხმობს, ამ ორიენტაციის სახელმწიფო პროგრამის არსებობას ა) რაიონებისა და სოფლების "მთლიანად დასატვირთად”, ანუ სოფლებში სოციალური პირობების შექმნას (სოფლის ცენტრი, პაბი, გასართობი) ახალგაზრდობის ადგილზე დაბმის მიზნით, ბ) სოფლის მეურნეობის (მემცენარეობა, მეცხოველეობა) დაგეგმა-დაფინანსებას, გადასამუშავებელ საწარმოთა შექმნას, იაფი კვების პროდუქტების მისაღებად, ც) ეკოლოგიური სიტუაციის კონტროლს.
მრეწველობის რეფორმა გულისხმობს, ამ ორიენტაციის სახელმწიფო პროგრამის არსებობას ა) შესაძლო სამრეწველო პროდუქციის ადგილზე შექმნის მიზნით, ბ) მის კონკურენტუნარიანობას, ც) შიდა ბაზრის ფორმირებას.
ფულის რეფორმა გულისხმობს ქართული ვალუტის ფასის მიბმას ქვეყნის ქონებრიობაზე, მის რეალურ ბუნებრივ თუ წარმოებულ სიმდიდრეზე.

ბ)

საკუთრების რეფორმა გულისხმობს, ა) საკუთრებათა ფორმირების განსაზღვრას და დაცვას, ბ) მიწის თუ ბუნებრივ რესურსთა საკუთრებაზე ქვეყნის მოქალაქეთა პრიორიტეტულობას.
სოციალური გარანტიების რეფორმა გულისხმობს, ა)მოქალაქეთათვის შრომის უფლების დაბრუნებას, ბ) საპენსიო, სოციალურ დახმარებათა თუ ჯანმრთელობის სახელმწიფო გარანტიათა შექმნას.
დემოგრაფიული რეფორმა გულისხმობს, ა) დემოგრაფიული პრობლემების შესწავლას და სახელმწიფო პროგრამების შექმნას, ბ) ეთნიკური პრიორიტეტების განსაზღვრას და გარანტიებს.

გ)

ხელისუფლებრივი შტოების რეფორმა გულისხმობს ა) სასამართლოს რეალურ თავისუფლებას, მოსამართლეთა არჩევითობას და ნაფიც მსაჯულთა ინსტიტუტის ჩამოყალიბებას, ბ) საკანონმდებლო შტოს რეფორმას და მის რეალურ არჩევითობას, ც) სახელისუფლებო შტოს პასუხისმგებლობას მოსახლეობის წინაშე და საქმიანობის აბსოლუტურ გამჭირვალობას.
დემოკრატიული რეფორმა გულისხმობს ა) მოსახლეობაში რეალური დემოკრატიზაციის პროცესების წარმოებას, ბ) რეალურად დემოკრატიული მმართველობის ჩამოყალიბებას და ც) ხალხის დემოკრატიულ განათლებასა და უფლება-თავისუფლებათა რეალურ უფლებას.
"ძალოვანი” რეფორმა გულისხმობს ა) პენიტენციალური სისტემის რეფორმასა და პატიმართა უფლების დაცვას, ბ) პოლიციური სისტემის "შერბილებას” და მის ხალხის სამსახურში ჩადგომას, ც) სამხედრო პოტენციალის ნეიტრალიტეტის რეჟიმზე გადაწყობას.

დ)

განათლების რეფორმა გულისხმობს ა) სკოლებში საფუძვლიანი განათლების პროგრამის შემუშავება-დანერგვას, ბ) უმაღლესი განათლების ხარისხის მაქსიმიზაციას, ც) საყოველთაოდ აუცილებელი განათლების მინიმუმის დადგენას და უფასოობას.
მეცნიერების რეფორმა გულისხმობს ა) მეცნიერების როგორც სახელმწიფო პრიორიტეტული მიმართულების აღიარებას, ბ) მეცნიერული ინოვაციების სახელმწიფოებრივ გამოყენებას, ც) მსოფლიო დონის სამეცნიერო სისტემის შექმნას.
კულტურული მემკვიდრეობის შენარჩუნების რეფორმა გულისხმობს ა) ენის სიწმინდის შენარჩუნების აუცილებლობას, ბ) სამუზეუმო და საბიბლიოთეკო რეფორმებს და ც) კულტურული განათლების აუცილებლობას.

ე)

ტერიტირიული მოწყობის რეფორმა გულისხმობს ა) ტერიტორიული ფედერალური მოწყობისათვის აუცილებელი სამუშაოებს, ბ) ფედერალიზმის საქართველოს რეალობისათვის მორგებას და ც)ტერიტორიული პრიორიტეტების განსაზღვრას.
მიწის რეფორმა გულისხმობს ა) მიწის საკუთრების კრიტერიუმების განსაზღვრას, ბ) მიწის მაქსიმალური ათვისების სახელმწიფო პროგრამის შემუშავებას და ც) მიწის რეალურ დასაქმებას.
ცენტრ-რეგიონალური ურთიერთობების რეფორმა გულისხმობს ა) რეგიონების სტატუსების განსაზღვრას, ბ)ცენტრ-რეგიონალური ურთიერთობების სახელშეკრულებო ფორმას და ც)რეგიონთა ურთიერთობების სახელშეკრულებო ფორმას.

V. კონკრეტული რეფორმაციული ელემენტის გათვლა

დემოკრატიული რეფორმა (ელ.გ 2)

(,,რეალური დემოკრატიის კონცეფციის” მიხედვით)

საყოველთაო დემოკრატიზაციის მიმართულება ორიენტირებული უნდა იყოს:

საზოგადოების თითოეულ წევრამდე დემოკრატიის ძირეულ პრინციპთა დაყვანისაკენ;
მმართველობის ფორმიდან ავტორიტარიზმის ელემენტების ,,ამოშლისაკენ”;
საგარეო თუ საშინაო პოლიტიკის სრული გამჭირვალეობისაკენ;
ხელისუფლებისა და ხალხის რეალური ერთობისაკენ;
სამოქალაქო საზოგადოების მშენებლობისაკენ;
ადამიანის უფლებათა და თავისუფლებათა რეალური დაცვისაკენ და ა. შ.

სახელმწიფო მმართველობის ფორმის რეორგანიზაციაზე დიდადაა დამოკიდებული როგორც ქვეყნის სოციალური მდგომარეობა, ასევე ეკონომიკური სიძლიერე თუ ტერიტორიული მოწყობის საკითხისადმი მიმართება.

მმართველობის დღესდღეობით ჩვენს ქვეყანაში არსებული გარდამავალი, ჰიბრიდული დემოკრატიული ფორმა უხვადაა გაჯერებული ავტორიტარიზმის ელემენტებით, - რომლის დროსაც ხალხი ,,ყველაფერში დამნაშავედ” კონკრეტულ პიროვნებას, და არა მთლიანად ხელისუფლების სახეს მიიჩნევს და შემდგომ იმედებსაც ასევე პიროვნებაზე ამყარებს, - მაშინ როდესაც განვითარებული დემოკრატიის პირობებში ხელისუფლება ხალხის ინტერესების დამცველად, მის უშუალო ნაწილად და მის სამსახურში მდგომ პროფესიულ ჯგუფად მოიაზრება.

თვალნათლივია, რომ ეს ორივე პოზიცია ხელისუფლების მიმართ ხალხის დამოკიდებულებას ასახავს: ,,მონურს” ან თანასწორუფლებიანს, - და ხალხის დემოკრატიულად განათლებულობიდან გამომდინარეობს. არადემოკრატიზირებული საზოგადოებრიობის ასეთი მიმდობი და არამაკონტროლებელი დამოკიდებულება ხელისუფლების - როგორც აღმატებულისა და წინამძღოლის მიმართ იმის მიზეზადაც მოიაზრება, რომ ხელისუფლება თავის ნებაზე და ხშირ შემთხვევაში – საკუთარი თავისთვის მუშაობს, - არ ითვალისწინებს რა იმ ფაქტს, რომ ხალხია ხელისუფლების რეალური მატარებელი და წყარო, და რომ თვითონ მხოლოდ და მხოლოდ საზოგადოების თვითმმართველობის აპარატს წარმოადგენს და მასვე უნდა ემსახურებოდეს.

საზოგადოებისმიერ ასეთი უკონტროლობის პირობებში, წინასაარჩევნო დაპირებებით გამიზნულად მოტყუებული, მმართველობის პერიოდში კი მიტოვებული, მივიწყებული ხალხი, - ბუნებრივია, რომ ხელისუფლების მორიგ თუ ვადამდელ ცვლადობას სრული უნდობლობით ეკიდება და ის იმედი, რომ: ხელისუფლება შეიცვალა, გონს მოეგო, ხალხთანაა, მის პრობლემებს ითავისებს და ამჯერად ყოველ ღონეს ხმარობს მათ მოსაგვარაბლად, ანუ: ხალხის სამსახურში ჩამდგარა, - საზოგადოებას საეჭვოდ მიაჩნია, მაგრამ სხვა გამოსავალს ვერ ხედავს და იძულებულია, კიდევ ერთხელ დაიიმედოს თავი.

ამრიგად, ყოველივე ზემოაღნიშნული წარმოადგენს რა ჩვენს ქვეყანაში არსებული მმართველობის ჰიბრიდული ფორმის სხვადსხვაგვარ გამოვლენას და ერთადერთ გამოსავლად მისი განვითარებულ დემოკრატიულ ფორმად რეორგანიზაცია გვესახება რა, - ეს პირველ რიგში ადამიანის, საზოგადოების ავტორიტარულ ,,ჩვევათა” ტყვეობიდან გამოხსნასა და, სათანადოდ, საზოგადოებრივი მაკონტროლებელი პოზიციის წარმოშობას გულისხმობს, - რაც საზოგადოდ ხალხამდე დემოკრატიის ძირეულ პრინციპთა დაყვანისა და, შესაბამისად, აზროვნების განთავისუფლების გზით მიიღწევა.

ამგვარი დემოკრატიზაციული პროცესის გაშლა შემდეგნაირად გვესახება:

ა. საზოგადოებრიობისთვის, მისი ცალკეული წევრისათვის დემოკრატიის შემდეგი ძირეული ნიშან-თვისებების განმარტება მისი განთავისუფლების მიზნით: 1. მოქალაქეთათვის ფართო პოლიტიკური და სოციალური უფლებების მინიჭება; 2. სახელისუფლებო ორგანოთა არჩევითობა და მათი პასუხისმგებლობა და ანგარიშვალდებულება ხალხის წინაშე; 3. ხელისუფლების მიზნებისა და მოქმედებათა გამჭვირვალეობა; ინფორმაციის, კრიტიკის უფლებები; 4. შეკრების, ორგანიზაციის, აზრის თავისუფალი გამოხატვის უფლებები; 5. ადამიანთა მატერიალური: სამოქალაქო, პოლიტიკური, სოციალური, ეკონომიკური და კულტურული, აგრეთვე საპროცესო უფლებები და ასე შემდეგ... ბ. ხალხთან საგანმანათლებლო მუშაობა, დისკუსიების, პოლემიკების, მსჯელობების გამართვა და ამითი საზოგადოებრიობისთვის დემოკრატიულად აზროვნებაში ხელშეწყობა; გ. მატერიალურად თუ მორალურად შეჭირვებული, გაუცხოებული და დათითოკაცებული საზოგადოებრიობის თანადგომითა და მხარდაჭერით თუ სხვა საშუალებებით გაერთიანება-გამთლიანება; დ. ხალხის, როგორც ხელისუფლების მატარებლისა და წყაროს - თვითშეგნების ამაღლება, პიროვნული თუ ეროვნული ღირსების გრძნობათა რეანიმაცია და შესაბამისად ორგანიზება; ე. საზოგადოებრიობის, ადამიანების მიერ თავისუფლებათა ორგანიზებულად გამოყენების საშუალებებით ხელისუფლების მაკონტროლებელი ,,პოლუსის” წარმოქმნა, - იქიდან გამომდინარე, რომ თავისუფლებები უფლებათა წყაროს წარმოადგენენ და ჭეშმარიტი დემოკრატიის პირობებში განსაზღვრავენ კიდეც მათ; ვ. ორგანიზებულ საზოგადოებრიობაში იმ გაგების მომწიფება, - რომ ხელისუფლების დემოკრატიული კონტროლის პირობებში თვითვე ასეთად მონაწილეობს სახელმწიფოს მართვაში და გააჩნია რეალური ბერკეტები ხელისუფლებასთან ერთად იბრძოლოს თავისივე კეთილდღეობისათვის; ზ. ამგვარად, ხელისუფლება განიცდის რა მაკონტროლებელი ,,პოლუსის” (ხალხის) ირიბ გავლენას, - თანდათანობით რეალურად დემოკრატიულ პოზიციაზე გადადის და შესაბამისად გაგებითა და პასუხიხმგებლობით ეკიდება მასზე დაკისრებულ მოვალეობა - ვალდებულებათა შესრულებას; თ. ამდენადაც, დემოკრატიულობის ხარისხის ზრდასთან ერთად ხელისუფლებასა და ხალხს შორის მყარდება ურთიერთგაგებრივი, თანასწორი ურთიერთპატივისცემასა და საერთო მიზნებისაკენ სწრაფვაზე აგებული თანამშრომლობა, - რაც საბოლოო ჯამში ჩვენი ქვეყნის განვითარებულ დემოკრატიულ სახელმწიფოდ ჩამოყალიბებისაკენ მივყავართ.

კონცეფციის რეალიზაციის ძირითადი მექანიზმები:

რეფორმატორული მიმართულების პარტია;
მოძრაობა "საქართველო გარედან მართვადი ხელისუფლების გარეშე!”
თავისუფალი აზრის სახლი;
მოძრაობა "თავისუფალი პროფკავშირებისათვის”;
მოძრაობა ,,სტუდენტობა დემოკრატიისა და თავისუფლებისათვის”;
მოძრაობა "რეალური დემოკრატიისთვის”;
მოძრაობა "ძლიერი ეკონომიკისათვის - კონკურენტული გარემოსთვის;
მოძრაობა ,,საქართველოს რეგიონები ძლიერი სახელმწიფოსათვის”;
მოძრაობა ,,ტერიტორიული მთლიანობისათვის - ერთიანი საქართველოსათვის”;
მოძრაობა - "პოლიტიკური კორუფციის წინააღმდეგ”;
მოძრაობა "სიცოცხლისა და არსებობისათვის”;
მოძრაობა " სიტყვის თავისუფლებისათვის”;
,,ყოველთა ქართველთა (თანამემამულეთა)კონგრესი”;
არასამთავრობო ორგანიზაციათა ალიანსი;
პოლიტიკურ ძალთა დემოკრატიული ასამბლე;
ფიარისა და პროგრამის მონიტორინგის -- საზოგადოებასთან ურთიერთობის სისტემა;
ნდობის რეფერენდუმი;

I. რეფორმატორული პარტია

იქმნება ახალი პოლიტიკური პროცესის შესაბამისი პოლიტიკური ძალა, რომლის პირობითი სახელწოდებაა ...... ჩვენ ვქმნით პარტიას, რომლისთვისაც მხოლოდ ერთი ძალაუფლება იქნება მისაღები - ნიჭის ძალაუფლება... ეს იქნება თავისუფალი და მოაზროვნე ადამიანების ერთობა ძლიერი სახელმწიფოსათვის.

ჩვენ გვინდა პარტიაში მოვიდნენ ის ადამიანები და ის პოლიტიკოსები, რომელთაც ერთობისათვის საფუძვლად სიძულვილი არ მიაჩნიათ (როგორადაც ეს დღეს არის), ქვეყნის მართვისათვის - გარე ძალა (როგორადაც ეს დღეს არის), პოლიტიკური საქმიანობისათვის - შავი ფული (როგორადაც ეს დღეს არის), გლობალიზაციის პროცესში მონაწილეობისავის - უთვისტომობა (როგორადაც ეს დღეს არის)...…რომელთაც უგულებელყოფა არ გაუკეთეს ქვეყნის გარეთ მცხოვრებ ქართველებს, აფხაზებს, ოსებს (როგორადაც ეს დღეს არის) და, რომელთაც ბიზნესად არ აქციეს პოლიტიკა და ხელისუფლება (როგორადაც ეს დღეს არის).

ჩვენ გვწამს და ვჯერა, რომ საქართველოს მომავალი ქართულ პოლიტიკურ ძალასთან, ეროვნული განწყობის იმ პოლიტიკოსებთან არის დაკავშირებული, რომელთაც უცხოეთთან ურთიერთობის მთავარ საყრდენად ინტელექტი და ბიზნესი, ხოლო ქვეყნის აღმშებნებლობის კი - რწმენა, პროფესიონალიზმი, თაობათა ერთიანობა და კონკურენცია - მიაჩნიათ.

ახალი პოლიტიკური პარტია ამ გზით ივლის - ეს არის დიდი ქართული სახელმწიფოს გზა.

პარტია იქმნება საქართველოში დღემდე არსებული პრინციპებისგან სრულიად განსხვავებული ტექნოლოგიებით. თავშივე იკვეთება პარტიის მთავარი ორგანიზაციული პრინციპი: "თავისუფალი ადამიანების კონკურენცია ერთიანობისათვის”.

პარტიის შექმნის მთავარი პროცესი მთავრდება ცხრა თვეში.

ამ დროისათვის:

ფორმირებულია ყველა დონის სტრუქტურა რესპუბლიკური, სამხარეო, საქალაქო, რაიონული, სასოფლო.
პარტიის წევრთა, მხარდამჭერთა, მეგობართა, თანამგრძნობთა რაოდენობა (რომელსაც აქვთ შესაბამისი დოკუმენტი) აღემატება საქართველოს ამომრჩეველთა მესამედს.

პარტიის -- ფორმირება დროსა და სივრცეში

აგვისტო: იქმნება 25-30 კაციანი თანამოაზრეთა ჯგუფი, ყალიბდება პარტიის პროგრამა, წესდება, საარჩევნო პროგრამის მონახაზი, იწყება რეგიონალურ ავტორიტეტთა შერჩევა ადგილებზე მოსახლეობის აზრის შესწავლითა და საერთო კონსენსუსით;

სექტემბერი:

საინიციატივო ჯგუფის ყველა წევრის ხელმოწერით განსაკუთრებული ხასიათის წერილი ეგზავნებათ ქვეყნისა და ხალხის წინაშე განსაკუთრებული დამსახურების ადამიანებს, (აკადემიკოსებს, პროფესორებს, მწერლებს, მხატვრებს, მუსიკოსებს, თეატრალებს, არქიტექტორებს, კინოს მოღვაწეებს, ჟურნალისტებს, პედაგოგებს, ექიმებს, სპორტსმენებს, ბიზნესმენებს...) დაახლოებით 4-5 ათას კაცს. წერილში, ამ ადამიანების ქვეყნისა და ხალხის წინაშე დამსახურების გამო, - ხაზგასმული იქნება ჩვენი თხოვნა და სურვილი - გვითხრან რას თვლიან ქვეყნისათვის უპირველეს საქმედ და ვის თვლიან იმ ადამიანებად, ვისაც პირადად ისინი ქვეყნისა და ხალხის ბედს მიანდობენ ...
გაფორმდება ხელშეკრულება, როგორც რესპუბლიკური ასევე რეგიონულ ერექტრონული და ბეჭვდითი მედიის საშუალებებთან, ხალხის ნდობით აღჭურვილი პიროვნებების შერჩევაში მათი შესაძლებლობების გამოყენების მიზნით...
შეიქმნება ავტორიტეტულ პიროვნებათა ჯგუფი, რომელიც პირველ და მეორე პუნქტით გათვალისწინებულ ღონისძიებებს გაუწევს კოორდინაციას და, რაც მთავარია, გაანალიზებს წარმოდგენილ მასალებს, გააგრძელებს მუშაობას, როგორც ღვაწლმოსილ ადამიანებთან, ასევე მედიის საშუალებებთან.
პარტიის ორგანიზების მიზნით თბილისსა და ყველა მხარეში იქმნება 7-10 კაციანი საორგანიზაციო ჯგუფები. მათი დამტკიცება ხდება საჯაროობის ყველა პრინციპის დაცვით. იქმნება რეგიონული ოფისები (თანამედროვე, მაღალი ტექნოლოგიებით)
ცენტრალური საინიციატივო ჯგუფის თითოეული წევრი ოფიციალურ რეკომენდაციას აძლევს მინიმუმ 10 პიროვნებას პარტიის წევრობისათვის.

ოქტომბერი ნოემბერი:

ყველა ქალაქსა და რაიონში იქმნება 5-7 კაციანი საინიციატივო ჯგუფი, იხსნება საქალაქო და რაიონული ოფისები მათი აღჭურვა ხდება შესაბამისი ტექნიკით ...
გრძელდება პარტიის რიგების შევსება: - ცენტრალური შტაბის წევრთა მიერ რეკომენდირებული (250-300 წევრი) თითოეული ორი თვის განმავლობაში რეკომენდაციას აძლევს 5-5 ახალ წევრს; - რეგიონალური საინიციატივო ჯგუფის თითოეული წევრი ორი თვის განმავლობაში რეკომენდაციას აძლევს 10-10 ახალ წევრს;

დეკემბერი იანვარი თებერვალი:

იმის გათვალისწინებით, რომ პარტიისათვის უმთავრესი იქნება ძირეული რგოლი (სოფელი...) მთელი ყურადღება გადატანილი იქნება სოფელში ღირსეული და ავტორიტეტული, მართლაც, სახელმწიფოებრივად მოაზროვნე ადამიანების შერჩევაზე, პარტიის ოფისის შექმნაზე. ამ მიზნის მისაღწევად ყოველ სოფელში რამდენიმე დღით იქნებიან მივლინებულნი პარტიის ცნობილი სახეები, რომლებიც ხალხის აზრის გათვალისწინებით შეარჩევენ სამ-სამ პიროვნებას, რომელთაც მიეცემათ საშუალება პარტიის სახელით მოქმედების და ძლიერი პარტიული ორგანიზაციის შექმნის. ამ პერიოდში სოფელში შერჩეულმა თითოეულმა წევრმა რეკომენდაცია პარტიის წევრად უნდა მისცეს ოც-ოც კაცს. თებერვლის ბოლოსათვის უნდა დასრულდეს სოფლად პარტიული ორგანიზაციის შექმნის პირველი ეტაპი.
ცენტრალური შტაბის მიერ რეკომენდირებული თითოეული წევრის მიერ რეკომენდირებული (1250-1500) რეკომენდაციას აძლევს 5-5 ახალ წევრს;
რეგიონალური საინიციატივო ჯგუფის თითოეული წევრის მიერ რეკომენდირებული (700-800) რეკომენდაციას აძლევს 5-5 წევრს;
საქალაქო, რაიონული საინიციატივო ჯგუფის წევრთა მიერ რეკომენდირებული (600) თითოეული რეკომენდაციას აძლევს 10-ს, ხოლო ამ უკანასკნელთა რეკომენდირებული (6000) 5-ს

თებერვალი მარტი:

ტარდება რეგიონული და საქალაქო კონფერენციები, განიხილება პარტიის წესდებისა და პროგრამის, პარტიის საარჩევნო პროგრამის პროექტები, ირჩევა შესაბამისი ხელმძღვანელი ორგანოები, სამხარეო კონფერენციის დელეგატები.
მარტის თვიდან მოყოლებული პარტიის თითოეული წევრი ყოველდთვიურად რეკომენდაციას აძლევს ერთ წევრს.

მარტი აპრილი: ტარდება სამხარეო კონფერენციები, რომლებზეც: - განიხილება პარტიის პროგრამისა და წესდების პროექტები: - განიხილება პარტიის საარჩევნო პროგრამის პროექტი; - მტკიცდება რეგიონული სტრუქტურა, ხელმძღვანელი ორგანოები მოქმედების კონკრეტული გეგმა; - სახელდება პარტიის ლიდერის სამი კანდიდატურა (ერთი რეგიონიდან, ორი საქართველოს და საქართველოს გარეთ მცხოვრები მოქალაქეებისგან). - ირჩევენ პარტიის ყრილობის დელეგატებს.

აპრილი მაისი: - ეწყობა პარტიის საერთო ეროვნული ლიდერის ფორმირების სრულიად განსხვავებული პროცესი: რეგიონულ კონფერენციაზე დასახელებული ის კანდიდატები, რომლებმაც ნახევარზე მეტი რეგიონების მხარდაჭერა მიიღეს - იწყებენ საარჩევნო მარათონს პარტიის ლიდერობისათვის. ამ მიზნით ყველა მხარეში ეწყობა შეხვედრები პარტიის წევრებთან. (ეს უნდა იქცეს პარტიის მძლავრ წინასაარჩევნო პროცესად...)

- პარტიის ლიდერების წინასაარჩევნო რეგიონულ შეხვედრებზე, თავისი პროგრამით გამოდის თითოეული კანდიდატი, ეწყობა ფარული კენჭისყრა, რომლის შედეგებითაც ლიდერობისთვის ბრძოლას აგრძელებენ ის კანდიდატები, რომლებიც არჩევნების მონაწილე პარტიის წევრთა 30 პროცენტზე მეტ ხმას მიიღებენ:

მაისი: ტარდება პარტიის ყრილობა, რომელიც ამტკიცებს პარტიის წესდებასა და პროგრამას, პარტიის საარჩევნო პროგრამას, ირჩევს ხელმძღვანელ ორგანოებს და ახდენს პარტიის ლიდერის აღიარებას.

პარტიის ლიდერად აღიარება

პარტიის ლიდერად აღიარებული იქნება ის, ვინც რეგიონულ არჩევნებზე მიიღო არჩევნების მონაწილე პარტიის წევრთა 30 პროცენტზე მეტი ხმა, რომელსაც მხარი დაუჭირა ყრილობის დელეგატთა ნახევარზე მეტმა, არჩევნების ბოლო ეტაპზე ყრილობის დელეგატთა 90 პროცენტზე მეტმა მიიჩნია ლიდერად და რომლის ლიდერობის წინააღმდეგი არ არის არც ერთი რეგიონალური ორგანიზაცია. სხვა შემთხვევაში ის, ვინც მიიღებს ყრილობის 50 პროცენტზე მეტს, - იქნება პარტიის თავმჯდომარე. (ახალ პროცესამდე პარტია რჩება ლიდერის გარეშე). პარტიის დამარცხება არჩევნებში ავტომატურად იწვევს ლიდერის (თავმჯდომარის) გადადგომას და ახალი ლიდერის შესარჩევად პროცესის დაწყებას.

II. მოძრაობა "საქართველო გარედან მართვადი ხელისუფლების გარეშე”

საქართველოს ისტორია უტყუარი დასტურია იმისა, რომ საქართველო მხოლოდ მაშინ იყო ძლიერი, მხოლოდ მაშინ ცხოვრობდა ზოგადსაკაცობრიო იდეალებითა და პრინციპებით, როცა მას ქართული ცნობიერების ხელისუფლება ჰყავდა და მხოლოდ მაშინ იყო სუსტი და შეურაცხყოფილი, როცა მას უცხო ძალების გავლენით დანიშნული, უცხო ძალების დაფინანსებით "გამარჯვებული” ხელისუფლება მართავდა.

საქართველოს ისტორია უტყუარი დასტურია იმისა, რომ რუსეთის მიერ დანიშნულმა ხელისუფლებამ რუსეთის, ხოლო ამერიკის მიერ დანიშნულმა კი ამერიკის ავტორიტეტი გაანადგურა - საქართველოში.

იმის გათვალისწინებით, რომ რეფორმატორული პარტიის მთავარ მიზნებში შედის ის, რომ საქართველო და ქართველი ხალხი შეურაცყოფილი არ იყოს გარედან დანიშნული და გარედან მართვადი ხელისუფლებით... ის, რომ საქართველოს დიდი მეგობრობა ჰქონდეს ამერიკასთან, რუსეთთან, ევროპასთან, უცხოეთთან საერთოდ... ის, რომ საქართველო იყოს არა მსოფლიოს გიგანტთა ინტერესების დაჯახების, არამედ ქართულ ინტერესებზე მათი ინტერესების ზედდების ქვეყანა ის, რომ ქვეყნის მთავარი საგარეო პრინციპი იყოს: "თანამშრომლობა - ყველასთან, მეგობრობა - მეგობართან, უფროსობა - არავისგან, მსახურება - საქართველოს,” ის, რომ საქართველოს უცხოეთთან ურთიერთობის მთავარი საყდენად ინტელექტი და ბიზნესი იქცეს - პარტიის შექმნის პარალელურად იწყება დიდი ქართული მოძრაობა "საქართველო გარედან მართვადი ხელისუფლების გარეშე”.

ამ მიზნით იქმნება 35-40 ჯგუფი (თითოეულში 10-15 კაცი) და იწყება დიდი სააგიტაციო მუშაობა დეკლარაციაზე - "საქართველო გარედან მართვადი ხელისუფლების გარეშე” ხელმოსაწერად. პარტიის ყრილობისათვის (მაისის ბოლო) ამ დოკუმენტზე უნდა იყოს საქართველოს ორ მილიონზე მეტის (ნახევარზე მეტი) ხელმოწერა.

ხელმოწერა უნდა გაკეთდეს საქართველოს მოქმედი კანონმდებლობის სრული დაცვით და ხელმოწერის პროცესი უნდა იყოს პარტიის აგიტაციის და შესაბამისად, მისი აქტიური წინასაარჩევნო პროცესი. თითოეულ ხელმომწერს უნდა გადაეცეს მოწმობა, რომ მან ხელი მოაწერა ასეთ ისტორიულ დოკუმენტს იმ მომენტში, როცა ქვეყანაში შიში მძინვარებდა და ამის გაკეთება მხოლოდ ზნეობრივ და სახელმწიფოებრივად მოაზროვნე ადამიანებს შეუძლიათ. ჩვენი მიზანია ეს დოკუმენტი საოჯახო რელიქვიად იქცეს...

III. თავისუფალი აზრის სახლი

"ადამიანი თავისუფლებისათვის გაათავისუფლა ღმერთმა”

პარტიის შექმნის პრიოცესის პარალელურად მიმდინარეობს "თავისუფალი აზრის სახლის” ფორმირება. მისი შექმნის აუცილებლობას განაპირობებს დრო: არასდროს დამოუკიდებელ საქართველოში თავისუფალ სიტყვას, თავისუფლად აზროვნებას ისეთი პრობლემები არ შექმნია, როგორიც შეექმნა დღეს.

"თავისუფალი აზრის სახლში” მიმდინარეობს დისკუსია ქვეყნის საჭირბოროტო საკითხებზე. დისკუსია იკრებს დაინტერესებულ ადამიანებს, უპირველესად პროფესიონალებს. იკვეთება ხუთი მიმართულება :

განათლება, მეცნიერება, კულტურა;
დიპლომატია, საგარეო ურთიერთობები;
სოციალური პრობლემები;
ადამიანის უფლებები;
ეკონომიკა...

თითოეული მიმართულებით საკითხების პროფესიული განხილვისა და ნამდვილად დემოკრატიული დისკუსიის გამართვის მიზნით, იქმნება 10-15 კაციანი ავტორიტეტული, ხალხის ნდობით აღჭურვილ პროფესიონალთა ჯგუფები. თითოეული აფუძნებს დარბაზსს. მათი ერთობა არის "თავისუფალი აზრის სახლი”.

ყოველდღიურად, გარდა შაბათისა და კვირისა, იმართება დარბაზის სხდომა (თითოეული მიმართულება კვირაში ერთხელ). შაბათობით იმართება ცნობილი ადამიანების საჯარო ლექციები; კვირაობით ორგანიზება უკეთდება საკვირაო შეხვედრებს ცნობილ მოღვაწეებთან.

"თავისუფალი აზრის სახლი” ქმნის "ფორუმის” მსგავს ვებ გვერდს, თანამშრომლობს ელექტრონული და ბეჭვდითი მედიის საშუალებებთან, უშვებს გაზეთს "თავისუფალი აზრი”, რომელიც იქნება თავისუფალი აზრის დარბაზის შეხვვედრების სტენოგრამა. "თავისუფალი აზრის სახლი” 24 საათის განმავლობაში იღებს ნებისმიერი პიროვნების წინადადებას და მოსაზრებას, სტენოგრამის სახით აქვეყნებს გაზეთში.

,,თავისუფალი აზრის სახლი” საქმიანობის დაწყებიდან სამი თვის განმავლობაში, დიდი გამოკითხვისა და თათბირებების შედეგად ქმნის ,,სახელმწიფო კაცების საკრებულოს”. იგი უნდა იყოს იმ ადამიანთა საკრებულო, რომელთაც არასდროს, არც ერთ ეპოქაში არ უღალატნიათ თავისუფლებისათვის, თავისუფალი სიტყვისათვის... ეს უნდა იყოს იმ ადამიანთა საკრებულო, რომლის თითოეული წევრი საქართველოს მოსახლეობის უდიდეს ნაწილში აღიქმება, როგორც თავისუფლების სიმბოლო.

"თავისუფალი აზრის სახლის” მოქმედებისა და პრინციპების თაობაზე ინფორმაცია ეგზავნებათ საქართველოში აკრედიტირებულ საელჩოებსა და საერთაშორისო ორგანიზაციებს - წინადადებით მათთან თავისუფალი შეხვედრებისა და საერთოდ თანამშრომლობის თაობაზე. ეს სახლი უნდა იქცეს საზღვარგარეთის ქვეყნების მაღალი რანგის სტუმართა ვიზიტის პროგრამის შემადგენელ ნაწილად. საქართველოს ნამდვილი მეგობრებისთვის დიდი პატივი უნდა იყოს შეხვედრა "სახელმწიფო კაცების "საკრებულოსთან” "თავისუფალი აზრის სახლში” და ამ საქვეყნო კაცების მოსაზრებები მოსმენა.

იმ ფონზე, როცა ხელისუფლება კლავს თავისუფალ აზრს, აჩერებს ტელევიზიებს, ებრძვის ბეჭვდით მედიას - ეს სახლი განსაკუთრებულ მნიშვნელობას შეიძენს, იგი შეიძლება და პრაქტიკულად გახდება კიდეც თავისუფლებისთვის ბრძოლის თანამედროვე ცენტრი - დიდი კონტაქტებით საერთაშორისო ორგანიზაციებთან.

IV. მოძრაობა ,,თავისუფალი პროფკავშირებისათვის”

ქვეყანაში დუმს და ხელისუფლებამ ჯიბეში ჩაიდო დემოკრატიული ქვეყნების აუცილებელი ატრიბუტი, ხელისუფლების ბუნებრივი ოპოზიცია და დასაქმებულთა უპირველესი ქომაგი - პროფკავშირები.

პოლიტიკური პარტიის შექმნის პროცესის პარალელურად მიმდინარეობს საზოგადოების ყურადღების კონცენტრირება პროფკავშირების როლისა და ფუნქციების გაძლიერების აუცილებლობაზე. ჩვენ ვთვლით, რომ პრაქტიკულად უგულებელყოფილია როგორც გაჩერებული საწარმოების ყოფილ მუშა-მოსამსახურეთა ინტერესები, ასევე სერიოზულად ილახება დღეს დასაქმებულთა უფლება-მოვალეობები. რეალობა ასეთია: პრივატიზებამ ჯართად აქცია სამუშაო ადგილები - გაამდიდრა წარმოების მეპატრონენი, დასაქმებულთა უმრავლესობას არ აქვს საარსებო მინიმუმი, მაშინ, როცა მფლობელები მილიონერები გახდნენ.

ამ პრობლემების გააქტიურების მიზნით, დასაწყისში რესპუბლიკის მასშტაბით იქმნება 7-10 კაციანი, შემდეგ კი დიდ ქალაქებსა და ყველა მხარეში 3-7 კაციანი ჯგუფები. საერთაშორისო გამოცდილების გათვალისწინებით და ქეყნის ინტერესების დაცვით იწყება დიდი მოძრაობა თანამედროვე პროფკავშირების ფორმირებისათვის (სპეცპროგრამა). იგი უნდა იყოს არა რომელიმე პარტიის ინტერესების გამტარებელი, არამედ ქვეყნის დემოკრატიულობის მაჩვენებელი და დასაქმებულთა, გაჩერებული საწარმოების მუშა-მოსამსახურეთა ინტერესების დამცველი. ჩვენი სურვილია ასეთი განწყობა ჰქონდეს ყველა პოლიტიკურ ძალას, რომ ერთად ვიბრძოლოთ არა პოლიტიკური ფუნქციის პროფკავშირებისათვის, არამედ პროფკავშირები გამოვიყვანოთ ხელისუფლების მონობიდან, დავუბრუნოთ მას საერთაშორისო მასშტაბით აღიარებული ბუნებრივი მდგომარეობა, ვიზრუნოთ, რომ პროფკავშირებს ჰყავდეს ისეთი ლიდერები, რომლებიც ფეხქვეში არ ეგებიან ხელისუფლებას და დასაქმებულებს უნდოდეთ ისეთი პროფკავშირები, რომლებიც მათ დაიცავს ხელისუფლებისაგან, ყველაფერი გავაკეთოთ იმისათვის, რომ პროფკავშირები საქართველოში იყოს დემოკრატიის და თავისუფალი სიტყვის მძლავრი საყრდენი, ასრულებდეს ისეთივე პროგრესულ ფუნქციას ქართულ სახელმწიფოში, როგორსაც ისინი ასრულებენ თანამედროვე მსოფლიოს დემოკრატიულ ქვეყანაში.

V. მოძრაობა ,,სტუდენტობა დემოკრატიისა და თავისუფლებისათვის”

მთელ მსოფლიოში სტუდენტობა, სტუდენტური მოძრაობა, საერთოდ უმაღლესი სკოლა მიჩნეულია, როგორც ხელისუფლების ბუნებრივი ოპოზიცია და იდენტიფიცირებულია პროგრესთან, დემოკრატიისა და თავისუფლებისათვის ბრძოლასთან.

საქართველოში სტუდენტობასთან და სტუდენტურ მოძრაოასთან არის დაკავშირებული ბრძოლა ქართული ენისათვის, ქართული ტრადიციებისა და ქართული ცნობიერებისათვის, თავისუფლებისა და დემოკრატიისათვის. 1978 წელს სტუდენტობამ გადაარჩინა ქართული ენა მისი სტატუსის დაქვეითებისგან, 1989 წელის 9 აპრილს სტუდენტობა იყო უპირველესი ეროვნული ძალა...

ძალაუფლებისა და ფულის მოყვარულმა ხელისუფლებამ ვერაგული მეთოდებით შეძლო სტუდენტური მოძრაობის სახელმწიფოებრივი ინტერესებისაგან ჩამოშორება და, სამწუხაროდ, ფულის ძალით იგი ხელისუფლებისაგან მართვად ძალად აქცია. განათლების რეფორმა, რომელსაც ხელისუფლება წარმატებულს უწოდებს - მიმართულია ქართული ცნობიერების წინააღმდეგ. აშკარაა, რომ საქართველო არის ფულისუფლების ქვეყანა. სტუდენტთა ერთი (მცირე) ნაწილი ხელისუფლების მონადქცეულ ფულიანთა, მეორე (დიდი) ნაწილი - გაჭირვებული ოჯახებიდან მოდის და იმის გამო, რომ პირველის პოლიტიკური აქტივობა მათი მდიდარი მშობლების ინტერესებს ეწირება, მეორე კი - მცირე ფულისათვის იძულებულია ხელისუფლების ჯიბის მოძრაობად იქცეს, ხოლო, მესამე, მართალია მცირე, მაგრამ მართლაც სტუდენტთა თავისუფალ და პროგრესულ ნაწილს არ აქვს მხარდაჭერა - მოხდა მთელი სტუდენტური მოძრაობის გადაქცევა ხელისუფალთა ინტერესების დამცველ მოძრაობად. ხელისუფლება ფიქრობს არა თავისუფალ სტუდენტზე, არამედ სტუდენტის მოსყიდვაზე (ქვეყნის გარედან ან მაღალი რანგის ხელისუფალთა ჯიბით ფინანსირებადი არასამთავრობო ორგანიზების მთელი სისტემა... ე.წ. ,,პატრიოტთა” ბანაკები... ზაფხულის შრომითი ბრიგადები... თანამდებობით მოსყიდვა... საზღვარგარეთ სასწავლებლად გაგზავნა და ა.შ.) საქართველოში სტუდენტის თავისუფლება: ფულითაც შეზღუდულია მაღალი გადასახადები, ჯარიმების, გამოცდების, კურსზე დატოვების და გარიცხვის მთელი სისტემა ეს არის შიშის დანერგვა. საქართველოში ჯანსაღი სტუდენტური მოძრაობა სასიცოცხლოდ სჭირდება არა მარტო ზოგადად საქართველოსათვის ბრძოლას, არა მარტო ზოგადად დემოკრატიასა და თავისუფლებას, ზოგადად ადამიანის უფლებების დაცვის ინტერესებს, არამედ განათლების მთელ სისტემას, უმაღლეს სასწავლებლებს, უშუალოდ სტუდენტობას. საქართველოში რომ არსებობდეს თავისუფალ სტუდენტთა მოძრაობა, თუნდაც იმის ირგვლივ მოხდებოდა სტუდენტთა ძირითადი ნაწილის გაერთიანება, რომ საქართველო ეკუთვნის იმ ქვეყნების რიგს, რომელთა უმაღლესი სკოლა, განათლების სისტემა გაცილებით მეტს აძლევს სახელმწიფო ბიუჯეტს, ვიდრე ბიუჯეტი ანუ სახელმწიფო -- განათლებას. ეს, მართლაც პარადოქსულია. საქართველოში განათლების მთელ სისტემას, განათლებასთან დაკავშირებულთ (პროფესორ-მასწავლებლებს, სტუდენტობას, მოსწავლეებს, პედაგოგებს) 3-ჯერ მეტი შეაქვთ სახელმწიფო ბიუჯეტში, ვიდრე იღებენ სახელმწიფო ბიუჯეტისაგან.

ხელისუფლების ოპოზიციური პოლიტიკური ძალები და პოლიტიკოსები ხელისუფლებას კი არ უნდა ვემსგავსებოდეთ სტუდენტობის მიმხრობასა და მოსყიდვაში, სტუდენტური მოძრაობის პოლიტიზებაში, არამედ ქვეყანას ვთავაზობდეთ განათლების სისტემის რეალურ რეფორმას -- ორიენტირებულს საერთაშორისო სტანდარტებზე და ქართულ ცნობიერებაზე,

ჩვენ ვთვლით, რომ ბრძოლა საქართველოსათვის ეს არის ბრძოლა დემოკრატიული სტუდენტობისათვის, სწავლაზე ორიენტირებული, მაღალი იდეალების თავისუფალი სტუდენტისათვის.

ამ მოძრაობის დაწყება ჩვენ ასე წარმოგვიდგენია: საქართველოს ყველა უმაღლეს სასწავლებელში უნდა შეიქმნას თავისუფალ სტუდენტთა 7-10 კაციანი ჯგუფები, რომლებიც თითო წარმომადგენლით ქმნიან წარმომადგენლობით რესპუბლიკურ საკორდინაციო შტაბს... პირველ ეტაპზე კეთდება თითოეული უმაღლესი სასწავლებლის სიღრმისეული ანალიზი, ხდება მათი განზოგადება მთელი რესპუბლიკის მაშტაბით, გამოსვლას იწყებს თავისუფალი სტუდენტური გაზეთი, იქმნება ვებ გვერდი, კეთდება საერთო სტუდენტური განაცხადი სახელმწიფო ტელევიზიაში დროის მოპოვებისათვის, ყალიბდება რამდენიმე უპირველესი სახელმწიფოებრივი მოთხოვნა ხელისუფლების წინაშე... ამ მოთხოვნების ირგვლივ ხდება მოუსყიდავი და თავისუფალი სტუდენტობის გაერთიანება.

ძირითადი სამუშაოები უნდა დასრულდეს 3-4 თვეში, გაზაფხულისათვის მთელმა საქართველომ უნდა იხილოს ნამდვილად ჯანსაღი, თავისუფალი და დემოკრატიული სტუდენტური მოძრაობა ძლიერი სახელმწიფოსათვის.

VI. მოძრაობა ,,რეალური დემოკრატიისათვის”

ძლიერი და დემოკრატიულია ის სახელმწიფოები, სადაც ხელისუფლება არის ხალხის მსახური, სადაც ხალხი ახორციელებს კონტროლს ხელისუფლების საქმიანობაზე. ეს არის რეალური დემოკრატია.

საქართველოში საპირისპირო პროცესები ძლიერდება -- ხელისუფლება კი არ ემსახურება ხალხს, ხალხი გახდა ხელისუფლების მსახური, ანუ ხალხი გახდა თავისი მსახურის მსახური. საქართველოში ხელისუფლება გამოვიდა საზოგადოებრივი კონტროლიდან. უფრო მეტიც, პოლიტიკოსებმა ხალხს წაართვეს ხელისუფლების საქმიანობაზე კონტროლის ფუნქცია და მოახდინეს ამ პროცესის პოლიტიზება. შედეგად მივიღეთ: ფუნქცია დაკარგული ხალხი, გაყოყოჩებული ხელისუფლება, ყალბი პოლიტიკოსები, დემოკრატიის თამაში რეალური დემოკრატიის ნაცვლად.

ჩვენ ვგეგმავთ კარდინალურ ღონისძიებებს იმისათვის, რომ ხელისუფლება დაუბრუნდეს საზოგადოერივ კონტროლს, თავი დაანებოს ხალხზე უფროსობას და გახდეს ხალხის მსახური. დასაწყისში 10-15 ძლიერი პიროვნება აყალიბებს მოძრაობას რეალური დემოკრატიისათვის და ითხოვს საქართველოს კონსტიტუციის იმ მოთხოვნის შესრულებას, რომლის მიხედვითაც საქართველოს პრეზიდენტის არჩევიდან რამდენიმე თვის განმავლობაში, საქართველოს პარლამენტი პრეზიდენტის საარჩევნო პროგრამაზე დაყრდნობით კანონის ძალას უნდა აძლევდეს საპრეზიდენტო ვადის პროგრამას. ამ პროგრამის საფუძველზე მთელი აღმასრულებელი ხელისუფლების ვერტიკალის ყველა პირველ პირს უნდა გააჩნდეს კონკრეტულ რეგიონში, ქალაქში, რაიონში თუ დარგში მოქმედების პროგრამა, რომელიც ცნობილი უნდა იყოს მოსახლეობისათვის და მოსახლეობაც საზოგადოებრივი ინსტიტუტების მეშვეობით უნდა ახორციელებდეს მის მონიტორინგს -- შესრულების კონტროლს.

ჩვენ ვთვლით, რომ საჭიროა ქალაქებსა და რაიონებში, მხარეებში შეიქმნას მოსახლეობის ნდობით აღჭურვილი ჯგუფები, რომლებიც კონტროლს გაუწევენ სახელმწიფო პროგრამების, როგორც შედგენას, ასევე მათ შესრულებას, ბიუჯეტში თანხების როგორც შესვლას, განსაკუთრებით თანხების ხარჯვას, პრივატიზების მთელ პროცესს -- რა იყიდება, რა ფასად, ვინ ყიდულობს, რა პირობებით და როგორ ასრულებს ამ პირობებს, როგორ ცხოვრობენ სახელმწიფო მოხელეები, არჩევითი ორგანოების წარმომადგენლები, როგორია ბიზნესთან სახელისუფლებო წრეებისა და მაღალჩინოსანთა ოჯახების დამოკიდებულიება.

მოსახლეობის ნდობით აღჭურვილი ჯგუფების საქმიანობა მწარე უნდა იყოს არა მარტო ხელისუფლებისათვის, არამედ ოპოზიციური პარტიებისა და ოპოზიციონერი პოლიტიკოსებისათვის. ისინიც ხალხის კონტროლის ქვეშ უნდა იყვნენ და მოსახლეობის ნდობით აღჭურვილი ჯგუფები ხალხს უნდა ეხმარებოდნენ იმაში, რომ არ დაუშვან შეცდომები არჩევნების დროს.

ჩვენი პროგრამის მიხედვით, მოძრაობამ რეალური დემოკრატიისათვის შეიძლება გამართული მოძრაობა დაიწყოს ოქტომბერ-ნოემბერში და მომდევნო წლის მარტ-აპრილში იქცეს მძლავრ ავტორიტეტულ საქვეყნო მოძრაობად.

VII. მოძრაობა ,,ძლიერი ეკონომიკისათვის --კონკურენტული გარემოსათვის”

დემოკრატიულ და დემოკრატიისაკენ მიმავალ ქვეყანაში პოლიტიკურ პროცესს, სერთოდ, ხელისუფლებას აქვს ერთი ფუნქცია -- კონკურენტული გარემოს შექმნა. პროგრესი, დემოკრატია, ადამიანის თავისუფლებაც და ნიჭის ძალაუფლებაც, ხალხის ცხოვრების დონის ზრდას, სამუშაო ადგილებიც, ბიზნესიც და საკუთრების თავისუფლებაც, კორუფციის წინააღმდეგ ბრძოლაც არის მხოლოდ იმ ქვეყნებში, სადაც არის კონკურენცია საზოგადოებრივ ყოფაში, პოლიტიკაში, ბიზნესსი და ადამიანის შესაძლებლობათა რეალიზაციის თვალსაზრისითაც. სხვა გამოცდილება, სხვა რამ არ იცის დღევანდელმა ცივილურმა მსოფლიომ, კაცობრიობის ისტორიამ.

დიდი ანალიზი არ არის საჭირო ნებისმიერი დაინტერესებული ადამიანი დარწმუნდეს იმაში, რომ საქართველოში ბიზნესი სრულად კონტროლდება ხელისუფლების მიერ და პრაქტიკულად ემსახურება ხელისუფლებას -- მის მიერ ძალაუფლების შენარჩუნებას. საქართველოში პოლიტიკა იქცა ბიზნესად, პარლამენტია ბიზნეს-კლუბი, ქართული ბიზნესი და მელი პოლიტიკური პროცესი საერთოდ კონტროლდება პოლიტიკური ფუნქციის მქონე საგადასახადო და საბაჟო სამსახურების, პოლიციის, უშიშროების, პროკურატურის, სასამართლოსა და ჯარის სარდლობის მიერ.

ჩვენ ვთვლით რომ ბრძოლა საქართველოსათვის ეს არის ძლიერი ეკონომიკისათვის, რომელიც წარმოუდგენელია კონკურენციის, კონკურენტული გარემოს, თავისუფალი ბიზნესის გარეშე.

მოძრაობა ,,ძლიერი ეკონომიკისათვი -- კონკურენტული გარემოსათვის” იწყება 7-10 კაციანი ჯგუფის შექმნით, რომელიც გააკეთებს ქვეყანაში კონკურენციის თვალსაზრისით არსებული მდგომარების სერიოზულ ანალიზს, გააცნობს საზოგადოებას, საერთაშორისო ორგანიზაციებს და, საჭიროების შემთხვევაში, შემოკრავს განგაშის ზარს. ეს იქნება პირველი ეტაპი, რომელიც დასრულდება სამ თვეში. მეორე ეტაპზე, უკვე დეკემბრიდან დაიწყება და მარტში დასრულდება ანალოგიური ჯგუფების შექმნა მხარეების, ქალაქებისა და რაიონების მიხედვით და აპრილიდან დაიწყება სრულფასოვანი, შესაბამის საერთაშორისო ორგანიზაციებთან სინქრონიზებული მოძრაობა კონკურენტული გარემოსათვის.

ჩვენ ვთვლით, რომ ბრძოლა ,,ძლიერი ეკონომიკისათვის - კონკურენტული გარემოსათვის” -- ეს უნდა იყოს მოძრაობა თავისუფალი მეწარმეობისათვის, საკუთრების თავისუფლებისათვის, ბიზნესზე ხელისუფლების უფროსობის პროცესის შეჩერებისათვის, ბიზნესის ხელშემწყობი საგადასახადო გარემოსათვის, საბანკო სისტემისათვის, ენერგეტიკული პირობებისათვის.

VIII. მოძრაობა "საქართველოს რეგიონები ძლიერი სახელმწიფოსათვის”

მსოფლიოში არ არსებობს ცივილური სახელმწიფო, რომელსაც ქვეყნის განვითარების ერთიანი კონცეფცია არ ჰქონდეს შემუშავებული და კანონით განმტკიცებული.

როგორც ჩანს, საქართველო ამ თვალსაზრისითაც გამორჩეული ქვეყანაა. მიუხედავად იმისა, რომ საქართველოს კონსტიტუციით დეკლარირებულია, რომ საქართველოს ხელისუფლებამ უნდა უზრუნველყოს საქართველოს რეგიონების თანაბარი განვითარება - საქართველოში არც განვითარების კონცეფცია არსებობს და არც რეგიონების თანაბარი განვითარება.

ყველაზე მძიმე მდგომარეობაში რაიონებია სოფელი კვდება, საკონცენტრაციო ბანაკს ემსგავსება, მოსახლეობა დიდ ქალაქებში, განსაკუთრებით თბილისში გადადის, და ზღვისპირა და საერთოდ საკურორტო ადგილებს უცხოელები ეპატრონებიან, საქართველოს ტყეებიც და მდინარეებიც უცხოელების ხელში გადადის. თბილისი ხდება საქართველოს მოსახლეობის საკრებულო - ეს ნიშნავს, რომ ერთის მხრივ, ქალაქების და რაიონების ძირითადი ნაწილი იცლება მოსახლეობისაგან და ამით კარგავს ფუნქციას, მეორე მხრივ, თბილისი ხდება გრანდიოზული და ამით კარგავს ფუნქციას. დამაფიქრებელია, რომ საქართველოს ბიუჯეტის თანხების თითქმის 80 პროცენტი დედაქალაქში ბრუნავს, აჭარაში იხარჯება იმაზე მეტი, ვიდრე თბილისა გარდა დანარჩენ საქართველოში და ამას აჭარის მოსახლეობისათვის ჯერ-ჯერობით სიკეთე არ მოუტანია, ვერც გრძნობს ამას აჭარის მოსახლეობა.

რეგიონალური განვითარებისთვის დამანგრეველი უნდა იყოს ის, რომ მოხდა ქვეყნის მართვის სრული ცენტრალიზაცია, გაუქმდა მერების პირდაპირი არჩევნები ქუთაისში, ფოთში, რუსთავში სხვა ქალაქებში, გაუქმდა არჩევითი ორგანოები სოფლებში, უუფლებოა ქალაქებისა და რაიონების საკრებულოები - ადგილობრივ საკითხებს წყვეტენ არა ადგილებზე ხალხის მიერ არჩეული ორგანოები, არამედ ცენტრალური ორგანოების წარმომადგენლები.

ბრძოლა საქართველოსათვის - ეს არის ძლიერი რეგიონები, ანუ დეცენტრალიზებული მმართველობა, ეკონომიკა და ფინანსები. ჩვენ ვთვლით, რომ, პირველ ეტაპზე (სექტემბერი, ოქტომბერი), შეიქმნას 20-25 კაციანი ავტორიტეტული ჯგუფი, რომელიც გააანალიზებს ქვეყნის ხელისუფლების რეგიონალურ პოლიტიკას, საერთოდ ქვეყნის რეგიონებში არსებულ მდგომარეობას. გამოიტანს ამ მასალას ფართო სამსჯავროზე და ოქტომბრის ბოლოს დააფუძნებს მოძრაობას "საქართველოს რეგიონები - ძლიერი სახელმწიფოსათვის”.

ნოემბერ - დეკემბერში - შემუშავებული იქნება ქვეყნის განვითარების ერთიანი კონცეფცია რეგიონალურ ჭრილში, წარედგინება ხალხს, ხელისუფლებას, პოლიტიკურ პარტიებს, არასამთავრობო სექტორს...

მარტის თვისთვის - დასრულდება განხილვა ყველაზე დონეზე ... აპრილიდან - მთელი ძალით მოქმედებაში მოვა შემუშავებული კონცეფციის მოთხოვნათა შესრულება.

ფაქტი ერთია, ხელისუფლების დამოკიდებულება რეგიონებისადმი დანაშაულებრივია, თუ იგი სასწრაფოდ არ შეიცვალა, შემდგომ მისი უარყოფითი შედეგების გამოსწორება შეუძლებელი იქნება.

IX. მოძრაობა ,,ტერიტორიული მთლიანობისათვის - ერთიანი საქართველოსათვის”

აშკარაა, რომ საქართველოს ტერიტორიული მთიანობის აღდგენის პრობლემა ჩიხში შევიდა. რაც დრო გადის, ერთის მხრივ, ამ პრობლემით მსოფლიოში დაინტერესება იზრდება, მეორეს მხრივ, რაც მეტია დაინტერესება, მით მეტად ვცილდებით აფხაზეთს, ცხინვალს, საქართველოს ერთიანობას.

ჩვენ ვთვლით, რომ ეს პარადოქსალური და ჩიხური მდგომარეობა ბევრად (თუ მთლიანად არა) არის განპირობებული ხელისუფლების არასწორი პოლიტიკით. საქართველო გადაიქცა მსოფლიო გიგანტების ინტერესებთა დაჯახების ქვეყნად, ნაცვლად იმისა, რომ ამოსავალი ყოფილიყო საქართველოს ინტერესი და მასზე სხვა სახელმწიფოთა ინტერესების ზედდება, მოხდა პირიქით, ქართული ინტერესი კვდება და საქართველოში სხვა ქვეყნების ინტერესები ძლიერდება.

მოძრაობა "ტერიტორიული მთლიანობისათვის - ერთიანი სახელმწიფოსათვის” - ეს იქნება პროფესიონალთა თანამშრომლობა სწორი პოლიტიკის შემუშავებისათვის, ამ საქმეში ქართველი და არაქართველი პროფესიონალების ფართოდ მიზიდვისათვის, ეს იქნება მუშაობა აფხაზეთიდან დევნილებთან, დიალოგი სოხუმთან, ცხინვალთან, აფხაზებთან, ოსებთან, ეს იქნება პოზიციების შეჯერება საერთაშორისო მოთხოვნებთან.

სასურველია აგვისტოს თვეში მოქმედება დაიწყოს 5-7 კაციანმა საორგანიზაციო კომიტეტმა, რომელიც სექტემბრის ბოლოსათვის ორგანიზებას გაუკეთებს მოძრაობის დაფუძნებას. ოქტომბერ - ნოემბერში - იქმნება მოძრაობის გაფართოების და მისთვის ერთიანი ქართული მოძრაობის სახელის დამკვიდრების პროცესი, დეკემბერში - ჩამოყალიბდება მოძრაობის მთავარი მოთხოვნები ხელისუფლების მიმართ, იანვარ - თებერვალ - მარტში - მოხდება საქართველოს მოსახლეობის, საქართველოს მეგობართა გაერთიანება ამ მოთხოვნების ირგვლივ, აპრილ - მაისში - მოეწყობა დიდი შეხვედრები საქართველოს რეგიონების მიხედვით, რომელიც დამთავრდება მოძრაობის ყრილობით და შემდგომი მოქმედების პროგრამის დამტკიცებით.

X. მოძრაობა ,,პოლიტიკური კორუფციის წინააღმდეგ”

მსოფლიო გამოცდილება ადასტურებს, რომ ნებისმიერი სახელმწიფოსათვის საშიშია არა კორუფცია, არამედ პოლიტიკური კორუფცია. იგი დამანგრეველია და განიხილება, როგორც ტერორისტული პროცესი სახელმწიფოს წინააღმდეგ. დემოკრატიულ ქვეყანაში სახელმწიფო პოლიტიკური მანქანა ებრძვის კორუფციას, ტოტალიტარული და ავტორიტარული მმართველობის ქვეყანაში კი ხელისუფლება ძალაუფლებას ინარჩუნებს პოლიტიკურ კორუფციაზე დაყრდნობით. პოლიტიკური კორუფცია ეს არის დიქტატორული რეჟიმის შენარჩუნების სისტემა.

საქართველო არის პოლიტიკური კორუფციის ქვეყანა. საქართველოში მართვის სისტემაა კორუმპირებული. ჰუმანიტარული დახმარებით დაწყებული -- პრივატიზაციით, საგადასახადო სისტემით, საკადრო პოლიტიკით გაგრძელებული და პარლამენტის დაკომპლექტების წესით, საარჩევნო კანონმდებლობით, არასამთავრობო სექტორით და საგარეო პოლიტიკით დამთავრებული -- არის პოლიტიკური კორუფცია. მოსახლეობისათვის ეს ყველაფერი პრაქტიკულად უცნობია. მახინჯი ფიარის დიდოსტატმა ხელისუფლებამ მოსახლეობას შეუქმნა იმის შთაბეჭდილება, რომ იგი (ხელისუფლება) ებრძვის კორუფციას და ეს ბრძოლა წარმატებულია.

ჩვენი ამოცანაა, ვაჩვენოთ ხალხს და საერთაშორისო ორგანიზაციებს ის, რაც რეალურად ხდება ქვეყანაში. სწორედ ამიტომ ვიწყებთ მოძრაობას პოლიტიკური კორუფციის წინააღმდეგ. უმაღლესი რანგის პროფესიონალთა მონაწილეობით იქმნება 20-25 კაციანი ჯგუფი, რომელიც პირველ ეტაპზე, სექტემბერ - ოქტომბერ - ნოემბერში აკეთებს მიუკერძოებელ გამოძიებას 10-12 და მეორე ეტაპზე, დეკემბერ - იანვარ - თებერვალ – მარტში 12-15 პრობლემის მიხედვით.

გამოძიებას დაექვემდებარება: საქართველოში 1992-2008 წლებში შემოსული გრანტები -- ვინ მიიღო, რაში დაიხარჯა, რა დარჩა ქვეყანას... ნულოვანი პრივატიზაცია ვის ინტერესებში შედიოდა, როგორი კანონებით განხორციელდა, ვინ მოახდინა ამ კანონების ინიცირება, რა მიიღო ქვეყანამ ნულოვანი პრივატიზაციით... ჯართის და ხე-ტყის ბიზნესი -- როგორი კანონმდებლობით მიდიოდა და მიდის ეს პროცესი, ვისი ინიციატივით ხდებოდა ამ კანონების მიღება, რა გავიდა ქვეყნიდან, ვინ გაიტანა, რა ფასებში, როგორი იყო იმ პერიოდისათვის საერთაშორისო ფასები, რა მიიღო ხალხმა და ქვეყანამ ჯართისა და ხე-ტყის ბიზნესით... ბუნებრივი სიმდიდრეები -- ოქროს მადნები, მარგანეცი, ნახშირი, ბორჯომის წყალი, წყალი - ვის ხელში იყო და ვის ხელშია ეს ბიზნესი, ვის აწყობდა ჭიათურ-მანგანუმის გაკოტრების დაწყება, ზესტაფონის ფერო, მადნეულის საბადოები და სხვა... რა ხდებოდა და ხდება ამ საწარმოებში, ვინ გამოაცხადა ზესტაფონის სილიკო-მანგანუმის ბუნებრივი საწყობები ნაგავსაყრელებად, ვინ იდგა და ვინ დგას ბუნებრივი რესურსების გადამამუშავებელი კერძო სტრუქტურების უკან, რას უნდა იღებდეს სახელმწიფო ბუნებრივი სიმდიდრეებისაგან და რას იღებს სინამდვილეში... ჰოდრორესურსები, ენერგეტიკა - ვის ინტერესებს ემსახურება - ხალხის, თუ სახელისუფლები ჯგუფის? სინამდვილეს შეეფერება თუ არა ის, რომ საქართველოს ჰესებზე წყალს ღვრიდნენ და ხალხს შუქს არ აძლევდნენ, რას ნიშნავდა მთელი დასავლეთ საქართველოს ერთიანად გამორთვის გადაწეყვეტილების მიღება... რატომ არ მოხდა საქართველოში მეორადი პრივატიზაცია, რატომ არ ამოქმედდა კანონი გაკოტრების შესახებ ყველასათვის ერთნაირად, როგორ გადანაწილდა (როგორ მოხდა წილებში ჩაჯდომა) ბიზნეს-წილები 2003 წლის ნოემბრის ე.წ. ,,ვარდების რევოლუციის” შემდგომ, რა შედეგი მოჰყვა მეორადი პრივატიზაციის ნაცვლად გამარჯვებული პოლიტიკური ძალის წარმომადგენელთა ბიზნეს-წილებში ჩაჯდომას... არის თუ არა საქართველოს პარლამენტი ბიზნეს-კლუბი, რა ბიზნესი დგას პარლამენტართა და სახელმწიფო მოხელეთა უკან, ვის ინტერესებს ემსახურება ახალი პარლამენტი და მის მიერ მიღებული კანონები... როგორ ცხოვრობენ სახელმწიფო მოხელეები, რა გზით დააგროვეს მათ სიმდიდრე - ხალხის გაღარიბებით, თუ ეკონომიკის გაძლიერებით... საქართველოს ბიუჯეტი - საიდან შედის ფული (დარგობრივი სტრუქტურა), ბიუჯეტი არის ეკონომიკის ძლიერების შედეგი, თუ ეს არის მოსახლეობის ჯიბიდან ამოღებული ფულის ნაერთი, რაში იხარჯება საქართველოს ბიუჯეტი, რომელი ფირმები და სახელმწიფო მოხელეები დგანან ბიუჯეტის ხარჯვითი ნაწილის უკან, რომელ ბიზნესს დაუდგა გარანტად სახელმწიფო ბიუჯეტი, ვის ეკუთვნის ეს ბიზნესი, ვინ დგას სახელმწიფო ვალების გასტუმრების პროცესის უკან (თურქმენეთის, უზბეკეთის ვალები), როგორი პირობებით ააშენეს თურქებმა თბილისის აეროპორტი, როგორი იყო გერმანელთა პირობები და საერთოდ ვინ დგას თბილისის აეროპორტის, მთლიანად ავია-ბიზნესის უკან... ავტობანის მშენებლობა საქართველოში - რატომ არ გაგრძელდა იგი იტალიელებთან ხელმოწერილი კონტრაქტის მიხედვით, ვისი ფულით და როგორი ხარჯვის მექანიზმით შენდება ავტობანი, ვის ფინანსურ ინტერესებში შედის იგი, როგორ შეიძლებოდა განხორციელებულიყო, რომ არა პრეზიდენტის ოჯახის ინტერესები... სამშენებლო ბიზნესი გზების მშენებლობა -- ვინ დგას ამ ბიზნესის უკან, როგორ ზარალდება ხალხი, რატომ ღირს საქართველოში თვითღირებულებაზე 3-4-ჯერ ძვირი კვადრატული მეტრი საცხოვრებელი ფართი... ინვესტიციები -- საიდან შემოვიდა, ვის გამგებლობაში აღმოჩნდა, ვისი გადაწყვეტილებით, როგორ იხარჯება და რა გაკეთდა საქართველოში სახელმწიფო ინვესტიციებით... ნარკო ბიზნესი, იარაღის ბიზნესი, სათამაშო ბიზნესი, მიწის ბიზნესი -- ვინ დგას მათ უკან... უშუქობა, უგაზობა, უხელფასობა, დაბალი და თან გაუცემელი პენსიები, ნიუჯეტის სექვესტრების სისტემა - რა იყო ყოველივე ეს, რეალური მდგომარეობის შედეგი, თუ ხელოვნურად მოწყობილი იმისთვის, რომ ხალხი დაემშიათ, დაეუძლურებინათ - შედეგად რევოლუცია მოეხდინათ და შემდეგ ადვილად ემართათ მშიერი და დაუძლურებული ხალხი... მშიერი და დაუძლურებული ხალხი, მდიდარი ხელისუფლება, ზემაღალანაზღაურებადი სახელმწიფო მოხელეები, ფულის დარიგებით გაჩუმებული ინტელიგენცია, კომპრომენტირების მექნიზმებით მონად ქცეული მეწარმეები და ფულიანები - რას ნიშნავს ყოველივე ეს და ვის ინტერესებში შედის - ქვეყნის მშენებლობის, თუ ქართული ცნობიერების დანაწევრების, დემოკრატიის, თუ ტოტალიტარული რეჟიმის?

ამ და ბევრი სხვა მიმართულებით ჩატარდება კვლევა გამოძიება. მასალები დაიბეჭდება მრავალტირაჟიან ქართულ გამოცემებში, გამოვა, როგორც ცალკე ბროშურებად, ასევე წიგნებად, განთავსდება სპეციალურ ვებ გვერდზე, დაეგზავნება საელჩოებს, თითოეულ გამოძიებას დაეთმობა არაერთი პრეს-კონფერენცია.

XI. მოძრაობა ,,სიცოცხლისა და არსებობისათვის”

ეს არის უმუშევართა, პენსიონერთა, ხელისუფლებისაგან მოტყუებულ მეანაბრეთა და კოოპერატიული ბინათმშენებლობის წევრთა, სოციალურად დაჩაგრულთა მოძრაობა. მსოფლიოს ნებისმიერი ქვეყნის ხელისუფლების უპირველესი კონსტიტუციური ვალდებულებაა უზრუნველყოს ადამიანის ბუნებითი უფლებების (სიცოცხლე, სიტყვის თავისუფლება, საკუთრების უფლება) დაცვა. შესაბამისად ხელისუფლება, რომელიც ამას ვერ შეძლებს, საკუთარ თავს აყენებს კონსტიტუციის გარეთ და უნდა გადადგეს. საქართველოში მდგომარეობა კატასტროფულია: რაც დრო გადის, მდიდარი კიდევ უფრო მდიდარი და ღარიბი კიდევ უფრო ღარიბი ხდება. კიდევ უფრო მეტი, ხელისუფლებას აწყობს ღარიბი და გაჭირვებული, მათი მოსყიდვით და არჩევნების გაყალბებით რჩება ხელისუფლებაში, ინარჩუნებს ძალაუფლებას. რეალობა გაცილებით მწარეა, ვიდრე ეს ერთი შეხედვით ჩანს: საქართველოში მოაზროვნე ადამიანთა პოლიტიკური დრო გაჩერდა, მთავარ პოლიტიკურ ძალად ღარიბი და სიღარიბე იქცა. ტრაგედიაა როცა აცნობიერებ, რომ მაშინ, როცა შენი ქვეყნის მოსახლეობის 80%-ის შემოსავალი 10-ჯერ ნაკლებია მსოფლიოში ბოლო ადგილზე მყოფ ნიგერიის საშუალო მაცხოვრებლის შემოსავალზე, როცა აცნობიერებ, რომ ცივილიზაციის სათავეებთან მდგომი ქვეყნის პროფესორისა და მასწავლებლის, კულტურის მოღვაწის ყოველწლიური შემოსავალი 15-20-ჯერ ნაკლებია ნიგერიელი პროფესორისა და მასწავლებლის ხელფასზე... როცა ნიგერიელის პენსია საშუალოდ 20-ჯერ აღემატება ქართველის პენსიას, როცა აშშ-ში მინიმალური საათობრივი ანაზღაურება (20-30 დოლარი) უტოლდება დამსახურებული ქართველის ერთი თვის პენსიას და 3-ჯერ მეტია საქართველოში მცხოვრები ქართველი ხიზანის ყოველთვიურ შემწეობაზე, როცა შენი ქვეყნის მოღვაწე, დამსახურებული ადამიანი ერთი თვის პენსიით 8 კგ. პურს და 4-5 კგ. ხორცს ყიდულობს და ამ დროს შენი ქვეყნის მინისტრის ოფიციალური შემოსავალი 4-5 ჯერ აჭარბებს საშუალო ამერიკელის ანალოგიურ შემოსავალს, მეტია ევროპის წარმატებული ქვეყნების მინისტრების შემოსავალზე და, პრაქტიკულად, უმდიდრესი ქვეყნის -- აშშ-ს მინისტრის ხელფასს უტოლდება. ტრაგედიაა როცა რწმუნდები, რომ შენს მიერ არჩეული დეპუტატი არჩევიდან მეორე დღესვე უჩვეულოდ მდიდრულ და იმავდროულად უდარდელ ცხოვრებას იწყებს, რომ პრაქტიკულად, ძნელი მოსაძებნია ხელისუფლებაში კაცი, რომელსაც რამდენიმე სახლი, აგარაკი და მანქანა არ ჰქონდეს, არ ფლობდეს აქციებს, შვილები უძვირეს სასწავლებლებში არ სწავლობდნენ და არ ეწეოდნენ ფინანსურად აღვირახსნილ ცხოვრებას, ქართულ და უცხოურ ბანკებში არ ჰქონდეს დიდი ფული და ხელზე არსებული ფულის ოდენობა 10 000 ევროს არ აღემატებოდეს. სამწუხაროა, რომ ეს ხდება იმ ქვეყანაში, სდაც 2003 წელს ე.წ. ,,ვარდების რევოლუცია” ღარიბთა სახელით და მდიდართა სიძულვილით მოხდა. იმ ქვეყანაში სადაც ხალხს დაპირდნენ სამუშაო ადგილებს ღირსეული ანაზღაურებით, პენსიონერებს საარსებო მინიმუმს, მეანაბრეებს -- ანაბრებს, ხიზნებს -- დაბრუნებას და გაზრდილ შემწეობას. ჩვენი ამოცანაა არა მხოლოდ ის, რომ ვამხილოთ მატყუარა ხელისუფლება, არამედ დავიწყოთ სერიოზული მოძრაობა იმისათვის, რომ საქართველოს ნებისმიერ მოქალაქეს მოხსნილი ჰქონდეს სამი პრობლემა: 1. საარსებო მინიმუმის, 2. სამედიცინო მომსახურეობის, 3. საცხოვრებელი ბინის. ყოველივე ამისათვის: აგვისტოში -- იქმნება საორგანიზაციო კომიტეტი, იხვეწება მოქმედების პროგრამა; სექტემბერში -- ფუძნდება მოძრაობა ,,სიცოცხლისა და არსებობისათვის”. უმუშევრები, პენსიონერები, დევნილები, ხელისუფლებისაგან მოტყუებული მეანაბრეები და კოპერატიული ბინათმშენებლობის წევრები, სოციალურად დაჩაგრული მოქალაქეები კონსტიტუციურ ულტიმატუმს უყენებენ ხელისუფლებას, რომლის მოთხოვნები დაახლოებით ასეთი უნდა იყოს:

ან ჩვენ მივიღებთ სამუშაო ადგილებს ღირსეული ანაზრაურებით,
ან ჩვენ და ყველა მეანაბრეს საქართველოში დაგვიბრუნდება სახელმწიფოს მიერ წაგლეჯილი დანაზოგები შეტანის მომენტისათვის მყარი ვალუტის შესაბამისი ექვივალენტით,
ან ხელისუფლება უზრუნველყოფს მოტყუებული კოოპერატიული ბინათმშენებლობის წევრების დაკმაყოფილებას ბინებით, ან თანხის დაბრუნებას შეტანის მომენტისათვის მყარი ვალუტის შესაბამისი ექვივალენტით,
ან ჩვენი და საქართველოში მცხოვრები ყველა ოჯახი მიიღებს საარსებო მინიმუმს:
ან ეს ხელისუფლება უნდა წავიდეს, რადგან ჩამოთვლილი პრობლემების მოუგვარებლობით იგი საკუთარ თავს აყენებს ანტიკონსტიტუციურ მდგომარეობაში!!!

ოქტომბერში - იწყება მოძრაობა კონსტიტუციური ულტიმატუმის შესრულების მოთხოვნის მიზნით; ოქტომბერ – ნოემბერ - დეკემბერ - იანვარ - თებერვალ - მარტში ეს მოძრაობა იღებს საქვეყნო ხასიათს... შესაბამისი შტაბები იქმნება მხარეებში, ქალაქებსა და რაიონებში; აპრილში -- ეწყობა ყრილობა, რომელიც მსოფლიოს დემოკრატიული ქვეყნების გამოცდილების გათვალისწინებით, ქმნის ამ ადამიანთა უფლებების დამცველ საზოგადოებრივ ლიგას, რომელიც შემდგომში კიდევ უფრო გაამწვავებს მოთხოვნებს ხელისუფლების მიმართ. დასკვნა: მშიერ და დაუძლურებულ ქვეყანაში სიკეთე გათითოკაცებულია და ბოროტება ერთ სახელისუფლებო პოლიტიკურ ძალად არის შეკრული. სახალხო მოძრაობამ ,,სიცოცხლისა და არსებობისათვის” უნდა შეძლოს ერთ ქართულ ძალად გათითოკაცებული სიკეთის შეკვრა და ბოროტების დაშლა. პრაქტიკულად მოძრაობა სიცოცხლისა და არსებობისათვის არსი იქნება ბრძოლა სიკეთისთვის (ხალხისთვის) ბოროტების (ანუ მის მომტან ხელისუფლების) წინააღმდეგ.

XII. მოძრაობა "სიტყვის თავისუფლებისათვის”

მსოფლიო გამოცდილებით ქვეყნის და ხელისუფლების დემოკრატიულობის საზომი არის სიტყვის თავისუფლება. ქვეყანა, სადაც არის სიტყვის თავისუფლება - დემოკრატიულია ან დემოკრატიისაკენ მიმავალი, მას ჰყავს გონიერი ხელისუფლება, რომელიც კი არ ებრძვის თავისუფალ სიტყვას, არამედ ამკვიდრებს სიტყვის თავისუფლებას. საქართველოში სრულიად განსხვავებული სიტუაციაა. ე.წ. "ვარდების რევოლუციის” შემდეგ დაიხურა ტ/კ "მეცხრე არხი” ტ/კ "იბერია” ტ/კ "202”, დაიხურა პრაქტიკულად ყველა გადაცემა, რომელიც ოდნავ მაინც იყო დაკავშირებული სიტყვის თავისუფლებასთან ... ყველა ტელეკომპანია დაექვემდებარა მკაცრ სახელისუფლებო ცენზურას; ამ პროცესმა იმსხვერპლა ტ/კ "იმედის” მფლობელი ბადრი პატარკაციშვილი; ხელისუფლების დანამატად იქცა თითქმის ყველა რეგიონული ტელევიზია; საშინელი ზეწოლაა ბეჭვდით მედიაზე - დაიხურა ბევრი გაზეთი და ჟურნალი. ხელისუფლებამ მაღალანაზღაურებადი თანამდებობებით, სხვადასხვა გრანტებით და დაბალპროცენტიანი საბანკო სესხებით მოისყიდა ჟურნალისტთა უდიდესი ნაწილი. ადამიანებს ეშინიათ ტელეფონზე საუბრის - მათ უსმენენ, ადამიანთა ურთიერთობებიდან მიდის გულახდილი და მართალი საუბარი, რადგან უშიშროებამ მეზობლებშიც, მეგობრებშიც, სანათესაოშიც, უბანშიც თავისი "მოენეები” (მაღალანაზღაურებული) გაიჩინა. მდგომარეობა, მართლაც, კატასტროფულია. ჩვენ მიგვაჩნია, რომ თუ დღეს რაიმის გადარჩენაზე უნდა იყოს საუბარი - სწორედ სიტყვის თავისუფლების გადარჩენაზე, რადგან ამის გარეშე საუბარი ცივილიზებულ ქვეყანაზე, დემოკრატიასა და პროგრესზე, კორუფციის წინააღმდეგ ბრძოლაზე - წარმოუდგენელია. რეფორმატორული პარტიის ფორმირების, "თავისუფალი აზრის სახლის” შექმნის პარალელურად უნდა ჩამოყალიბდეს დიდი საზოგადოებრივი მოძრაობა სიტყვის თავისუფლებისათვის. პირველ ეტაპზე, აგვისტოში, უნდა შეიქმნას 10-15 კაციანი გაბედულ პროფესიონალთა ჯგუფი, რომელიც შეისწავლის სხვადასხვა ქვეყნების გამოცდილებას, გაანალიზებს საქართველოში სიტყვის თავისუფლების კუთხით არსებულ მდგომარეობას და უკვე სექტემბერში საზოგადოებას, საერთაშორისო ორგანიზაციებს, საქართველოში აკრედიტებულ საელჩოებსა და დიპლომატიურ მისიებს, პოლიტიკურ პარტიებს, ელექტრონული და ბეჭვდითი მედიის წარმომადგენლებს შესთავაზებს, როგორც შეფასებებს, ასევე მოქმედების პროგრამას. ოქტომბერ - ნოემბერ - დეკემბერში უნდა მოეწყოს დიდი შეხვედრები და გამოსვლები სიტყვის თავისუფლებისათვის. პრაქტიკულად არ უნდა დარჩეს ოჯახი, სადაც არ შევა ერთი რომელიმე გაზეთი მაინც, სადაც ნაჩვენები, განხილული იქნება ეს პრობლემა, ის, თუ ვის ინტერესებში შედის სიტყვის დაპატიმრება, სიტყვის თავისუფლების შეზღუდვა. ამ პერიოდში მთელი მსოფლიოსათვის უნდა გახდეს ცნობილი თუ რა მდგომარეობაა საქართველოში სიტყვის თავისუფლებისათვის. მეორე ეტაპზე - დაწყებული იანვრიდან - უნდა მოხდეს მოძრაობის გაძლიერება, დაიწყოს მზადება საერთაშორისო კონფერენციისთვის და მაისის თვეში ჩატარდეს სიტყვის თავისუფლებისადმი მიძღვნილი საერთაშორისო კონფერენცია.

XIII. "ყოველთა ქართველთა (თანამემამულეთა) კონგრესი”

ამ მძიმე ჟამს საქართველოს აქვს ერთი პრაქტიკულად გამოუყენებელი სიმდიდრე - საქართველოს გარეთ მცხოვრები ქართველები, აფხაზები, საქართველოდან წასული ოსები, საქართველოდან წასული ებრაელები. ჩვენ მიგვაჩნია, რომ "ყოველთა ქართველთა კონგრესი” - ეს უნდა იყოს საქართველოს გარეთ მცხოვრებ ქართველებთან და საქართველოდან წასულებთან თანამშრომლობის, ქვეყნის ცხოვრებაზე მათი გავლენის გაძლიერების, უცხოეთში ქართული სახელმწიფოს ინტერესების დაცვის, ქართული ბიზნესის, კულტურის, ხელოვნების, მეცნიერების, განათლების, მხარდაჭერის სისტემა. სამწუხაროა, რომ დღემდე ჩვენი ქვეყნის ურთიერთობა საზღვარგარეთის ქვეყნებთან ეს არის საქართველოს ხელისუფლების ურთიერთობა ამ ქვეყნების ხელისუფლებებთან. პრაქტიკულად მოკვდა კულტურული, სამეცნიერო ხასიათის, ბიზნეს და სხვა ურთიერთობები. საქართველოს ხელისუფლება ფიქრობს არა საზღვარგარეთ მცხოვრებ ქართველთა ერთიანობაზე, არამედ მათ დაპირისპირებასა და დანაწევრებაზე. ჩვენი მიზანია, ეს სიტუაცია შეიცვალოს და შეიქმნას პირობები "ყოველთა ქართველთა კონგრესის” სრულიად ამოქმედებისათვის. აგვისტო - სექტემბერში - საორგანიზაციო ჯგუფი (7-10 კაცი) აყალიბებს მიმართულების პროგრამას, რომელიც ოქტომბერ - ნოემბერ - დეკემბერში ანალოგიურ ჯგუფებს შექმნის საზღვარგარეთის ქვეყნებში. იანვარ - მარტ- აპრილში - საზღვარგარეთის ქვეყნებში ტარდება კონფერენციები საქართველოდან წასულთა მონაწილეობით, რომლებზეც განხილული უნდა იქნეს კონკრეტული პროგრამები და წინადადებები, თუ როგორ შეიძლება მეტი ეფექტურობით ქართული ინტერესების დაცვა კონკრეტულ ქვეყანაში. მაისში - საქართველოში უნდა ჩატარდეს ყოველთა ქართველთა კონგრესი, რომელიც აირჩევს ხელმძღვანელ ორგანოებს, განსაზღვრავს მოქმედების მიმართულებას, დაამტკიცებს კონკრეტულ პროგრამას.

XIV. არასამთავრობო ორგანიზაციათა ალიანსი

ცივილიზებული და დემოკრატიული ქვეყნის ერთ-ერთი უპირველესი ატრიბუტი არის თავისუფალი არასამთავრობო სექტორი. იგი არის ხელისუფლებაზე საზოგადოებრივი გავლენისა და კონტროლის სისტემა. საქართველოში არასამთავრობო სექტორი დაბინძურდა და ამის ინიციატორი არის "მოქკავშირისა” და მისი მემკვიდრე "ნაცმოძრაობის” ლიდერთა გუნდი. არასამთვრობო სექტორის დიდი ნაწილი საქართველოში ეს არის ხელისუფლების ჯიბე, ხელისუფლების მიერ და ხელისუფლების რეკომენდაციით უცხოეთიდან ფინანსირებადი სისტემა, რომელმაც მოახდინა ე.წ. "ვარდების რევოლუცია”, ფულით მოსყიდული არასამთავრობო სექტორი მოიყვანა ხელისუფლების სათავეში, რომელმაც ასევე ფულის ძალით შექმნა მისი მორჩილი ახალი არასამთავრობო სექტორი. ეს მახინჯი სისტემა უნდა დასრულდეს. საქართველოს ჭირდება თავისუფალი არასამთავრობო სექტორი, ისეთი, რომლის მთავარი ამოცანა იქნება ქართული სახელმწიფოს ინტერესების დაცვა, საქართველოში დემოკრატიზაციის პროცესების გაძლიერება, ბრძოლა თავისუფალი პრესისათვის და სიტყვის თავისუფლებისათვის, ადამიანის უფლებების დაცვა, ხელისუფლების დაქვემდებარება საზოგადოებრივ კოტროლს. ამ ფუძემდებლური პრინციპებიდან გამომდინარე იქმნება წარმომადგენლობითი საორგანიზაციო კომიტეტი, რომელიც აგვისტოში ჩამოაყალიბებს ალიანსის შექმნის მთავარ კრიტერიუმებს. სექტემბერში გამოაქვეყნებს მათ და კონკრეტულ არასამთავრობო ორგანიზაციებთან კონსულტაციით და თანამშრომლობით ოქტომბრიდან დაიწყებს ალიანსის ჩამოყალიბებას. სასურველია მომდევნო წლის მარტიდან მასშტაბურ პრაქტიკულ მოქმედებებზე გადასვლა. საერთო ამოცანაა, რომ მომდევნო წელი ვაქციოთ ხელისუფლებაზე დემოკრატიული შეტევის წლად - ჩავატაროთ ვადამდელი საპარლამენტო არჩევნები - ახალი, ნამდვილად დემოკრატიული კანონმდებლობით, ქვეყნის მოსახლეობასთან მივაღწიოთ კონსენსუსს ქვეყნის მოწყობის თაობაზე.

XV. პოლიტიკურ ძალთა დემოკრატიული ასამბლეა

ჩვენ კარგად გვესმის, რომ ოპოზიციის საყოველთაო გაერთიანება ყოველთვის უტოპიური ამოცანა იყო, ისევე როგორც ხელისუფლებისა და ოპოზიციის შეხმატკბილება. ამის არც რეალური საფუძველი არსებობს, რადგან ყოველი პარტია იქმნება კონკრეტულ პრინციპებზე, მათ შორის, იდეოლოგიურზე დაყრდნობით და განსხვავებული პრინციპების პარტიების ქუჩაში, ვინმეს ან რამეს სიძულვილით გაერთიანებას შემდგომში დაპირისპირებასთან და ახალ გადატრიალება - რევოლუციებთან მივყავართ. მაგრამ გვესმის ისიც, რომ ერთობლივი მუშაობა შეიძლება კონკრეტული საქმის და კონკრეტული იდეის გარშემო, თუ ეს საქმე და ეს იდეა გადაუდებლად საჭიროა მოცემულ მომენტში. რეფორმატორული პოლიტიკური პარტიის შექმნის პარალელურად, ასეთ გადაუდებელ საქმედ დღეს ჩვენ ვხედავთ: დემოკრატიზაციის საერთო პროცესის ფარგლებში, ნამდვილად დემოკრატიული და სახალხოდ აღიარებული არჩევნების ჩატარებას საქართველოში, რეფერენდუმს სახელმწიფო მოწყობის თაობაზე, ვადამდელ საპარლამენტო და ადგილობრივ არჩევნებს, არჩევნებამდე შეთანხმებას კანონ-პროექტზე, "ოპოზიციის შესახებ” და ე.წ. "ვარდების რევოლუციის” შედგომ მიღებული საკონსტუტიციო ცვლილებების გაუქმებაზე. ჩვენ გვჯერა, რომ ეს ამოცანა შეგვაძლებინებს ერთობლივ მუშაობას. ჩვენ საჭიროდ მიგვაჩნია შეიქმნას "თავისუფალ პოლიტიკურ ძალთა დემოკრატიული ასამბლეა”, რომელიც გარკვეული წარმომადგენლობის წესით, გააერთიანებს ყველა ძირითად თავისუფალ პოლიტიკურ ძალას და ამ პოლიტიკურ ძალთა სრული კონსენსუსით - პოლიტიკოსებს. ჩვენ მიგვაჩნია, რომ "დემოკრატიული ასამბლეა” უნდა იყოს იმ პოლიტიკურ ძალთა, პოლიტიკოსთა და ერისკაცთა თანამშრომლობა, რომელთათვისაც მიუღებული და შეურაცმყოფელია ვინმეს ან რამის მიმართ სიძულვილით გაერთიანება, რომელთაც თავიანთი პოლიტიკური თავისუფლება არ მიუყიდიათ არც უცხო ქვეყნების პოლიტიკური ჯგუფების და პოლიტიკური ინტერესებისათვის და არც პოლიტიკით დაინტერესებულ ფულიანთა დაკვეთების ასრულებენ. თავის დროზე ჩვენ ვიყავით ერთ-ერთი მთავარი ინიციატორი ეროვნული ყრილობის მოწვევისა. ეს იდეა თითქმის ყველა პოლიტიკური ძალის მიერ იქნა მხარდაჭერილი, იგი გაიზიარა ქართული სამეცნიერო და შემოქმედებითი ინტელიგენციის დიდმა ნაწილმა. 2006 წლის 8 ივლისს ხელმოწერილი იქნა დეკლარაცია ეროვნული ყრილობის მოწვევის თაობაზე. სასურველია "დემოკრატიულმა ასამბლეამ” გააცოცხლოს ეს იდეა და სათავეში ჩაუდგეს ეროვნული ყრილობის მოწვევას. ეს იქნება დიდი ქართული თავყრილობა. საერთო ძალისხმევისა და მხარდაჭერის პირობებში იგი შეიძლება მომავალ წელს ჩატარდეს.

XVI. ფიარისა და პროგრამის მონიტორინგის - საზოგადოებასთან ურთიერთობის სისტემა.

მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენს მიერ წარმოდგენილი პროგრამა "ბრძოლა საქართველოსთვის” მრავალწახნაგოვანია და იგი აგებულია საზოგადოებასთან ურთიერთობის პრინციპებზე - მთელი ამ პროცესის მონიტორინგი უნდა ხდებოდეს დამოუკიდებელ ექსპერტთა მიერ. სწორედ ამიტომ მიზანშეწონილად მიგვაჩნია შეიქმნას ფიარის და მონიტორინგის განსაკუთრებული სისტემა. 7-10 კაციანი მაღალკვალიფიციურ დამოუკიდებელ ექსპერტთა ჯგუფი:

მოახდენს საზოგადოებაში მიმდინარე პროცესების კვლევას...
გაანალიზებს თუ როგორი აზრი ყალიბდება რეფორმატორული პარტიის და "ბრძოლა საქართველოსათვის” პროგრამით გათვალისწინებული მოძრაობების მიმართ ...
სწავლობს ყოფილი საბჭოთა და სოციალისტური სივრცის ქვეყნების გამოცდილებას, ამ ქვეყნებში მიმდინარე პროცესებს და ახდენს შედარებას საქართველოში არსებულ მდგომარეობასთან ...
რეფორმატორულ პარტიას, მოძრაობებს შეთავაზების კონკრეტული რეკომენდეციების მუშაობის ეფექტურობის ამაღლების თვალსაზრისით...
შეიმუშავებს ინტერნეტის შესაძლებლობათა (ინტერნეტ-ტელევიზია, ინტერნეტ-გაზეთი, და ა.შ.) მაქსიმალური გამოყენების სისტემის კონცეპციას და უზრუნველყოფს მის ამოქმედებას...
იკვლევს ელექტრონულ და ბეჭვდით მედიაში მიმდინარე პროცესებს, ქმნის მათთან თანამშრომლობის პირობებს...
შეიმუშავებს კონკრეტულ წინადადებებს იმ პირობების და რეალობის შესაბამისად, რომელიც დღეს არის შექმნილი ქვეყანაში (სიტყვის თავისუფლების შეზღუდვა, კონტროლი ელექტრონულ და ბეჭვდით მედიაზე, სატელეფონო მოსმენები, 30-იანი წლების საბჭოთა პერიოდის შესაბამისი მოსმენებისა და დასმენების სისტემა, "მოენეთა” ინსტიტუტი)...

იმის გათვალისწინებით, რომ ელექტრონული მედია პრაქტიკულად სრულად ექვემდებარება სახელისუფლებო კონტროლს და უახლოეს პერიოდში არ ჩანს მისი შეცვლის რეალური პერსპექტივა - განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭება კარგად ორგანიზებულ ინტერნეტ-ტელევიზიას. მუშავდება წინადადებები და საჭირო დახმარების პირობებში სექტემბრიდან შესაძლებელp style="text-align: justify;"ი იქნება მისი ამოქმედება. პრაქტიკულად ეს იქნება დისიდენტური განწყობის ფორმა, როცა რეფორმატორული პარტიისა და სხვადასხვა მოძრაობათა წევრებთან შესაძლებელი იქნება პირდაპირი კონტაქტი ...

XVII. ნდობის რეფერენდუმი

(ზოგიერთი განმარტება პროგრამასთან დაკავშირებით)

პროგრამა, რომლის ღირებულება არის . . . . . ქართველ ექსპერტთა დასკვნით არის გარანტია იმისა, რომ საქართველოში დემოკრატიული გზით მოხდეს დიქტატორული რეჟიმის შეცვლა და ქვეყნის გადასვლა სტაბილური განვითარების რეჟიმში, როცა საზღვარგარეთთან ურთიერთობას საფუძვლად ექნება ინტელექტი და ბიზნესი, როცა ხელისუფლების უპირველესი ფუნქცია იქნება ქვეყანაში კონკურენტული გარემოს შექმნა, სამოქალაქო საზოგადოების ფორმირება, ევროპულ სტრუქტურებთან ინტეგრაციის პროცესის დაჩქარება - ისტორიული მემკვიდრეობის პატივისცემის პრინციპეპზე დაყრდნობით.
ექსპერტთა აზრით, სექტემბრიდან ამ პროგრამის დაწყება ნიშნავს იმას, რომ პარტიის რეიტინგი ნოემბერ-დეკემბერში იქნება 10-12 პროცენტი და იგი იქნება სამეულში. მომდევნო წლის მაისისათვის (ყრილობისათვის) რეიტინგი იქნება 18-22%-ი, ხოლო ყრილობის შემდგომ, ივნისის დასაწყისისთვის, პარტიის რეიტინგი იქნება ყველაზე მაღალი და შემოდგომაზე არჩევნების შემთხვევაში (რისი გარანტი ამ პროგრამის შესრულება იქნება) პარტია მიიღებს ამომრჩეველთა ხმებს 30 პროცენტის ფარგლებში. პროგრამის შესრულება არის გარანტი:

ხელისუფლების მიერ დემოკრატიული საარჩევნო კანონმდებლობის მიღებისა (ნებით, თუ იძულებით);

მომდევნო წლის შემოდგომაზე ვადამდელი საპარლამენტო არჩევნების ჩატარებისა;

როგორც ადგილობრივ, ასევე საპარლამენტო არჩევნებში პირველი ადგილის მოპოვებისა;

საპრეზიდენტო მმართველობის გაუქმების თაობაზე რეფერენდუმის მოგებისა.
მრავალასპექტიანი პროგრამა ,,ბრძოლა საქართველოსათვის” ავტორები იძლევიან იმის გარანტიას რომ:
- განახორციელებენ დემოკრატიზაციის კურსს (განსაკუთრებით ეკონომიკის და საფინანსო სისტემის ჭრილში);
- განახორციელებენ ქვეყნის მართვის დეცენტრალიზაციის კურსს;
- განახორციელებენ ქვეყანაში კონკურენტული გარემოს დამკვიდრების კურსს (რომელიც თავისთავად გამორიცხავს კორუფციული სისტემების შექმნას);
- განახორციელებენ პროქართულ პოლიტიკის კურსს (რის შედეგადაც საქართველო აღარ იქნება მსოფლიოს დიდ სახელმწიფოთა ინტერესთა დაჯახების ხელშემწყობი);
- ბრძოლას გამოუცხადებენ - პოლიტიკურ კორუფციას, რომელიც ყველაზე მეტად ანგრევს დღეს ქვეყანას, სოციალურ დემაგოგიას, რომელიც ქვეყნის სათავეში ბოლშევიკური იდეოლოგიის ძალების მოსვლას უწყობს ხელს, ყალბ ეროვნულ პათოსს, რომელმაც ტყუილებსა და სიცრუეზე აგებული ანტიქართული ძალები მოიყვანა ქვეყნის სათავეში;
- დაამკვიდრებენ რეალურ დემოკრატიას დღეს არსებული ყალბი დემოკრატიის ნაცვლად და განახორციელებენ რეალურ რეფორმებს, დღემდე არსებული ყალბი რეფორმების ნაცვლად (რადგან სწორედ ყალბი დემოკრატიის და ყალბი რეფორმების გამო ქვეყანა კარგავს საერთაშორისო ავტორიტეტს, ყოველგვარი ყალბი ძაბავს სიტუაციის ქვეყნის შიგნით).

ჩვენ ვიქნებით სწორედ ის პოლიტიკური ძალა, რომელიც ყველა დაპირებას და გარანტიას მოეკიდება პასუხისმგებლობით და ამის უტყუარი ნიშანი არის ჩვენი გადაწყვეტილება: არჩევიდან ორი წლის თავზე ჩავატაროთ ნდობის რეფერენდუმი, ხალხს ჩავაბაროთ ანგარიში - როგორ შევასრულეთ და ვასრულებთ დაპირებულ პროგრამას და ხალხმა რეფერენდუმის საშუალებით მიიღოს გადაწყვეტილება - ან დაგვიდასტუროს ნდობა, ან გამოგვიცხადოს უნდობლობა. მეორეს შემთხვევაში ჩვენ თვითონვე გავუკეთებთ ინიცირებას ვადამდელ საპარლამენტო არჩევნებს.

Борьба за Грузию! Время реальных реформ! Грузия без правительства, управляемого извне! Объединимся и освободим Грузию от марионеточного правительства и политиков! Наши главные принципы для внешних сношений: сотрудничество - со всеми, дружба – с друзьями, старшинство – ни от кого, служба – Грузии! Присоединяйтесь! Молчание сегодня равносильно потере достоинства! Кто дожидается лучших времен – продлевает худшие! Демократы реформаторы

Борьба за Грузию!

Этот вопрос во весь рост встал перед Грузией в конце двадцатого и в начале двадцать первого столетий, и с течением времени он приобретает все больщую остроту. Утеряны территории, проданы земля и все что есть и над и под землей, разрушена экономика и Грузия превратилась в рынок сбыта для иностранной низкокачественной продукции, большая часть населения покинула страну в поисках средств для существования, и этот процесс идет по нарастающей. Страна практически потеряла независимость - она управляется извне, у страны фактически назначенный извне президент и назначенный извне парламент. Страной "правит" власть, отмеченная фальшивым национальным пафосом, игрой в демократию, социальной демагогией и политической коррупцией. Имеет место целенаправленный "наезд" (именно так) на церковь, семью, просвещение, культуру, национальное самосознание. Раздавлена личность, ее достоинство и свобода, практически оставлены безо всякой защиты насущные права человека: право на слово, собственность, саму жизнь. С течением времени Грузия все больше отдаляется от западной цивилизации, внешняя политика - нищенская, Грузия превратилась в место столкновения интересов мировых гигантов, вместо наложения их интересов на собственные интересы Грузии... Для Грузии стала обычным явлением жизнь в условиях фальшивых реформ и этот настрой усиливается под разрушительным воздействием телеканалов...

В Грузии сегодня остановлено политическое время для мыслящих, главной политической силой стали бедность и беднота. Сегодня из политики Грузии практически полностью изгнан разум, и все политическое пространство занято эмоциями. И власть и оппозиция являются одновременно и жертвами и узниками. Власть - собственной лжи, оппозиция - собственных иллюзий. Ложь лишь тогда становится политическим инструментом, когда его автор насаждает страх. Что касается политических иллюзий, то они вызывают массовое разочарование. Массовые страх и разочарование, которые объяли всю страну, создали депрессивную среду. В результате в Грузии имеет место кризис не какого либо одного направления (политики, экономики, социальной сферы, нравственности,...), а всеобщий системный кризис всех общественных направлений.

Сегодня Грузия выделяется по сравнению с другими бывшими соцалистическими странами тем, что она: самая бедная, самая дорогая, самая проданная, самая управляемая извне, самая низкоуровневая по зарплатам, пенсиям, стипендиям и другим государственным субсидиям, по темпам строительства и благоустройства, самая высокоуровневая по налогам и ценам на обслуживание...

Борьба за Грузию означает:

Восстановление территориальной целостности;
Восстановление целостности грузинского самосознания;
Реальную демократию;
Свободную личность;
Сильную экономику;
Правительство, не управляемое извне;
Реальные реформы;
Власть таланта.

Концепция мировых реформ

(в соответствии с концепцией "качественный Мир")

I. Мировоззренческая позиция

Для определения правильного, эволюционного направления развития любой формации, в первую голову необходимо переосмыслить процессинг самобытного, эволюционного формирования Мира, как планетарного социума. Исходным моментом этого процесса нам представляется происхождение "человека разумного" (Homo sapiens) и последовавший следом "стадный" социальный этап, а концевым моментом - образ, составленный из реальных отдельных формаций сегодняшнего Мира.

1. стадный этап __> 2. родовой этап __> 3. племенной этап __> 4. этнический этап __> 5. народный этап __> 6. национальный этап __> 7. межнациональный этап __> 8. интернационалистический этап __> 9. этап человечества.

На этапе стадного общежития первобытного человека, в соответствии с биолого-культурным развитием, происходит усложнение форм общежития (форм взаимозависимости) и укрупнение стойбищ. Развивается первобытная стадная культура, хозяйство, ставящее целью присваивание и начинают возникать примитивные религиозные представления и ритуалы.
Первобытное стадо постепенно сменяется родом, жизненный стиль охотника-собирателя сменяется на стиль разведения-выведения, что является началом привязки к месту жительства. При родовой форме уже существуют общественные и производственные отношения, что представляет собой основу первобытного коллективизма. Люди этого периода, проявляя интеллектуальные возможности, развивают первобытную технологию, культуру и религию. Мысль уже может оторваться от реальности, возникают обычаи, ритуалы, мифы.
На основе родовых связей возникает первобытнообшинный строй, который уже содержит элементы социальной организации; Для этого строя характерно возникновение племени, которое представляет собой тип этно-социального сообщества, компактного этнического образования доклассовой эпохи. При последующем развитии данного процесса возникают органы власти, которые не имеют политического характера. Для племени также характерны общность диалекта, единство обычаев и религиозных представлений.
В период деградации первобытнообщинного строя и упрочения собственнических зависимостей, племена объединяются в этнические группы, возникают территориальные связи, на основе племенных языков создаются общий язык, культура и единое собирательное наименование, т.е. в процессе формирования этноса племена, проживающие на исторических территориях постепенно сливаются и создают социально-классовые устойчивые этнические группы - с единым прожиточным пространством, едиными признаками, стабильным своеобразием культуры, едиными религиозными представлениями, определенным психологическим строем и сознанием собственной общности, т.е. самосознанием.
Народный этап постепенно, на основе развития этноса формируется в рабовладельческое общество. Рабовладельческий строй представляется первой классовой формацией, которая создается в результате распада первобытнообщинного строя и формирования классовых общественных институтов (частной собственности и государства). Возникают поселения городского типа, а позже города-государства. На этом этапе органы власти уже имеют политический характер, развивается сельское хозяйство, техника и технологии, искусство, религия (политэизм, впоследствии иерархический пантеон, что становится основой для абсолютизации Бога).
Следом за укрупнением и слиянием формаций типа город-государство, возникает нация. В этих процессах формируется государственный язык, развиваются денежные отношения, происходит капитализация. Параллельно формируются централизованные формы правления. Экономическое развитие происходит в условиях регресса рабовладельчества, которое постепенно сменяется феодализмом.
Межнациональный этап формируется на основе общности территории, экономических связей, языка, культуры, религии и формирования национального самосознания, что становится возможно в условиях феодального обощества. Этот период характеризуется усложнением внутренней структуры обустройства социальных формаций, параллельно - формированием и развитием форм центрального правления и постепенным усилением государств; продолжается перераспределение территорий проживания, возникают государства-гиганты. Поздний период феодализма характеризуется возникновением в его рамках мануфактурного производства, а также зачатков капиталистических отношений. В результате, постепенно эпоха феодаолизма сменяется эпохой капитализма.
Интернационалистический этап характеризуется возникновением отношений сотрудничества между нациями и не вызывает укрупнения, смешения или серъезного видоизменения наций (за редким исключением); актуальность этого процесса связана с эволюционными и революционными процессами имевшими место в прошлом веке, при которых в Мире формируются а) две основные формы общественно-экономического уклада - капиталистическая и социалистическая и б) две формы, соответствующие республиканскому правлению - демократическая и авторитарная. При капитализме управленческая позиция ориентирована на освобождение производственных отношений, производственных сил, соответственно защиту интересов и расширение прав производителя, т.е. человека. При социализме управленческая позиция ориентирована на усиление функций социального контроля, централизацию экономики и производства и, соответственно, на ограничение прав и свобод человека. После распада социалистического лагеря, интернационалистический этап проявляется на уровне межгосударственных экономических и культурных связей (например Евросоюз).
Началом этапа человечества мыслится момент, когда люди наряду с этно-национальной и социальной принадлежностью осознают факт сосуществования на единой Планете и невозможность справиться в одиночку с возникающими глобальными проблемами.Глобальным является тот комплекс общечеловеческих проблем, каждая составляющяя которого харктеризуется следующими тремя признаками: 1) данная проблема имеет всемирное значение, а посему одинаково затрагивает интересы всех народов, стран, регионов: 2) ее нерешение вообще, или даже запоздалое решение, грозит человечеству неминуемой катастрофой; 3) ее решение превосходит экономические и интеллектуальные возможности отдельной, даже высокоразвитой страны, а посему она должна быть решена сообща всеми народами и странами Мира.

Осознание общечеловечности не связано со смешением наций, либо слиянием стран и государств, оно скорее носит характер мирового коллективизма (например Организация Объединенных Наций).

Из вышеприведенного очевидно, что естественным, самобытным, эволюционным достоянием любой страны или государства современного Мира (независимо от уровня общественно-экономического развития) является:

Ареал расселения - т.е. планетарная территория с природными ресурсами и экоэлементной сущностью, на которой "привязанное" (оседлое) население осуществляет трудовую деятельность для удовлетворения соответствующих потребностей, военную деятельность - в целях обороны.
Личностность - генетическая, характеристическая и способностная сушности аборигенного населения, которые обуславливаются с одной стороны, сущностью естественных условий ареала проживания, а с другой стороны - эволюционными принципами возникновения человеческого элемента.
Этничность - т.е. сущность признаков и свойств социального "пакета" непосредственно зависящего от общих генетического основания и ареала расселения.
Формацийность - т.е. управленческая и социально-экономическая сущность страны, сформированная на протяжении времени (исторически) сосуществования в виде этнических или национальных групп (градирует от племенной до государственной).
Культурность - внутриформационные интегрирующие (сплачивающие) характеристики, сложившиеся в исторических услоиях существования в виде этнической, либо национальной группы, которые включают язык, обычаи, историческое наследие, искусство, интеллектуальные и духовные ценности.
Индивидуальность - т.е. совокупность вышеприведенных признаков и свойств, которые естественно и эволюционно делают ценным каждый социальный элемент, составляющий Мир, как сам для себя, так каждый для каждого и каждый для всех.

Таким образом, в настоящий момент мировой социум представляется нам как единство отдельных, индивидуальных, формацийно и культурно по разному развитых элементов, сформированных в результате самобытных эволюционных процессов; а посему следует отметить, что их существование как такового единства и и их функциональное многообразие составляют базис для дальнейшего мирового развития, т.е. сие необходимо для естественного прогресса в будущем. Следует отметить, что многие страны на последнем этапе своего развития испытали непродуманные, эмоциональные, неплановые, либо основанные на неправильном мировоззрении, ментальные реформы, которые привнесли диссонансные, деградационные флуктуации в настоящий Мир как таковой и сделали его нестабильным, неустойчивым. Основой для нестабильности и неустойчивости современного Мира является также стремление некоторых высокоразвитых стран к мировому господству, их стремление любой ценой подчинить экономически слаборазвитые страны, для чего идут в ход политические механизмы подкупа, обмана, насилия и наказания. Подобные действия даже по отношению к экономически слаборазвитым странам, имеющим сильно выраженную индивидуальность, зачастую вызывают высвобождение естественных реакций национального, социального, религиозного, самозащитного и иного плана, имеющих направленность на сохранение самобытности, что привносит в действительность Мира отрицательные флуктуации. Однако самую большую опасность для современного Мира (диссонансную, деградационную и, в конечном счете, гибельную) представляют мировоззренчески неправильно продуманные всякого рода глобалистические и космополитические реформаторские идеологии:

Космополитическая идеология отрицает национальный суверенитет, проповедует прохладное отношение к Родине, национальной культуре и ставит во главу угла идею создания "Мирового государства", учреждения "гражданства Мира".
В соответствии с другой позицией, Мир состоит из развитых и неразвитых социальных формаций, причем критерием развитости принимается их уровень всего лишь экономико-технологического и социального развития в мировом масштабе; и единственным путем развития "неполноценных" стран, вышеупомянутый показатель (сомнительный, с нашей точки зрения) которых "низкий", является их развитие принудительным путем.

Таким образом, создан перечень экономико-технологических, демократических и тому подобных ценностей, признанный эталоном и ориентиром развития, предназначенный для принудительного внедрения. Соответственно, глобалистская точка зрения развития Мира подразумевает: а) постепенное стирание границ между странами, их экономическую интеграцию и т.д б) искоренение индивидуализма и самобытности в странах, являющихся "мишенями" для данного процесса, т.е. замещение "неполноценного" "генетического клеточного материала" вроде бы "полноценным" и в) внедрение "полноценного" мировоззрения в "неразвитом" Мире стиранием его религиозного, мировоззренческого и культурного наследия; этот процесс сродни "социальному клонированию", который должен выдать территориально лишенный границ, социально однородный, генетически перемешанный, интеллектуально и духовно обнищавший, одноликий, деградировавший Мир.

На наш взгляд, как уже выше было отмечено, в результате естественной планетарной эволюции сформировались социальные "клетки", имеющие свою индивидуальность и определенно отличающееся развитие, т.е. Мир стал социально а) разнообразным и б) многофункциональным; а) разнообразие подразумевает, что "привязка" формаций к конкретным планетарным территориям, естественная совместимость, позволяют им трудоосвоить естественные территории и богатства с максимальной отдачей и этим самым внести свою лепту в удовлетворение соответсвующих потребностей Мира; б) под многофункциональностью подразумевается, что исходя из индивидульности, каждая формация независимо от уровня социально-экономического развития, обладает культурными, интеллектуальными, духовными и прочими "способностными" возможностьями, приобретенными эволюционно, благодаря которым примет участие в удовлетворении общечеловеческих потребностей и реализации мировых планов на будущее.

Наша концептуальная позиция такова:

На данный момент планетарная территория полностью распределена между самобытными социальными формациями имеющими неповторимую индивидуальность;
Каждая социальная формация, независимо от ее территории и природных ресурсов, способностями, проявляемыми ее населением, ее социально-экономического и управленческого развития, этно-национальной принадлежности, культурного и интеллектуального развития - представляет собой общечеловеческую ценность;
Каждая социальная формация является равноценной и роавноправной составной частью целостного Мира;
Каждая социальная формация обладает естественным эволюционным правом сохранить самобытность, развиваться индивидуально и вносить свой посильный вклад в поступательное развитие Мира;
Каждая социальная формация, как часть Мира, обязана уважать другие формации и в пределах своих возможностей всячески помогать им;
Каждая социальная формация, как часть Мира обязана, в пределах своих возможностей, активно учавствовать в решении глобальных проблем;
Для целенаправленного, прогрессивного развития Мира, как планетарной социальной системы, необходимо сформировать финансовый, культурный, интеллектуальный фонды, относительно которых следует учесть:
1. финансовый фонд образуется соответствующими вкладами от экономического развития социальных составляющих Мира и ориентируется на всяческую взаимопомощь, устранение глобальных проблем, на содействие развитию единой мировой системы;
2. культурный фонд ориентируется на сохранения культурных достижений отдельных формаций и на всеобщее развитие общечеловеческих культурных ценностей;
3. интеллектуальный фонд ориентирован на всемерное содействие интеллектуального развития отдельных формаций и содействие формирования единого мирового интеллектуального потенциала (ставящего целью решение мировых проблем и изыскание путей развития в будущем);
Необходимо формирование Мирового рынка, который будет "снабжаться" хозяйственной, технологической и культурно-интеллектуальной продукций отдельных формаций и станет с одной стороны источником дополнительных доходов участвующих субъектов, а с другой стороны, источником заполнения и развития мирового финансового фонда;
Необходимо формирование Мирового Совета (интеллектуальный и програмирующий орган) в котором равноправно будут участвовать все мировые субъекты и который со временем вырабатывает либеральные, рекомендационные, но реально управленческие функции (используя и опираясь на потенциал мировых фондов).

Исходя из этого необходимо объявить о старте мирового реформаторского движения "За эволюционный (прогрессивный) Мир", ставящего целью:Исходя из этого необходимо объявить о старте мирового реформаторского движения "За эволюционный (прогрессивный) Мир", ставящего целью:

Доведение нашего видения до сведения социальных субъектов и мировых организаций;
Начало идеологической полемики;
Объективное совершествование концептуальной позиции;
Изыскание путей реализации данной концепции.

Здесь же следует отметить, что принцип соответствия - "сущность целого определяет сущность составных частей, а сущность составных частей в свою очередь определяет сущность целого" дает основание поставить вопрос о том - какой должна быть наша страна, как равноправный и самобытный субъект Мира, активно участвующий в его развитии.

II. О реформах вообще

Возникновение, развитие и видоизменение любой социальной формации невозможно без реформ. Можно выделить 4 характеристики сути реформ:

направленность
характерность
количественность
качественность

По направленности реформа может быть прогрессивной и регрессивной. По характерности она может быть эволюционной и революционной. Количественно - реформа может быть комплексной и элементной. Качественно - реформа может быть радикальной и либеральной.

Реформа прогрессивна, если она определена и планомерно ориентирована на достижение серьезно осмысленных будущих целей. Такая реформа может быть представлена, как последовательность этапов, в которой результаты каждого предыдущего этапа нуждаются в серьезном осмыслении, что необходимо для коррекции направления и содержания (значения) последующих этапов.

Для определения правильного направления реформ приимущественное значение имеет мировоззренческая позиция реформаторов.

Реформа регрессивна, если она осуществляется на фоне неосмысленных желаний и эмоций, т.е. которая основывается на невежественности реформаторов. Такие реформы чаще всего имеют хоатичный характер, результаты этапов взаимно протеворечивы, возникают противостояния и отрицательные социальные флуктуации. В этом случае страна дегродирует управленчески и социально-политически, дестабилизируется ситуационно. Реформа эволюционна, если её происхождение-развитие, либо естественно закономерно, либо правильно рассчитано и осмысленно. Под естественной закономерностью подразумевается наличие объективных социально-экономических, религиозных, культурных и других естественных предпосылок, которые обуславливают эволюционное самоформирование. Правильно рассчитана, осмысленна и эволюционна реформа, если её провоцируют и проводят реформаторы на основе правильного мировоззрения в соответствии с простым принципом "настоящее, поражденное от прошлого является родителем будущего". Такие эволюционные реформы протекают неторопливо, мягко, качественно, поэтапные изменения или переходы социально непротиворечивы.

Реформа революционна, если её развитие ускоренно, импульсивно, эмоционально и исходя из этого неестественно и неправильно спланировано. Часто такие реформы навязанны стране извне, т.е. служат интересам внешних сил или стран и проводятся на месте силами мареонеточных групп или политических организаций. Революционные рефомационные изменения насильственно осуществляются путем стирания исторических, религиозных, культурных и других естественных характеристик страны и их замещения чужими ценностями, а посему часто протекают на фоне отрицательных социальных флуктуаций.

Комплексная реформа должна осмысливать пути полного преобразования социальной формации, как управленчески, так и социально-политически. Такая реформа должна целенаправленно осуществлять эти преобразования. Эти реформационные изменения должны умещаться в рамки единого концептуального видения и быть интегрально спланированы, они не должны вызывать отрицательных социальных флуктуаций. Мировоззренческое основание такой рефориы обязано учитывать:

исторические, религиозные, культурные и другие отражения прошлого данной страны;
управленческие, социально-экономические и политические реалии настоящего этой страны;
будущие потребности страны с мировогно геополитического положения, глобальных политических отношений и региональных ситуационных взаимоотношений.

Подобным образом рассчитанная и целенаправленно проводимая комплексная реформа обязательно должна стать основой для развития государства.

Элементная реформа подразумевает преобразование конкретного элемента страны, т.е. преобразование какого либо отдельного управленческого, политико-экономического, либо отраслевого показателя и направлена на восстановление принципа соответствия в единстве социального многообразия постольку поскольку "суть целого определяет суть составных частей, которые, в свою очередь, определяют суть целого". Таким образом, элементные реформы в определенной степени обуславливают также единство путей развития страны.

Реформа радикальна, если она ориентирована на полярные преобразования гсударственно-административной и социально-экономической форм правления или институтов данной страны. Такая позиция оправданна, если в прошлом социальная формация уже испытала определенные непродуманные, эмоциональные, импульсные, навязанные извне и рочие неестественные реформы, в результате которых сформировалась противоречивая гибридная или вырожденная форма государственности. В этом случае радикальная реформа служит "исправлению порченного", либо "излечению больного", что требует глубокого осмысления опыта прошлого и требований настоящего. Для правильного проведения радикального реформационного процесса необходимо основательно проработать "целевую" позицию на будущее, составить реформационный план и вести агитационно-пропагандистскую и просветительскую работу среди населения для привлечения к участию в реформах.

Реформа либеральна, если она "мягко"-последовательна и лабильна. Такая реформа хоть и полностью покрывает административно-государственную и социально-экономическую целостность, но протекает и развивается почти незаметно. Это возможно в стране, достигшей определенного развития как в смысле управленческом, так и в смысле социально-экономическом, а поэтому стремящейся к эволюционному "совершенствованию".

III. Грузинская действительность в разрезе реформ

(ретроспектива 1989-2008 гг.)

"Утомленная" ходьбой в направлении утопической идеи (результат регрессивной социалистической революционной реформы), "обессиленная" социалистическая система на заключительном этапе пытается спастись инициированием демократизационных процессов и частичным освобождением экономики, т.е. путем "перестройки" (непродуманная и непланомерная, импульсная прогрессивная и либеральная реформа), которая проводится непланово и поспешно как в разрезе социально-экономических, так и государственных (по сути децентрализационных) преобразований.
Ослабление гсударственного и экономического централизма освобождает, активизирует, доселе дремлющий и крепко закованный общественный потенциал, а это обуславливает неплановый процесс развала системы, проходящий хаотично и принимающий форму национально-освободительной борьбы (непродуманная, беспорядочная и эмоциональная, прогресивная, революционная реформа).
Национальные силы, пришедшие к власти на этом этапе, не имеющие никакого управленческого и политического опыта, не могут обеспечить стабилизацию хаотичных преобразовательных процессов, действуют непланово и импульсивно.
Общество раздваивается - начинается борьба за перераспределение власти (неплановая, навязанная извне, революционная, регрессивная реформа), которая провоцируется с, одной стороны, полной политической некомпетентностью национального правительства, а с другой стороны, утратившими власть, но имеющими большой опыт государственной деятельности бывшими прокоммунистическими силами, скрывающимися под маской демократии.
Национальное правительство изгоняется и замещается авторитарным правительством, завмаскированным под демократическое. Начинаются показные децентрализационныеКачественно общественно-политические процессы (непродуманная, импульсивная, неплановая, эволюционная, радикальная, комплексная реформа), в том числе, т.н. приватизация, которая проявляется в перераспределении-присвоении народной собственности по клановым, партийным, основанным на личной выгоде и тому подобным принципам. Коррумпированное правительство и их приближение берут государственное имущество в личное пользование не спрашивая на это разрешения ни у кого.
Внешняя политика правительства "нищенская" и направлена на првлечение финансовой помощи и кредитов из-за границы. Процветает практика нецелевого расходования привлеченных средств и их использования в собственных интересах коррумпированными государственными чиновниками.
Внутренняя государственная политика направлена на целенаправленное подавление общества, отдельной личности, для чего активно используются экономические и социальные рычаги.
Правительство целенаправленно притупляет свободолюбие личности; изгоняются традиции, глушится демократическое мышление (спланированная извне или неосмысленная регрессивная либеральная реформа), что позволяет влястям сохранить условия полной общественной бесконтрольности и, тем самым, прикрываясь видимостью заботы о народе и государстве, преследовать свои собственные цели и интересы.
Глобалистские силы прекрасно исльзуют недовольство народа, уставшего от непродуманных, нецеленаправленных, протоворечивых социальных, экономических и политических реформ. Возникает "Американский интерес" по отношению к Кавказу, как геополитическому региону (Азербайджанская нефть, Российско-Иранские взаимоотношения, будушие интересы по отношению к странам Средней Азии и др.), планируется извне и целенаправленно, посредством марионеточных правительственных групп, осуществляется революционная, регрессивная для Грузии, комплексная, радикальная реформа, в которой импульсивно и эмоционально участвует неправильно информированный, а по сути, обманутый народ.
Подчиняясь необходимости добиваться навязанных извне целей, марионеточная правящяя группа, действуя в интересах внешних сил, насильственно проводит серъезно проработанные этими силами, но не прошедшие через сито собственного критического анализа, регрессивные, комплексные, либеральные реформы, преследуя собственные (но не государственные) интересы, что, естественно, вызывает недовольство народа.
На основе комплексных регрессивных реформ насильственно деструктируют экономика, правовые законодательные институты, образование и наука. В глобальных интересах Грузию стремятся превратить в подчиненную, (культурно, религиозно, социально, экономически,...) безликую, легко управляемую марионеточную страну и т.д и т.п.

Рассмотрение новейшего исторического этапа развития Грузии позволяет сделать вывод о том, что любая реформа, считается она пргрессивной ли, эволюционной ли, либо либеральной, в случае, если она не является хорошо осмысленной, спланированной и целенаправленно ориентированной, т.е. если она хаотична, эмоцональна или импульсивна, вместо позитивных преобразований и развития страны влечет ее деградацию и падение.

Вместе с этим, необходимо отметить, что прогрессивность и регрессивность являются, в определенном смысле, относительными понятиями; поэтому имеет смысл уточнить, что мы считаем прогрессивной реформу, которая а)сохраняя индивидуальность (этничность, язык, историческое наследие, культуру, религию, территориальную целостность и другие показатели) страны, в) позволила бы ей максимально проявить свои потенциальные возможности и, как равной, занять свое место в мирвом содружестве.

IV. Принципиальная схема нашего реформаторского видения

Грузия

(республиканская, демократическая, капиталистическая, федеративная)

Внутренняя политическая реформа (эволюционная, прогрессивная, комплексная, радикальная)

Экономи-ческая реформа
1. Сельскохозяйственная реформа
2. Реформа промышленности
3. Денежная реформа
Социальная реформа
1. Реформа собственности
2. Реформа социальных гарантий
3. Демографическая реформа
Реформа правления
1. Реформа властных ветвей
2. Демократическая реформа
3. Реформа силовых структур
Культурная реформа
1. Реформа образования
2. Реформа науки
3. Сохранение культурного наследия
Территориальная реформа
1. Реформа взаимоотношений центр-регионы
2. Земельная реформа
3. Реформа территориального обустройства

Внешняя политическая реформа

Разработка концепции морового обустройства в будущем
Реформа военных сношений
Реформа внешних сношений

А)

Сельскохозяйственная реформа подразумевает наличие государственной программы этой ориентации: а) для полной загрузки районов и сел с целью «привязки» молодежи к местам, создание на селе социальных условий (сельский культурно-развлекательный центр), б) планирование и финансирование сельского хозяйства (растениеводство, животноводство), создание перерабатывающих производств для получения дешевых продуктов питания, в) контроль экологической ситуации.
Реформа промышленности подразумевает наличие государственной программы этой ориентации ставящей целью: а) создание, по возможности, местной промышленной продукции, б) обеспечение ее конкурентостпособности, в) формирование внутреннего рынка.
Денежная реформа подразумевает «привязку» ценности грузинской валюты к государственному имуществу, его природным, либо производимым богатствам.

Б)

Реформа собственности подразумевает: а) установление и защиту форм собственности, б) учреждение приоритетности собственности граждан страны на землю и природные ресурсы.
Реформа социальных гарантий подразумевает: а) возвращение гражданам права на работу, б) создание государственных гарантий по пенсиям, социальной помощи и здравоохранению.
Демографическая реформа подразумевает : а) изучение демографических проблем и создание государственных программ, б) установление этнических приоритетов и их гарантий.

В)

Реформа властных ветвей подразумевает: а) реальную свободу Судов, избирательность судей и формирование института присяжных заседателей, б) реформу законодательной ветви и ее реальную избирательность, в) ответственность правительственной ветви перед населением и абсолютную прозрачность ее деятельности.
Демократическая реформа подразумевает: а) реальное осуществление процессов демократизации среди населения, б) формирование реально демократического правления, в) обеспечение демократического просвещения народа, реальное обеспечение прав и свобод.
Реформа силовых структур подразумевает: а) реформу пенитенциальной системы и защиту прав заключенных, б) «смягчение» полицейской системы и ее обращение на службу народа, в) перенастройку военного потенциала на режим нейтралитета.

Г)

Реформа образования предполагает: а) разработку и внедрение программы фундаментального образования в школах, б) максимизацию качества высшего ообразования, в) учреждение бесплатного всеобщего обязательного минимума образования.
Реформа науки подразумевает: а) признание науки государственным приоритетным направлением, б) использование научных инноваций на государственном уровне, в) создание научной системы мирового уровня.
Реформа по сохранению культурного наследия подразумевает: а) небходимость сохранения чистоты языка, б) реформу библиотек и музеев, в) необходимость культурного образования.

Д)

Реформа территориального обустройства подразумевает: а) проведение необходимой для территориального обустройства работы, б) настройку федерализма на реалии Грузии, в) учреждение территориальных приоритетов.
Земельная реформа подразумевает: а) определение критериев земельной собственности, б) разработку государственной программы для максимального освоения земельных ресурсов, в) обеспечение максимального землепользования.
Реформа взаимоотношений центр-регионы подразумевает: а) определение статуса регионов, б) договорную форму взаимоотношений центра с регионами, в) договорную форму взаимоотношений между регионами.

V. Расчет конкретного реформационного элемента

Демократическая реформа (элемент Г.2)

(в соответствии с «концепцией реальной демократии»)

Направленность всеобщей демократизации должна быть ориентирована на:

доведение до каждого члена общества фундаментальных принципов демократии;
искоренение элементов авторитаризма из формы правления;
обеспечение полной прозрачности внешней и внутренней политии;
обеспечение реального единения народа и власти;
построение гражданского общества;
реальную защиту прав и свобод человека и т.д.

От реорганизации государственной формы правления во многом зависит как социальное состояние страны, так и экономическая мощь, а также отношение к вопросу о территориальной обустроенности. Переходная гибридная демократическая форма правления, имеющяя место сегодня в нашей стране обильно насыщена элементами авторитаризма, при которой народ во всем винит конкретные личности, но не правительство в целом. Соответственно, народ свои надежды связывает с личностью, тогда как, в условиях развитой демократии, правительство должно осмысливаться защитником интересов народа, профессиональной группой, предназначенной для служения ему. Очевидно, что обе эти позиции отображают отношение народа к власти - либо рабское, либо равноправное и проистекает из демократической образованности населения. Чрезмерно доверительное и лишенное контроля отношение недемократизированной общественности к влястям, как по отношению к превосходящему и предводителю, является причиной самовольных дествий властей исходя из собственных интересов. При этом властями полностью игнорируется факт, что народ является реальным источником власти, а сами (власти) представляют собой всего лишь аппарат самоуправления обществом, предназначенным для служения ему. В условиях подобной бесконтрольности со стороны общества, народ, целенаправленно обманутый предвыборными обещаниями и кинутый властями в период правления, естественно относится к очередной, либо внеочередной смене власти с полным недоверием. При этом надежда на то, что власть изменилась, приблизилась к народу, прониклась его проблемами и всячески старается их решить, то есть перешла на службу народу - представляется обществу весьма сомнительной, однако за неимением другого выхода, оно вынуждено в очередной раз заняться самообманом. Очевидно, что все вышеприведенные проявления сегодняшней гибридной формы правления не могут считаться сколько нибудь приемлемыми для нормального общества. Выходом из создавшейся ситуации нам представляется реорганизация правления в развитую демократическую форму, а это, в первую голову, подразумевает высвобождение человека и общества из оков авторитарных привычек и предрассудков, что достигается путем доведения до народа фундаментальных принципов демократии и, соответственно, освобождением его мышления.

Развитие подобного демократизационного процесса нам представляется следующим образом:

разъяснение общественности, ее отдельным членам, следующих фундаментальных признаков и свойств демократии с целью его (общества) освобождения:
1. присвоение гражданам широких политических и социальных прав;
2. избирательность органов власти и их ответственность и подотчетность перед народом;
3. прозрачность целей и действий властей; право на информацию и критику;
4. права на собрания, организацию, свободное выражение мысли;
5. материальные права человека: гражданские, политические, социальные, экономические и культурные, а также процессуальные права; и т.д.
просветительская работа с обществом, организация дискуссий, полемик, обсуждений и этим оказание помощи обществу в демократическом мышлении;
объединение отчужденного, расколотого, материально и морально измученного нуждой общества - оказанием поддержки, внимания и всяческой помощи;
повышение самосознания народа, как источника власти, реанимация чувства личного и национального достоинства и соответствующяя организация общественности;
создание полюса контроля власти, путем организованного исользования общественностью и отдельными личностями свобод, исходя из того, что свободы являются источником прав и в условиях подлинной демократии, их же и обуславливают;
обеспечение созревания понимания того, что в условиях организованной обшественности при демократическом контроле власти, общественность сама же участвует в процессе правления и обладает реальными рычагами для борьбы за свое благосостояние наряду с правительством;
таким образом, испытывая косвенное воздействие контролирующего полюса (народа), правительство постепенно переходит на реально демократические позиции и привыкает относиться ответственно к возложенным на себя обязанностям;
в результате, по мере повышения качества демократичности, между правительством и народом формируется сотрудничество, характеризующееся взаимопониманием, равноправием, основанное на взаимоуважении и стремлении к единым целям - что в конечном итоге, ведет к формированию нашей страны развитым демократическим государством.

Основные механизмы реализации концепции

Реформаторская партия;
Движение "Грузия без правительства, управляемого извне!"
Дом свободной мысли;
Движение "За свободные профсоюзы";
Движение "Студенчество за демократию и свободу";
Движение "За реальную демократию";
Движение "За сильную экономику - конкурентную среду";
Движение "Регионы Грузии во имя сильного государства";
Движение "За территориальное единство - за единую Грузию";
Движение "Против политической коррупции";
Движение "За жизнь и существование";
Движение "За Свободу Слова";
"Конгресс всех грузин (соотечественников)";
Альянс неправительственных организаций;
"Демократическая ассамблея политических сил";
Система пиара (PR), мониторинга программы - взаимоотношений с обществом;
Референдум доверия.

I. Реформаторская партия

Создается политическая сила, соответствующяя новому политическому процессу под условным названием «Реформаторская партия».

Мы создаем партию, для которой будет приемлема только одна власть - власть таланта... Это будет единство свободных и мыслящих людей во имя сильного государства.

Мы хотим прихода в партию таких людей и политиков, которые считают основанием для единства не ненависть (как это имеет место сегодня), основанием для правления - не внешние силы (как это имеет место сегодня), основанием для политической деятельности - не грязные деньги (как это имеет место сегодня), основанием для участия в глобалистических процессах - не бесплеменность (как это имеет место сегодня)... Которые не проигнорировали проживающих за пределами страны грузин, абхазов, осетин (как это имеет место сегодня) и не превратили политику и власть в бизнес (как это имеет место сегодня).

Мы верим и уверены, что будущее Грузии связано с грузинской политической силой, с теми политиками национального настроя, которые главной основой для внешних взаимоотношений считают интеллект и бизнес, а для государственного строительства - веру, профессионализм, единство поколений и конкуренцию.

Новая политическая партия будет идти этим путем - это большой путь к грузинскому государству.

Партия создается на основе технологий, полностью отличающихся от принципов, существовавших до сего дня. Изначально выделяется главный организационный принцип партии «Конкуренция свободных людей во имя единства».

Основной процесс по созданию партии завершается за девять месяцев, к этому времени:

сформированы структуры всех уровней - республиканская, краевые, городские, районные, сельские.
Общее количество членов партии, а также тех, кто поддерживает ее, является ее другом или сочуствующим (что удостоверяется соответствующим документом) превосходит треть избирателей Грузии.

Формирование партии во времени и пространстве

Август: создается группа единомышленников из 25-30 человек, формируется Программа партии, Устав, набросок Избирательной Программы, начинается подбор региональных авторитетов с учетом мнения населения в соответствии с общим консенсусом;

Сентябрь:

За подписью всех членов инициативной группы рассылаются письма людям, имеющим особые заслуги перед народом и государством (ученым, писателям, деятелям искусства, журналистам, педагогам, врачам, спортсменам, бизнесменам,...), примерно 4-5 тысяч писем. В этих письмах, исходя из заслуг каждого адресата, будет подчеркнута наша просьба узнать от них, что они считают делом первейшей важности для страны и кого считают теми людьми, кому могут доверить судьбу страны и народа...
Будут оформлены договоры со средствами медии как республиканского, так и региональных уровней с целью использовании их возможностей для подбора личностей, облеченных доверием народа...
Сформируется группа авторитетных личностей, которая будет координировать действия в соответствии с первыми двумя пунктами, но главное, проанализирует представленные материалы, продолжит работу как с заслуженными людьми, так и средствами медии.
С целью организации партии в Тбилиси и по всем краям, создаются организационные группы из 7-10 человек . Их учреждение происходит с соблюдением всех принципов гласности. Создаются региональные офисы (в соответствии с современной технологией).
Каждый из членов центральной инициативной группы дает рекомендацию, как минимум, 10 личностям на вступление в партию.

Октябрь Ноябрь:

Во всех городах и районах создаются инициативные группы из 5-7 человек, открываются городские и районные офисы, оборудованные соответствующей техникой...
Продолжается прием в партию: - каждый из 250-300 рекомендованных центральной инициативной группой, в свою очередь, в течение двух месяцев, рекомендует по 5 новых членов; - каждый из членов региональной инициативной группы в течение двух месяцев дает рекомендацию 10 новым членам;

Декабрь Январь Февраль:

С учетом того, что важнейшим звеном для партии будет первичное звено (село...), все внимание будет перенесено на подбор в селах действительно авторитетных, государственно мыслящих людей, на создание партийного офиса. С этой целью, в каждое село на несколько дней будут командированы известные лица из числа членов партии с заданием подобрать по 3 достойных личности с учетом мнения народа, которым будет предоставлена возможность действовать от имени партии с целью создания сильной первичной партийной организации. В указанный период, каждый из избранных на селе должен рекомендовать в члены партии по 20 человек. К концу февраля первый этап создания партийных организаций в селах должен завершиться.
Каждый рекомендованный центральным штабом (1200-1500) дает рекомендацию пяти новым членам партии;
Каждый рекомендованный региональной инициативной группой (700-800) дает рекомендацию пяти новым членам;
Каждый рекомендованный членами городских и районных инициативных групп (600) дает рекомендацию 10 новым членам, а те, в свою очередь рекомендуют по 5 человек.

Февраль Март:

Проводятся региональные и городские конференции, рассматриваются проекты Устава, Программы и Избирательной Программы партии, избираются соответствующие руководящие органы, делегаты краевой конференции.
Начиная с марта, каждый член партии ежемесячно дает рекомендацию одному человеку.

Март Апрель: Проводятся краевые конференции, на которых: - рассматриваются проекты Устава и Программы партии; - рассматривается проект Избирательной Программы партии; - утверждается региональная структура, руководящие органы, конкретный план действий; - называются 3 кандидатуры лидеров партии (один - от региона, двое - из числа проживающих в Грузии и за границей); - избираются делегаты партийного съезда.

Апрель Май - проводится совершенно особенный процесс формирования единого национального лидера партии: кандидаты, выдвинутые в регионах и получившие поддержку более половины регионов начинают избирательный марафон за лидерство в партии. С этой целью во всех краях проводятся встречи с членами партии (это должно превратиться в мощный предвыборный процесс партии...);

- на региональных встречах с лидерами партии каждый кандидат выступает с собственной программой, проводится тайное голосование, по результатам которой борьбу продолжают набравшие более 30% голосов;

Май: проводится съезд партии, который утверждает Устав, Программу и Избирательную Программу партии, избирает руковолящие органы и объявляет Лидера партии.

Провозглашение Лидера партии

Лидером партии будет объявлен тот, кто на региональных голосованиях получил более 30% голосов, за которого проголосовало больше половины делегатов съезда, который на последнем этапе голосования получил более 90% голосов и против лидерства которого не возражает ни одна региональная организация. Если таковой не будет определен, то получивший более 50% голосов делегатов съезда будет объявлен Председателем партии (которая останется без Лидера до новых выборов). В случае поражения партии на выборах лидер (председатель) автоматически уходит в отставку и дается старт процессу по подбору нового лидера.

II. Движение: «Грузия без правительства, управляемого извне»

История Грузии неопровержимо свидетельствует о том, что Грузия только тогда была сильной, только тогда жила общечеловеческими идеалами и принципами, когда имела правительство грузинское по сути и сознанию, и только тогда была слабой и униженной, когда ею правило правительство назначенное извне, «победившее» благодаря финансированию со стороны внешних сил.

История Грузии неопровержимо свидетельствует о том, что правительство, назначенное Россией подорвало авторитет России, а правительство назначенное США, подорвало авторитет США в Грузии.

Так как в число главных целей реформаторской партии входит то, чтобы Грузия и грузинский народ не были бы унижены правительством назначенным и управляемым извне.., то, чтобы Грузия имела большую дружбу с Америкой, Россией, вообще, заграницей..., чтобы Грузия была не страной, где сталкиваются интересы мировых гигантов, а страной, где их интересы накладываюся друг на друга и на интересы самой Грузии, чтобы главным внешним принципом было: «сотрудничество - со всеми, дружба с друзьями, старшинство - ни от кого, служба - Грузии», чтобы главными столпами при внешних сношениях стали интеллект и бизнес - параллельно с созданием партии дается старт большому грузинскому движению «Грузия без правительства, управляемого извне».

С этой целью создается 35-40 групп (каждая по 10-15 человек) и начинается большая агитационная работа для подписей под Декларацией - «Грузия без правительства, управляеммого извне». К партийному съезду (конец мая) под Лекларацией должно стоять более 2 миллионов подписей (больше половины избирателей).

Подписание должно осуществляться в полном соответствии с действующим Законодательством Грузии, а сам процесс должен превратиться в партийный агитационный, а, соответственно, активный предвыборный процесс. Каждому подписавшему следует выдать свидетельство, подтверждающее факт подписания им такого исторического документа в момент, когда в государстве свирепствует страх и, соответственно, на такое способны только высоконравственные, мыслящие государственно, смелые люди. Такое свидетельство со временем должно превратиться в семейную реликвию...

III. Дом свободной мысли

«Господь Бог освободил человека для того, чтобы он был свободен»

Параллельно с процессом создания партии идет формирование «Дома свободной мысли». Его необходимость обуславливается временем: свободное слово и свободная мысль в условиях независимой Грузии никогда не сталкивались с проблемами, подобными сегоднящним.

В «Доме свободной мысли» усраиваются дискуссии по животрепещущим для страны вопросам. Дискуссии собирают заинтересованных людей, в первую очередь, профессионалов. Выделяются пять направлений:

образование, наука и культура
дипломатия и внешние сношения
социальные проблемы
Права Человека
экономика...

В целях профессионального разбора вопросов, проведения действительно демократических дискуссий, по каждому направлению создаются группы из 10-15 авторитетных, облеченных доверием профессионалов. Каждая группа учреждает Дарбази. Их совокупность составляет «Дом свободной мысли».

Ежедневно, кроме субботы и воскресенья, проводятся заседания Дарбази (по каждому направлению один день в неделю). По субботам проводятся публичные лекции известных людей; по воскресеньям проводятся воскресные встречи с известными деятелями.

«Дом свободной мысли» создает форум в интернете, сотрудничает с электронными и печатными средствами медии, выпускает газету «Свободная мысль», в которой публикуются стенограммы встреч Дарбази свободной мысли. «Дом свободной мысли» принимает предложения и соображения любого человека в течение 24 часов в сутки и обеспечивает их публикацию в газете.

«Дом свободной мысли» через 3 месяца после начала деятельности, по результатам опросов и совещаний, создает «Собрание государственных мужей». Это должно быть собрание тех людей, которые никогда, ни при каких обстоятельствах не предавали свободу, свободное слово.. Это должно быть место сбора таких людей, каждый из которых воспринимается большинством населения Грузии как символ Свободы.

Информация о деятельности и принципах «Дома свободной мысли» рассылается Посольствам, аккредитованным в Грузии и международным организациям - с предложением о свобдных встречах с ними и, вообще, о сотрудничестве . Этот дом должен превратиться в традиционную составную часть программы визитов иностранных гостей высокого ранга. Для истинных друзей Грузии должно быть почетно встретиться с «Собранием государственных мужей» в «Доме свободной мысли» и выслушать мнения этих общеизвестных лиц.

На фоне сегодняшних гонений на свободную мысль со стороны правительства, проявляющююся в закрытия телевизионных каналов и отдельных программ, борьбе с печатной медией и др., этот дом приобретает особое значение. Он будет иметь обширные контакты с международными организациями. Он может и, практически, обязан стать современным центром борьбы за Свободу.

IV. Движение за свободные профсоюзы

В стране не видно и не слышно необходимых атрибутов демократии, естественной оппозиции правительства, а также первейшего радетеля о трудоустройстве - профсоюзов, которые надежно прикарманены государством.

Параллельно с процессом создания политической партии, внимание общества концентрируется на роли профсоюзов и необходимости усиления их функций. Мы полагаем, что практически не только игнорируются интересы работников остановленных предприятий, но и довольно серъезно нарушаются права тех, кто сегодня трудоустроен. Реальность такова: Приватизация превратила рабочие места в металлолом, обогатила собственников. Большинство бывших работников не имеют прожиточного минимума, а владельцы стали миллионерами.

С целью активизации этli style="text-align: justify;"olих проблем, вначале, создается группа из 7-10 человек в масштабе республики, а затем во всех крупных городах и краях создаются группы из 3-7 человек. С учетом международного опыта, а также в интересах страны, начинается большое движение во имя формирования современных профсоюзов (спецпрограмма). Оно должно быть показателем демократичности старны, а посему должно защищать интересы не какой либо отдельной партии, а интересы всех трудоустроенных и всех лишенных рабочих мест. Мы желаем, чтобы подобный настрой был у всех политических сил, чтобы мы сообща боролись не за профсоюзы с политической функцией (какой бы она ни была), а за выход профсоюзов из под рабства правительства, вернуть им свое естественное положение, признанное в международном масштабе. Мы желаем сообща добиваться прихода к руководству профсоюзами таких лидеров, которые не будут кланяться в пояс властям, чтобы трудоустроенные возжелали такие профсоюзы, которые защитят их от произвола властей. Необходимо сделать все для того, чтобы профсоюзы превратились в мощную опору для демократии и свободного слова в Грузии, выполняли такую же свободную функцию в грузинском государстве, как в демократических странах современного мира.

V. Движение "Студенчество за демократию и Свободу"

Во всем Мире, студенчество, студенческое движение, высшая школа вообще, считаются естественной оппозицией к правительству и идентифицируется с прогрессом, демократией и борьбой за Свободу.

В Грузии со студенчеством и студенческим движением связаны борьба за грузинский язык, грузинские традиции, грузинское самосознание, Свободу и демократию. В 1978 году студенчество сумело защитить язык от нападков на его государственный статус, 9 апреля 1989 года студенчество было ведущей национальной силой, студенчество систематически и с достоинством выступало против авторитаризма и диктатуры.

Власти и правительство, любящее деньги, коварными методами сумели отстранить студенческое движение от государственных интересов, с помощью денег превратили его в силу, управляемую правительством. Реформа образования, которую власти называют успешной, направлена против грузинского сознания, очевидно, что грузия превратилась в страну денежного права. Одна часть студентов - выходцы из богатых семей, родители которых превращенны в рабов правительста, другая, значительно большая часть - выходцы из бедных семей. Политическая активность первых приносится в жертву интересам богатых родителей, а вторые за малые подачки вынуждены стать карманным движением правительства. И хотя и есть небольшая, действительно свободная и прогрессивная часть студентов, но они не имеют поддержки. Таким образом, студенческое движение целиком превратилось в движение, защищающее интересы правительства. Праввительство заботится не о свободе студента, а об его подкупе (целая система неправительственных организаций, финансируемая извне, либо из средств представителей высших эшелонов власти... лагеря т.н. "патриотов", леьние трудовые бригады, подкуп предоставлением должностей, отправка для обучения за границу и т.д.). В Грузии свобода студента ограничена чисто денежно: высокая плата за обучение, система поборов в виде различных штрафов, за дополнительный выход на экзамен, за повторное прослушивание курса, за восстановление после отчисления и т.д. Все это элементы для создания и внедрения атмосферы страха. Здоровое студенческое движение в Грузии жизненно необходимо не только для борьбы за Грузию вообще, не только для демократии и Свободы вообще, не только в интересах защиты Прав Человека вообще, но это необходимо для всей системы образования, для всех вузов, непосредственно для студентов. Если бы в Грузии существовало свободное студенческое движение, тогда основная часть студентов сумела бы консолидироваться хотя бы на той основе, что сегодня Грузия принадлежит числу тех стран, в которых высшая школа, система образования дают бюджету государства гораздо больше, чем получают. Это, действительно, парадоксально. Вся система образования, все кто связаны с образованием в Грузии (профессорско-преподавательский состав, студенты, ученики, преподаватели...) вносят в госбюджет в 3 раза больше, чем получают от него.

Политические силы и отдельные политики, оппозиционные к правительству не должны уподобляться властям в подкупе и вербовке студенчесчтва, а должны предложить государству реальную реформу системы образования, ориентированную на международные стандарты и грузинское самосознание.

Мы считаем, что борьба за Грузию, это борьба за демократическое студенчество, за студенчество, ориетированное на учебу, студенчество с высокими идеалами.

Начало такого движения нам представляется так: вао всех вузах Грузии создаются группы численностью 7-10 человек из свободолюбивых студентов, делегирующих по одному представителю для создания республиканского представительского координационного штаба... На первом этапе проводится основательный анализ деятельности каждого вуза, происходит обобщение результатов этого анализа в масштабах республики, начинает выходить свободная студенческая газета, создается веб-страница, формируется общестуденческая заявка на эфирное время в государственном телевещании, формируется несколько первоочередных государственных требований к правительству... Происходит объединение неподкупленных и свободных студентов на основе этих требований.

Основная работа завершается за 3-4 месяца. К весне вся Грузия должна лицезреть действительно здоровое, свободное и демократическое студенческое движение за сильное государство.

VI. Движение "За реальную демократию"

Сильными и демократическими являются те государства, где власти служат народу, и народ контролирует действия властей. Это и есть реальная демократия.

В Грузии усиливаются процессы противоположного направления - не власти служат народу, а народ превратился в раба властей, т.е. народ стал рабом своего слуги. В Грузии правительство вышло из под контроля общества. Более того, политикам удалось отнять у народа функцию контроля над правительством и смогли политизировать этот процесс. В результате получили: народ утративший функцию, зазнавшееся правительство, фальшивых политиков, игру в демократию вместо реальной демократии.

Мы планируем кардинальные меры с целью возврата властей под общественный корнтроль, с целью прекращения властями страшинства над народом и воврата их к позиции слуги народа. Вначале формируется группа за реальную демократию, составленная из 10-15 сильных личностей, которая обнародует требование выполнения положения Конституции Грузии, в соответствии с которым, в течение нескольких месяцев после избрания Президента Грузии, Парламент Грузии на основе предвыборной Программы Президента придает Президентской Прграмме форму Закона (на срок Президентства). На основе этой Программы у всех первых лиц вертикали исполнительской власти должна быть конкретная программа действий на соответствующем участке (в регионе, городе, районе, отрасли), которая должна быть известна населению и население посредством общественных институтов должно осуществлять его мониторинг - контроль выполнения.

Мы полагаем, что в городах и районах, краях необходимо создать группы, облеченные доверием населения, которые будут контролировать как создание, так и формирование государственных программ, как заполнение бюджета, так и (особенно) его расходование, весь процесс приватизации - что продается, за какую цену, кто приобретает, на каких условиях, как выполняются в дальнейшем эти условия, каков уровень жизни государственных чиновников, представителей выборных органов, каковы взаимоотношения между бизнесом и семьями высокопоставленных чиновников и представителей правительственных кругов.

Деятельность групп доверия населения должна быть жесткой и непримиромой не только по отношению властям, но по отношению к оппозиционным партиям и политикам, которые также должны быть под контролем народа. Группы доверия населения должны помогать народу не допускать ошибок во время выборов.

По нашей программе Движение за реальную демократию может приступить к развернутым действиям в октябре-ноябре, а к марту-апрелю стать авторитетным общенародным движением.

VII. Движение "За сильную экономику - конкурентную среду"

В демократических странах и странах, движущихся к демократии, правительство, политический процесс, вообще, имеет одну функцию - создать конкурентную среду. Прогресс, демократия, свобода личности, власть таланта, повышение уровня жизни народа, наличие рабочих мест, бизнес, свобода собственности, борьба с коррупцией имеют место только в тех странах, где существует конкуренция в общественной жизни, политике, бизнесе и в разррезе реализации возможностей человека. Иное не известно из опыта цивилизованного Мира, из истории Человечества.

Не требуется большого анализа для того, чтобы любой непредвзятый человек убедился в том, что в Грузии бизнес полностью подконтролен правительству и практически служит делу сохранения правительством своей власти. В Грузии политика превратилась в бизнес, парламент в бизнес-клуб, грузинский бизнес и весь политический процесс контролируется со стороны налоговых и таможенных служб, полиции, органов безопасности, прокуратуры, судов, командованием Армии, имеющих политические функции.

Мы считаем, что борьба за Грузию, это борьба за сильную экономику, которая невозможна без конкуренции, конкурентной среды, свободного бизнеса.

Движение "За сильную экономику - конкурентную среду" начинается созданием группы из 7-10 человек, которая проведет серъезный анализ состояния страны с точки зрения конкуренции, ознакомит с его результатами общественность, международные организации и, при необходимости, поднимет тревогу. Это будет первый этап, который завершится за 3 месяца. Второй этап, который начнется с декабря и завершится в марте созданием аналогичных групп по краям, городам, районам. И с апреля начнется полноценное, синхронизированное с соответствующими международными организациями, движение за конкурентную среду.

Мы считаем, что борьба "За сильную экономику - конкурентную среду" - это должна быть борьба за свободное предпринимательство, свободу собственности, остановку процесса старшинства правительства над бизнесом, за налоговую среду, банковскую систему, энергетические условия, спосбствующие бизнесу.

VIII. Движение "Регионы Грузии во имя сильного государства"

В Мире не существует цивильного государства, не разработавшего единой концепции развития страны и не придавшему ей силу Закона.

Судя по всему, Грузия, в этом смысле, особенная страна. Несмоитря на то, что Конституция Грузии декларирует необходимость обеспечения правительством страны равного развития регионов Грузии - нет ни концепции развития, ни равного развития регионов.

Районы в самом бедственном положении. Деревня умирает, уподобляется концентрационному лагерю, население перебирается в большие города, в основном, Тбилиси, владение прибрежными и, вообще, курортными местностями переходит к иностранцам, они же становятся владельцами лесов и рек Грузии. Тбилиси становится местом концентрации населения. А это значит, что, с одной стороны, большинство городов и сел опустошается уходом населения и этим самым теряет свою функцию, с другой стороны, Тбилиси становится непомерно раздутым и тоже теряет фуекцию. Стоит призадуматься над тем, что оборот почти 80 процентов бюджета Грузии приходится на столицу, о большая часть оставшегося бюджета расходуется в Аджарии, что пока не принесло ощутимой пользы населению Аджарии.

Полная централизация управления страной стала разрушительной для регионального развития, упразднили прямые выборы мэров в Кутаиси, Поти, Рустави, других городах, упразднили выборные органы на селе, бесправны городские и районные собрания - местные вопросы решаются не органами, избранными народом, а представителями центральных органов.

Борьба за Грузию - это борьба за сильные регионы, т.е. за децентрализованные управление, экономику и финансы. Мы считаем, что на первом этапе (сентябрь, октябрь) должна быть создана аторитетная группа, насчитывающяя 20-25 человек, которая проанализирует региональную политику властей страны, положение в регионах страны, вообще. Вынесет этот материал на всеоббщее обозрение и в конце октября учредит движение "Регионы Грузии во имя сильного государства".

Ноябрь-декабрь - будет разработана единая концепция развития страны в разрезе регионов, которая будет представлена народу, правительству, политическим партиям, неправительственному сектору...

К марту - завершится обсуждение на всех уровнях...

С апреля со всей силой придет в действие выполнение тредований, заложенных в концепцию.

Факт, что отношение правительства к регионам преступно и если оно не изменится в срочном порядке, будет неврзможно исправить его негативные результаты.

IX. Движение "За территориальное единство - за единую Грузию";

Совершенно очевидно, что проблема восстановления территориальной целостности Грузии зашла в тупик. С течением времени, с одной стороны, интерес к этой проблеме в Мире возрастает, с другой стороны, по мере возрастания интереса, мы все больше и больше отдаляемся от Абхазии, от Цхинвали, объединения Грузии.

Мы считаем, что такое парадоксальное и тупиковое положение в значительной степени (если не полностью) обусловлено неправильной политикой правительства. Грузия превратилась в место столкновения интересов Мировых гигантов. Вместо того, чтобы во главе угла были бы интересы Грузии, а уже потом на них накладывались бы интересы других государств, происходит наоборот. Интересы собственно Грузии отмирают, в Грузии усиливаются интересы других государств.

Движение "За территориальное единство - за единую Грузию" - это будет сотрудничество профессионалов за выработку правильной политики, за широкое привлечение к этому делу профессионалов из Грузии и вне ее, это будет работа с беженцами из Абхазии, диалог с Сухуми, Цхинвали, с абхазами, осетинами, это будет выверка позиций в соответствии с международными требованиями.

Желательно, чтобы уже в августе начал действовать организационный комитет из 5-7 человек, который обеспечит учреждение движения к концу сентября. Октябрь-ноябрь станет периодом расширения движения, закрепления за ним репутации общенародного грузинского движения. В декабре будут сформированы основные требования движения к властям, в январе-феврале-марте - произойдет объединение населения, друзей Грузии вокруг этих требований. В апреле-марте будут организованы масштабные встречи по регионам Грузии, которые завершатся общим собранием движения, утверждением программы помледующих действий.

X. Движение "Против политической коррупции";

Мировой опыт подтверждает, что угроза государству исходит не столько от коррупции вообще, сколько от политической коррупции. Она воистину разрушительна и расценивается как террористический процесс против государства. В демократических странах, государственная политическая машина борется с коррупцией, а в тоталитарных и авторитарных странах власти сохраняют свои позиции длягодаря политической коррупции. Политическая коррупция - это система сохранения власти диктаторским режимом.

Грузия - страна политической коррупции. В Грузии коррумпирована система правления. Политическая коррупция охватывает буквально все сферы, начиная распределением гуманитарной помощи, продолжая приватизацией, налоговой системой, кадровой политикой и завершая "правилами" комплектации парламента, избирательным законодательством, неправительственным сектором и внешней политикой. для подавляющего большинства населения это, практически, неизвестно. Гроссмейстер искаженного пиара - правительство, составило у населения впечатление о том, что оно (правительство) борется с коррупцией и эта борьба успешна.

Наша задача - показать народу и международным организациям, что на самом деле происходит в стране. Именно поэтому начинаем движение против политической коррупции. Группа, составленная из 20-25 профессионалов высшего ранга, на первом этапе, (сентябрь-октябрь-ноябрь) проводит непредвзятое расследование по 10-12 проблемам, а на втором этапе (декабрь-январь-февраль-март) по 12-15 проблемам.

Будут расследованы гранты, привлеченные в Грузию в 1992-2008 годах - кто их получил, как израсходовал, что осталось стране... Будет расследована нулевая приватизация - в чьи интересы входила, на основании какого закона осуществлялась, кто инициировал этот закон, что получила страна в результате нулевой приватизации... Бизнес по вывозу леса и металлолома - по каким законам осуществлялся и осуществляется, по чьей инициативе принимались эти законы, что вынесли из страны, кто вынес, по каким ценам, какими были на тот период международные цены, что получили народ и государство от бизнеса по вывозу леса и металлолома... Природные ресурсы - золотая руда, марганец, уголь, минеральные воды, питьевая вода - в чьих руках был раньше и в чьих руках сейчас этот бизнес, кого устраивало начать процесс банкротства чиатур-марганца; зестафонский завод ферро-сплавов, маднеульские залежи и пр... что происходило и происходит на этих предприятиях; кто объявил естественные склады зестафонского силико-марганца местом сборки мусора, кто стоит за частными структурами, перерабатывающими природные ресурсы, что должно получать государство от природных ресурсов и что оно получает на самом деле... Гидроресурсы, энергетика - чьим интересам служат - интересам народа или правительственных групп? Соответствует ли действительности, что на ГЭС-ах Грузии сливали воду и не давали людям света, что значило принятие решения об отключении электроэнергии для всей западной Грузии... Почему в Грузии не была проведена вторичная приватизация, почему не был задействован Закон о банкротстве для всех в равной степени, как перераспределились бизнес-доли (как произошло вторжение в доли) после т.н. «Революции роз» ноября 2003 года, какие результаты имело вторжение в бизнес-доли представителей победившей политической силы вместо проведения вторичной приватизации... является или нет парламент Грузии бизнес-клубом, какой бизнес стоит за спиной парламентариев и государственных чиновников, чьим интересам служит новый прарламент и законы, принятые им... Как живут государственные чиновники, каким путем накопили они богатство - за счет обеднения народа, или усиления экономики... Бюджет Грузии - откуда входят деньги (отраслевая структура), есть ли бюджет результат экономической мощи, или это просто объединение денег, изъятых из карманов населения, на что расходуется бюджет Грузии, какие фирмы и государственные чиновники стоят за расходной частью бюджета, гарантом какого бизнеса стал государственный бюджет, кому принадлежит этот бизнес, кто стоит за процессом выплаты государственных долгов (долги Туркменистана, Узбекистана), на каких условиях построили турки тбилисский аэропорт, каковы были условия, предложенные немцами, и, вообще, кто стоит за тбилисским аэропортом, за авиа-бизнесом... Строительсво автобана в Грузии - почему оно не было продолжено по контракту, подписанному, с итальянцами, на чьи деньги и в соответствии с каким механизмом расходования строится автобан, в чьи финансовые интересы входит он, как возможно было это осуществить, если бы не интересы семьи Президента... Домостроительный бизнес, строительство дорог - кто стоит за этим бизнесом, как оказывается в проигрыше народ, почему в Грузии квадратный метр жилья стоит в 3-4 раза дороже себестоимости... Инвестиции - откуда получены, в чьем распоряжении оказались, в соответствии с чьим распоряжением, как расходуются и что сделано в Грузии по государственным инвестициям... Нарко бизнес, бизнес оружия, игровой бизнес, земельный бизнес - кто стоит за ним... Отсутствие света, газа, зарплаты, низкие и, к тому же, не выданные пенсии, система секвестра бюджета - что все это было, результат реального положения, или искуственно созданное с целью вызвать голод и обессиление народа - чтобы совершить революцию, а потом легко править изголодавшим и обессиленным народом... Голодный и обессиленный народ, богатые правители, государственные чиновники со сверхвысокими зарплатами, интеллигенция, которую подачками заставили замолкнуть, предприниматели и богачи, ставшие рабами благодаря механизмам компроментирования - что означает все это и в чьи интересы входит - в интересы государственного стрительства, или в интересы тотального режима, в интересы расчленения грузинского самосознания и демократии?

По этим и многим другим направлениям будет проведено расследование. Материалы будут опубликованы в грузинских многотиражных изданиях, а также в виде отдельных брошюр и книг, будут размещены в интернете, разосланы посольствам, каждому расследованию будет посвящена не одна пресс-конференция.

XI. Движение "За жизнь и существование"

Это двжение безработных, пенсионеров, вкладчиков и членов домостроительных кооперативов, обманутых властями, движение социально угнтенных.

Первейшая конституционная обязанность правительства любой страны обеспечить защиту естественных прав человека (на жизнь, свободу слова, на собственность). Соответственно, рпавительство, которое не сможет сделать этого, ставит себя вне конституции и должно уйти в отставку.

В Грузии положение катастрофическое: с течением времени богатые еще более богатеют, а бедняки становятся еще беднее. Более того, власти заинтересованы в наличии бедных и нуждающихся, так как сохраняют свое положение и власть благодаря их подкупу и фальсификации выборов.

Реальность значительно горше, чем это может показаться на первый фзгляд: в Грузии остановлено политическое время мыслящих людей, главной политической силой стали бедняк и бедность.

Это трагедия, когда осознаешь, что тогда, как доход 80% населения твоей страны в 10 раз меньше дохода среднего жителя Нигерии, страны, которая на последнем месте в Мире (естественно, не считая Грузии) по уровню жизни, когда осознаешь, что ежегодный доход выделяющегося интеллектом профессора и учителя страны, стоявшей у истоков цивилизации, в 15-20 раз меньше заработной платы нигерийского профессора и учителя, когда пенсия нигерийца в среднем в 20 раз превышает пенсию жителя грузии, когда в США минимальная почасовая оплата (15 долларов) больше месячной пенсии заслуженного гражданина твоей страны, когда деятель твоей страны, заслуженный человек, пенсией однго месяца может приобрести всего лишь 8 кг. хлеба и 3-4 кг. мяса и в это же самое время, ежегодный официальный доход министра твоей страны в 4-5 раз превышает аналогичный доход среднего американца, превышает доходы министров преуспевающих европейских стран и, практически, равен зарплате министра самой богатой страны Мира - США.

Это трагедия, когда убеждаешься, что избранный тобою депутат уже на второй день после избрания начинает непривычно богатую и, в то же время, беззаботную жизнь, что практически сложно найти среди представителей властей человека, у которого не было бы нескольких домов, дач, машин, кто не владел бы акциями, чьи дети не учились бы в очень дорогих учебных заведениях и не вели бы необузданную жизнь, которые не имели бы крупных сумм в грузинских и иностранных бынках, и не имели бы на руках не менее 10000 евро.

Прискорбно, что это происходит в стране, где в 2003 году т.н. «Революция роз» произошла от имени бедных и во имя ненависти к богатым. В той стране, где людям обещали рабочие места с достойной зарплатой, пенсии - выше прожиточного минимума. Где вкладчикам обещали вклады, беженцам - возвращение и увеличенную помощь.

Наша задача не только обличить лживое правитенльство, но начать серъезное движение с целью ликвидации следующих трех проблем у всех граждан Грузии: 1. прожиточного минимума; 2. медицинского обслуживания; 3. квартиры для проживания.

Для всего этого необходимо:

в августе создать организационный комитет, доработать программу действий;

в сентябре - учредить движение «За жизнь и существование». Безработные, пенсионеры, беженцы, вкладчики члены кооперативного домостроительства, социально угнетеные граждане - предъявляют конституционный ультиматум правительству, с примерно следующими требованиями:

либо мы получим рабочие места с достойной зарплатой;
либо нам и всем кладчикам в Грузии будут возвращены сбережения, оттяпанные государством по курсу твердой валюты на момент осуществления взноса;
либо власти удолвлетворят жильем обманутых членов домостроительных кооперативв, либо возвратят им внсенный деньги по курсу твердой валюты на момент осуществления этих взносов;
либо наши семьи и семьи всех жителей Грузии будут обеспечены прожиточным минимумом;
либо эти власти должны уйти, так как будучи не в состоянии решить перечисленные выше проблемы, они ставят себя в антиконституционное положение!!!

В октябре начинается движение с целью исполнения требований конституционного ультиматума;

в октябре-ноябре-декабре-январе-феврале-марте это движение принимает всенародный характер, соответствующие штабы создаются в краях, городах, районах;

в апреле проводится съезд, который с учетом опыта демократических стран Мира, создает общественную Лигу защиты прав этих людей. . Заключение: в изголодавшей и обессиленной стране добро разъединено, а зло собрано в единую политическую силу, находящуюся у власти. Всенародное движение «За жизнь и существование» должно объединить добро и разъединить зло. По сути, движение «За жизнь и существование», будет представлять собой борьбу за добро (за народ) против зла (т.е. властей, принесших его).

XII. Движение "За Свободу Слова"

Как свидетельствует мировой опыт, мерой демократичности страны и властей является свобода слова. Страна, в которой есть свобода слова демократична, либо стремится к демократии, имеет умное правительство, которое укореняет свободу слова, а не борется с ней.

В Грузии совершенно другая ситуация. После т.н. «Революции роз» были закрыты телеканалы «Девятый канал», «Иберия», «202», были закрыты практически все передачи сколько нибудь связанные со свободным словом... Все телекомипании подверглись строгой правительственной цензуре; жертвой этого процесса стал владелец телекомпании «Имеди» Бадри Патаркацишвили; придатком правительства стали почти все региональные теле-каналы; имеет место очень сильный нажим на печатную медию - закрыты многие газеты и журналы. Правительство сумело подкупить большую часть журналистов (высокооплачиваемыми должностями, различными грантами и банковскими кредитами с низким процентом). Люди уже опасаются телефонных разговоров - их подслушивают. Из взаимоотношений между людьми исчезают откровенные и правдивые беседы, так как власти заимели своих «языков» (высокооплачиваемых) и среди соседей и среди друзей и среди близких и в округе.

Ситуация, действительно, катастрофична. Мы считаем, что если сегодня говорить о спасении чего либо - в первую очередь, нало спасать свободу слова, так как без этого не может быть никакой речи о цивилизованном государстве, демократии и пргрессе, борьбе с коррупцией.

Параллельно с формированием реформаторской партии, созданием «Дома свободного слова», должно сформироваться большое общественное движение за свободу слова.

На первом этапе, в августе, следует создать группу из 10-15 смелых профессионалов, которая изучит опыт разных стран, проанализирует нынешнее положение со свбодой слова в Грузии и уже в сентябре предложит обществу, международным организациям, посольсьтвам и дипломатическим миссиям, аккредитованным в Грузии, политическим партиям, представителям электронной и печатной медии, как свои оценки, так и программу действий.

В октябре-ноябре-декабре следует провести масштабные выступления в защиту свободы слова. Практически не должно остаться ни одной семьи без хотя бы одной газеты, где будет рассмотрена эта проблема - в чьих интересах арест слова, ограничение свободы слова. В этот период для всего Мира должно стать известно каково истинное положение со свободой слова в Грузии.

На втором этапе, начиная с января - следует усилить движение, начать подотовку к международной конференции и в мае месяце провести международную конференцию, посвященную свободе слова.

XIII. "Конгресс всех грузин (соотечественников)"

В этот трудный момент Грузия имеет одно, практически незадействованное богатство - грузины, живущие за пределами страны, абхазы, осетины и евреи, ушедшие из Грузии.

Мы считаем, что «Конгресс всех грузин» должен стать системой сотрудничества с грузинами, проживающими вне Грузии, а также другими нашими бывшими соотечественниками. Конгресс должен стать инструментом для усиления их воздействия на жизнь Грузии, системой защиты интересов Грузии за границей, системой поддержки грузинских: бизнеса, культуры, искусства, науки, образования.

Жаль, что до сегодняшнего дня взаимоотношения страны с иностранными государствами - это взаимоотношения влас тей Грузии с властями этих стран. Практически сведены к мизеру взаимоотношения культурного, научного, бизнеса и др. вида. Власти Грузии думают не об объединении грузин, живущих за границей, а об их пртивопостоянии и разъединении.

Наша цель изменить эту ситуацию и создать условия для полного приведения в действие «Конгресса всех грузин».

Август-сентябрь - организационная группа (7-10 человек) формирукет программу направления, в октябре-ноябре-декабре аналогичные группы создаются в иностранных государствах.

В январе-марте-апреле - за границей проводятся конференции с участием бывших соотечественников, на которых должны быть рассмотрены конкретные программы и предложения - как возможно с большей эффективностью защищать интересы Грузии в конкретной стране.

В мае в Грузии должен состояться «Конгресс всех грузин», который изберет органы управления, определит направление действий, утвердит конкретную программу.

XIV.Альянс неправительственных организаций

Одним из первейших атрибутов цивилизованной и демократической страны является свободный неправительственный сектор. Это есть система общественного влияния на правительство и его контроля.

В Грузии произошло засорение неправительственного сектора, инициатором чего предстал "Союз граждан" и его наследник - группа лидеров "Национального движения". Большая часть непроавительственного сектора Грузии представляет собой карман властей, они составляют систему, финансируемую правительством, либо заграницей по рекомендации правительства. Эта система осуществила т.н. "Революцию роз", приведя к власти подкупленный деньгами неправительственный сектор, который, в свою очередь, опять с помощью денег, создал подчиненный ему новый неправительственный сектор.

Этой уродливой системе необходимо положить конец. Грузия нуждается в свободном неправительственном секторе. Таком, главными задачами которого будут защита интересов грузинского государства, усиление процессов демократизации в Грузии, борьба за свободную прессу и свободу слова, защита Прав Человека, подчинение властей общественному контролю. Исходя из этих основополагающих принципов, создается представительский организационный комитет, который в августе сформулирует главные критерии создания альянса. В сентябре опубликует их и постредством консультаций и сотрудничества с конкретными неправительственными организациями с октября приступит к формированию альянса. Желательно с марта следующего года приступить к масштабным практическим действиям.

Общяя задача - сделать следующий год годом демократической атаки на власти - провести внеочередные парламентские выборы по новому, действительно демократическому законодательству, достичь консенсуса с населением страны по вопросу об ее устройстве.

XV. "Демократическая ассамблея политических сил"

Нам вполне понятно, что всеобщее объединение оппозиции всегда являлось утопической задачей, равно как и спевка правительства и оппозиции. Для этого нет и реального основания, так как каждая партия создается на основе своих конкретных, в том, числе, идеологических принципов. Уличное объединение партий с различными принципами на основе ненависти к кому либо или чему либо, впоследствии приводит к противостоянию и новому перевороту, либо революции. Однако мы сознаем, что возможна работа сообща вокруг конкретного дела, конкретной идеи, если это дело, или эта идея необходимы безотлагательно в данный момент. Такими неотложными делами, наряду с созданием реформаторской политической партии, сегодня нам представляются нижеперечисленные, осуществляемые в рамках общего процесса демократизации: проведение в Грузии действительно демократических, всенародно признанных честными, выборов на основе нового, усовершенствованного избирательного законодательства; проведение референдума по государственному обустройству; проведение досрочных парламентских и местных выборов, с предварительной договоренностью о законодательстве "Об оппозиции", а также об упразднении конституционных изменений, принятых после т.н. "Революции роз".Мы уверены, что эти дела сделают возможной работу сообща.

Мы считаем необходимым создание "Демократической Ассамблеи свободных политических сил", которая на основе некоторого представительского правила, объединит все основные свободные политические силы, а также политиков, на основе полного консенсуса этих политических сил. Мы считаем, что "Демократическая Ассамблея" должна обусловить сотрудничество тех политических сил, политиков, государственных мужей, для которых неприемлемо и оскорбительно объединение вокруг ненависти к кому либо, или чему либо, которые не запродали собственную политическую свободу ни политическим группам ни политическим интересам иностранных государств, и которым чуждо исполнение заказов богачей, заинтересованных политикой..

В свое время мы были одними из главных инициаторов созыва национального съезда. Эта идея получила поддержку почти всех политических сил, ее поддержала большая часть научной и творческой интеллигенции Грузии. 8 июля 2006 года была подписана декларация о созыве национального съезда. Желательно, чтобы "Демократическая ассамблея" оживила эту идею и возглавила созыв национального съезда. Это было бы великое собрание. В условиях всеобщих стараний и поддержки национальный съезд может пройти в следующем году.

XVI. Система пиара (PR), мониторинга программы взаимоотношений с обществом

Несмотря на то, что представленная нам программа "Борьба за Грузию" является многоплановой и она построена на принципах взаимоотношения с обществом - весь процесс мониторинга должен осуществляться независимыми экспертами. Именно поэтому считаем целесообразным создание особой системы пиара и мониторинга.

На группу независимых экспертов из 7-10 человек будет возложена обязанность: исследовать процессы, протекающие в обществе;
проанализировать общественное мнение относительно реформаторской партии, а также движений, сооттветствующих программе "Борьба за Грузию";
изучить опыт стран постсоветского и постсоциалистического пространства, процессы, протекающие в них, сравнить с тем, что происходит в Грузии;
предложить конкретные рекомендации реформаторской партии и движениям с целью повышения эффективности их деятельности;
выработать концепцию системы максимального использования возможностей интернента и обеспечить ее приведение в действие;
исследовать процессы, протекающие в электронной и печатной медии, создать условия для сотрудничества с ними;
выработать конкретные предложения с учетом тех условий и реалий, которые сегодня имеют место в стране (ограничение свободы слова, контроль над электронной и печатной медией, телефонные прослушивания, ситема прослушивания и доносов, в стиле советского периода 30-х годов, институт "стукачей").

С учетом того, что электронная медия практически полностью находится под правительственным контролем и в обозримом будущем не видно реальной перспективы изменения этого положения - особое значение придается хорошо организованному интернет-телевидению. Происходит разработка соответствующего предложения и при должной поддержке возможно будет в сентябре приступить к осуществлению этого предложения.

Практически это диссидентская форма, когда будет возможен прямой контакт с членами реформаторской партии и других движений.

XVII. Референдум доверия

Программа по заключению грузинских экспертов является гарантией смены диктаторского правления в Грузии демократическим путем и перехода страны в режим стабильного развития, когла в основе взаимоотношений с заграницей будут интеллект и бизнес, когда первейшей функцией правительства будет создание в государстве конкурентной среды, формирование гражданского общества, ускорение поцессов интеграции с европейскими структурами - на основе принципов уважения исторического наследия.
По мнению экспертов, старт данной программы в сентябре будет означать, что уже к ноябрю-декабрю рейтинг партии составит 10-12% и она будет в первой тройке. К маю следующего года (к съезду) рейтинг сотавит 18-22%, а после съезда, к началю июня, у патии будет самый высокий рейтинг и, в случае проведения выборов осенью (гарантом чего будет исполнение данной программы), она получит 30% голосов избирателей.Выполнение программы грантирует:
- принятие правительством (волей или неволей) демократического изьирательного законодательства;
- проведение внеочередных парламетских выборов осенью следующего года;
- завоевание первых мест как на местных выборах, так и на выборах в перламент;
- победу в референдуме об упразднении президентского правления.
Авторы многоаспектной пограммы "Борьба за Грузию" гарантируют, что:
- осуществлят демократический курс (особенно в разрезе экономики и финансов);
- осуществлят курс по децентрализации управления страной;
- осуществлят курс по созданию в стране конкурентной среды (что, в свою очередь, сделает невозможной существование коррупционных систем);
- осуществлят прогрузинский политический курс (в результате, Грузия перестанет способствовать столкновению интересов больших стран Мира);
- объявят борьбу - политической коррупции, которая более всего разрушает государство, социальной демагогии, которая способствует приходу к управлению страной силы большевисткой идеологии, фальшивому национальному пафосу, который привел к власти антигрузинские силы, опирающиеся на обман и ложь;
- установят реальную демократию вместо сегодняшней фальшивой демократии и осуществят реальные реформы, вместо фальшивых реформ, осуществаляемых до сего дня (так как из-за фальшивых демократии и реформ страна теряет международный авторитет, всякая фальшь напрягает ситуацию внутри страны).

Мы предстанем именно той политической силой, которая ответственно отнесется ко всем обещаниям и гарантиям. Признаком непреложности этого является наше решение провести референдум доверия через 2 года после проведения выборов, отчитаться перед народом о том как исполнили и исполняем обещанное. И народ путем референдума должен принять решение - либо подтвердить нам свое доверие, либо объявить недоверие. Во втором случае, мы сами же инициируем досрочные парламентские выборы.

Июнь - июль 2008 г

li style="text-align: justify;"

Pages

Dec 13, 2012